Karnival

Ríó? Nei. Amagertorv-Rådhuspladsen í dag. Dansandi litadýrð og brakandi kæti í sól og hita.

Eftir trumbuslátt, dúandi júllur, dillandi fjör og ærandi hávaða fórum við á ströndina og bökuðumst við hægan hita fram eftir degi.

Getsosvariða, Kaupmannahöfn er málið.

Sól er góð, bláhausabjór er vondur

Baunin er eins og hjólið og hjólið er þýtt og gott.
Egg Benedikts í morgunverð, sluuuuurp!
Sæti smurbrauðsdrengurinn minn.
Þetta er mjög vondur bjór, vildi bara vara ykkur við. Einhverjum hefði kannski þótt miðinn ákveðin vísbending, maðurinn á myndinni er lítt glaðlegur og þar að auki með bláan haus.

Grænt bylgjast hár á steini

Sjórinn er tær og mínar tær eru tær snilld.

Græna slýið er hár á búklausum dvergum, sennilega er þarna um að ræða fjarskylda ættingja Margeirs hennar Önnu. Mér finnst þetta fallegt.

Svo kom sólin og þá gretti ég mig ógurlega, enda föl og intressant kona í stórborginni

Kaupmannahöfn er heitu löndin. Þvílík dýrðarinnar dásemd *dæs*

Ég fékk nýtt hjól sem er þannig úr garði gjört að maður getur hjólað í pilsi og verið uppréttur. Á því líður mér eins og drottningu, svíf um og veifa lýðnum. Vissi ekki að það að hjóla gæti nálgast fersk jarðarber, nirvana, súkkulaði og fullnægingu sinnum sjöhundruð.

Smurbrauðsdrengurinn og ég pældum töluvert í orðinu "grillilmur", um leið og við sprönguðum í sandinum á Amager strand. Pælið í því.

Orð geta verið svo asnaleg. Þess vegna læt ég staðar numið núna.

Rétt bráðum.

Já, núna sagði ég.

Lífsháski

Ég hef áhyggjur af því að fólkið í LOST sé alltaf að borða útrunnin matvæli.

Háu ljósin helgarinnar

Undarleg helgi.

1. Bölvaði mikið. Sagði ljótt.
   
2. Þvoði þvott.
3. Grét.
4. Hjólaði og hjólaði en komst ekkert áfram í rokinu.
   
5. Skrifaði færslur til að fá útrás en þorði ekki að birta þær.
6. Dáðist að tæknikunnáttu Péturs, en hann er búinn að setja einn Brahms-bút af tónleikum Ástu á jútúbb, eins og sjá má hér. Þetta er langur kafli og engin lyftutónlist. Seinni hlutinn er mjög fallegur, hafið biðlund.
7. Reyndi að taka til í fataskápnum en gafst upp. Rúmið mitt er núna eins og Alparnir og ég ætla að jóðla mig í svefn.
   
8. Fann betur og betur að maður verður að vinna úr þeim áföllum sem maður verður fyrir, annars elta þau mann uppi þegar síst skyldi. Helvítis andskoti þegar maður er farinn að hljóma eins og sænskt vandamálaleikrit.
9. Fór í ríkið með flöskur og fékk pening í staðinn.
10. Var að spá í að breyta flugi hjá Iceland Express, fiktaði í gærkvöldi á vefnum til að skoða möguleikana og fór í hysteríukast þegar ég fékk póst um "nýja bókun", sem kostaði mig 23 þúsund krónur aukalega. Þvílíkt og annað eins! Það er enginn staðfestingarhnappur, ef maður skoðar nýja dagsetningu (og lokar svo glugganum), þá telst bókunin breytt og maður er rukkaður á visa. Ég vældi í þjónustufulltrúa í morgun og fékk þessu hnekkt, sem betur fer. En þetta rændi mig hugarró og svefni, getið sveiað ykkur upp á það. Stundum er ég mesti klúðrari í heimi.
    

Liljur varla minns

Sat á latastrák mínum, eitthvað að rísla mér þegar smám saman helltust yfir mig höfuð-, herða-, hné- og táþyngsli. Enn fremur stirðnaði skap mitt og tónninn hvesstist við börnin. Dularfullt, já, þar til ég uppgötvaði að loftið var þrungið liljuilmi svo þungum að hann lá sem mörusmokkur yfir vitum mér. Fjarlægði liljuvöndinn og þá skánaði líðanin og skap mitt róaðist.

Ég ráðlagði dóttur minni áðan að sleppa liljum í jarðarförinni ef ég drepst einhvern tímann. En svo dró ég það til baka. Jarðarförin mín er einmitt kjörið tilefni, því ég þoli ekki liljur og varla fer blómaangan að plaga mig oní kistu. Líka óþarfi að láta spyrjast að maður sé vandlátt og kresið lík.

Þakklæti

Tónleikar Ástu tókust vonum framar, hún performeraði af krafti og lífsgleði. Ég var allt í senn; stolt, meyr, hrædd, kvíðin, spennt, kát, þakklát.

Við Hjálmar undirbjuggum veisluna saman og rákumst m.a. á þessar kínversku klementínur sem eru svo fínar með sig að þær nugga sér ekki utan í aðrar klementínur með berum berkinum. Undarleg sóun og sérviska.

Veislan gekk vel, þrátt fyrir eitt og eitt baunarklúður, t.d. um leið og ég bað fulla stofu af gestum að skála fyrir tónlistarkonunni sá ég að gestirnir voru allir þurrbrjósta, ekki sála með glas. Pínlegt. En það reddaðist.

Í dag kemst lítið annað að í höfðinu á mér en þakklæti. Þakklæti til allra góðu gestanna sem umvöfðu Ástu mína hlýju og væntumþykju á þessum tímamótum, þakklæti til smurbrauðsdrengsins sem ég er kolfallin fyrir, þakklæti til yfirhönnuðar lífs míns fyrir fjölskylduna og vinina.

Ég er líka þakklát fyrir að kunna að njóta þess að borða sushi, brauð með osti, súkkulaðihúðaða ávexti, mangójógúrt og hráskinku með piparrót. Þakklát fyrir að finna djúpa gleði við að gefa og þiggja. Þakklát fyrir að þykja gott að fara í sturtu. Þakklát fyrir brúnu augun sem horfa stundum á mig og sjá ekkert annað.

Vona að þið þurfið ekki insúlin eftir lesturinn, en svona líður mér í dag. Náðuð þið því? Ég er þakklát.

Minnislaus magi

Jæja. Þá er ég orðin alvöru fullorðins. Búin að fara í magaspeglun. Vill til að ég hef varla hitt mann, konu, álf eða dverg að undanförnu sem ekki hefur viljað deila með mér reynslusögum af þessari hrífandi rannsókn. Hafa allir Íslendingar farið í magaspeglun? Af hverju var mér haldið utan við þetta grín fram á gamals aldur? Maður spyr sig.

Ykkur að segja var þetta ekkert mál, ég fékk eitthvert lyf í æð sem verkar eins og nauðgunarlyf hlýtur að vera, því ég man nákvæmlega ekki neitt frá rannsókninni. Læknirinn tjáði mér hins vegar að ég hefði verið afar "samvinnuþýð".

Og nú er ég magi meðal maga, spegluð og greind. Ó, já.

Malbiksís á feni

Það er ekki eins og mig hafi langað að standa í eldhúsinu í allan dag og steikja kjötbollur, en ég gerði það samt. Líklega vildi ég það en langaði ekki. Sigur andans yfir kjötinu.

Eftir kjötbollugerðina fórum við Hjalti minn hjálparkokkur í ísbúðina þarna í Feninu. Já, þessa sem er svo vinsæl að maður þarf helst að taka númer fyrir barnið sitt þegar það fæðist svo það geti átt möguleika á bragðaref við fermingu. Mér er fyrirmunað að skilja af hverju hálf þjóðin hópast í akkúrat þessa ísbúð í hvert sinn sem sólin skín, ísinn er auðvitað fínn, en umhverfið hroðbjóður.

Angandi af sænskum kjötbollum, með ís gutlandi í maganum, brá ég á það ráð að fara út að skokka.

Held ég þurfi að fara í bað.

Ekki sokkaplögg, heldur tónaplögg

Nafn maríuhænunnar

Ég er með múrmeldýr í maganum og maríuhænu í höfðinu. Múrmeldýrið er af hobbitskum ættum og því er mjög í mun að ég borði reglulega. Maríuhænan er snefsin og illskeytt, en hún vill mér vel. Þótt hún búi í höfðinu á mér passar hún hjartað mitt. Hún hefur sofnað á verðinum og það getur hún ekki fyrirgefið sér. Hún er tortryggin og á til að vera beisk í lund. Maríuhænan sem býr í höfðinu á mér heitir ekki María. Heldur ekki Hæna. Hún vill ekki að ég segi ykkur hvað hún heitir.

Ég hvíslaði að maríuhænunni áðan: Lífið er stutt. Seinna er ekki sjálfgefið.

Pfft! fnæsti hún.

Vitaskuld er auðveldara að eiga vinsamlegar samræður við múrmeldýrið, en ég veit ekki alveg hvar ég hef það, svona á andlega sviðinu. Og ég hef aldrei innt það eftir nafni.

Yndi sumars

Hugsa sér. Á morgun kemur sumarið. Megi það verða fullt af gæfusporum, mjúkum mosa og skýjagóni.

Gleðilegt sumar!

Raunverur og rafverur

Já, svona er raunheimurinn þegar ég gægist í þann innri, heim ykkar rafveranna. Gjuggíborg!

Magaspegill sálarinnar

Læknirinn er búinn að panta tíma fyrir mig í magaspeglun á mánudaginn. Mallakútur baunar hefur nefnilega verið með vesen í sívaxandi mæli undanfarna mánuði, og lyf hafa ekki komið að gagni. Læknirinn spurði hvort ég hefði verið undir sérstöku álagi. Ég gat ekki neitað því, sagðist hafa verið undir miklu álagi í rúm tvö ár og það hefði náð hámarki síðastliðið sumar, með skelfilega erfiðum málum. Sagði honum líka að þessi streita væri að mestu leyti úr sögunni. Doksi sagði dæmigert að svona kæmi niður á heilsufarinu "eftirá". Kona rembist við að vera hetja, standa sig á meðan lamið er á henni, en svo hrynur eitthvað í kerfinu þegar hægist um.

Er heima núna, lasin. Fékk hita og hrikalegan hausverk í gær, skalf öll og nötraði. Búin að sofa nær sleitulaust í tæpan sólarhring.

Vorið. Vorið.

Óldspæs

Ekki nóg með að ungir menn sprangi um stræti í náttbuxum, heldur eru sumirá sumirá sumirá flókum. Inniskór virðast inni úti.

Þessi ellisækna tíska unga fólksins veldur mér heilabrotum. En að vanda sé ég urmul viðskiptatækifæra.

• Bjór með sveskjubragði
• Farsímar í laginu eins og gervigómar
• Harmonikkutónlist í hvern æpodd
  
• Sveskjubreezer
• Bolir saumaðir úr blettóttum vasaklútum
• Skartgripalínan "Old fart", t.d. göngugrindareyrnalokkar, líkamsgötun með göngustöfum og hækjum
  
• Hrukkuhúðflúr
  
• Body lotion með gamalmennalykt
• Hörfræjasnakk
  
• USB lyklar, töskur og strokleður sem líta út eins og heyrnartæki
• Fortuggnir skyndibitar
• Lýtaaðgerðir eins og brjóstsigsígræðslur, eyrnastækkanir og ellifreknur
• Tann-gulun
• Leiseraðgerðir sem miða að viðunandi fjarsýni
• Oldspice kommbakk
  

Að ég skuli ekki fyrir lifandis löngu vera orðin milljarðamæringur...

Þú getur tekið konuna úr Kópavogi, en ekki Kópavoginn úr konunni

Í gær var Kópavogurinn vagga verundar. Erindrekaðist framan af degi í höfuðborginni, en gamli heimabærinn læddist lymskulega inn í tilveruna í túristabúð í Reykjavík, þar sem ég rakst á Kópavogskirkjur á stærð við hálfan eldspýtnastokk. Dómkirkjan, Höfði og aðrar fallegar íslenskar byggingar, smættaðar og til sölu. Enginn seðlabanki, engin blokk úr Fellahverfi, engin Kringla, ekki einn einasti kofi úr Síðumúla. Það var næstum óþægilegt að finna til einhvers konar stolts við að sjá lítið líkan í hillu af stóru kirkjunni á holtinu. Kom mér á óvart að það snerti taug, því í bernsku fannst mér þessi kirkja bæði stærilát að utan og kuldaleg að innan.

Bauð kærastanum (getiði hvaðan hann er) upp á hamborgara á Vitabar, en slíkan mat hafði ég aldrei smakkað öðruvísi en sem lofrullur bloggborgaranna. Fengum okkur gráðostborgara, og það var óslæmt.

Um kvöldið lá leiðin í Kópavoginn. Þar uppgötvaði ég eitt og annað í góðum félagsskap.

• Kópavogurinn er annar en hann var, þekki þennan bæ varla lengur.
  
• Kópavogurinn er risavaxinn, margbýll og hábýll.
• Hraðahindrunum í Kópavogi hefur fjölgað óhemju ört á sama tíma og fólki sem stendur í vegi Don Gunnars hefur fækkað. Maður getur ekki annað en velt fyrir sér hvað sé undir öllum þessum bömpum á götunum.
• Leiðin til að halda músum frá hýbýlum er víst að hrúga tólg og öðru meti upp fyrir utan mannabústaðinn. Þetta fékk mig til að hugsa um ýmis önnur vandamál sem leysa mætti á líkan veg.

Legg ekki meira á ykkur, enda alin upp í Kópavogi.

Hliðlæg uppsprengd gleði með smell

Hvað heitir það þegar fólk stekkur, í leikrænni kæti, svona upp og til hliðar og skellir saman fótum? Þetta sést gjarnan í dans- og söngvamyndum. Þær þykja mér leiðinlegri því gleðilegri sem þær eiga að vera og þetta meinta kátínuhopp ósannfærandi.

Hef gengið út af tveimur myndum um ævina. Önnur hét West Side Story.

Straubolti kemur aðeins óbeint við sögu hér

Eftir erilsaman vinnudag og leikfimitíma hélt ég lúin heim á leið og ætlaði beint í tiltekt. Allt í rusli í kotinu og von á langþráðum gesti á morgun. Mér að óvörum beygði bíllinn inn að Kringlu. Þaðan sneri ég klyfjuð straubretti á stærð við viðlagasjóðshús og með þennan sumarkjól. Mér finnst hann æði.

Í sumar mun ég strjúka alla fallegu kjólana mína og annað lín á víðáttum nýja straubrettisins.

13

Í nótt dreymdi mig í fyrsta skipti bloggið mitt. Það voru þrettán komment við hverja einustu færslu.

Hlustum á Útvarpið, höngum á Netinu og hossumst í Rúminu

Ég skrifa netið alltaf með litlum staf. Finnst álíka bjánalegt að skrifa það með stórum eins og að skrifa sími með stórum, "ég er að tala í Símann". Enn asnalegra þykir mér að rita "Internetið", rámar í að hafa séð það á Mogganum. Netið er bara miðill eins og sími, sjónvarp og útvarp.

Þar hafið þið minn túkall í réttritun á netinu. Þið megið mótmæla en ég tek ekkert mark á ykkur.

Fjarskalegar pípulagnir

Varð fyrir fjarpípulögnum í kvöld. Alveg ný reynsla. Yngri sonur minn ætlaði að láta renna vatn í glas þegar kraninn datt af í heilu lagi. Illt er að vera vatnslaus í eldhúsi, hugsaði ég og reyndi að skrúfa kranann á en fann ekkert út úr því, enda pípulagnir eins og fútsí og dávdjóns fyrir mér. Sagði fjarkærastanum frá þessum bobba og hann bað mig að taka mynd og senda.

Svo fjarlagaði hann kranann, haldiðasénú snilld? Fólk farið að pípa í gegnum mig að handan. Handan við hafdjúpið bláa...hugur minn dvelur hjá þér...ég vil að þú komir og kíkir...á kranann hér hjá mér.

Kvöldleikfimin

Skemmtigildi leikfimi hefur greinilega hrapað niður úr öllu valdi frá þriðja áratugnum.

Rauðregla

Mér finnst óeðlilega hátt hlutfall rauðhærðra lögreglumanna á Skjáeinum.

Geispa golfinu

Í dag sat ég í fínni móttöku við hliðina á manni sem reyndi að útskýra fyrir mér í löngu máli hvað golf er sniðug og spennandi íþrótt. Ég dáðist að þolinmæði mannsins. Og undraðist ónæmi hans.

Svo er mér ljúft að greina frá því að 200 þúsundasti flettarinn er alveg að fara að fletta síðunni minni. Ef ég finn út hver hann er þá fletti ég ofan af honum.

Barnabörrberrís fne

Næst þegar ég kvarta undan bjánalega sveipnum í toppnum ætla ég að muna að margir eiga við stærri vandamál að stríða en óþægt hár.

Var að horfa á frétt um að nú væru Danir komnir á kaf í rándýra merkjavöru í barnafötum. Ungbarni í Burberrys, Armani og Chloe og hvað þetta heitir allt saman er veifað sem stöðutákni. Og ég sem hélt að Danir væru frekar spar- og skynsamur þjóðflokkur. Maður hljómar eins og argasta ellifól, en ekki var nú púkkað svona upp á klæðnað minna barna, þau gengu fyrstu árin mikið í notuðum flíkum sem ég fékk að láni. Vona að það hafi ekki krumpað í þeim sálina.

En hverjum finnst Burberrys fallegt? Í alvöru? Þetta er hundandskoti ljótt, enda hef ég séð hund í svona köflóttri slá (og það slapp til).

Stúlkan mín

Þessa blíðu og yndislegu mannveru hef ég alltaf þekkt og alltaf elskað. Þegar hún var lítil vildi hún láta syngja sig í svefn. Þegar hún stækkaði söng hún frumsamdar hádramatískar aríur fyrir gullfiskinn sinn. Svo lærði hún að syngja með klarínettinu, stundum blítt og stundum ómstrítt. Hægláti dugnaðarforkurinn minn er bæði að útskrifast úr efnafræði við HÍ í júní og Tónskóla Sigursveins í vor.

Ásta Heiðrún Elísabet ætlar að halda tónleika í Sigurjónssafni þann 30.apríl kl. 20. Allir velkomnir.

(Ég á eftir að spyrja hvort hún bjóði upp á sýningu á efnafræðitilraunum við útskriftina úr HÍ)

Billeg eptir gæðum

Fyrir allnokkrum árum var ég að þvælast um á Akureyri að sumarlagi og rakst þá á búð með alls kyns undarlegu dóti. Fann m.a. kassa fullan af gömlum, velktum tilkynningum sem höfðu víst dagað uppi í prentsmiðju sem fyrir margt löngu hafði lagt upp laupana.

Hér sjáið þið tvær þessara tilkynninga, en þær virðast hafa sameinað kosti Lögbirtingablaðsins og Barnalands.Þarna stendur: Feitissverta. Reynið hana, því hún er sú bezta, sem fæst í bænum, og billeg eptir gæðum.

Feitissverta? Heitasta brúnkukremið í byrjun 20. aldar?

Lím og list

Um sumt er ekki hægt að rökræða alla leið að sameiginlegri niðurstöðu. Hef rekið mig á nokkur málefni sem falla í þennan flokk. Má þar nefna trúarbrögð og stjórnmál (þ.e. ef fólk trúir á eitt kerfi/einn sannleika); pc/mac gljúfrið og margvíslegan smekk, t.d. á bjór, tónlist, kjötbollum, ilmvatni, litum, fötum og hvað sé fallegt og ljótt í list.

Sem betur fer heldur fólk áfram að tala þótt fáir hlusti.

Annars glími ég um þessar mundir við hvimleiðan vanda. Í höfði mér er föst laglína, hreinlega límd með tonnataki á vitundarkantinn. Hún er svona:

Ég ætla aldrei aldrei aldrei aldrei aldrei aldrei aftur að vinna í Ísbirninum.

Fjórbrjóst

Mig langar að deila því með ykkur að núna er ég í svörtum kjól alsettum gylltum, silfruðum og sægrænum pallíettum og perlum. Fallegur, já. Ekkert smá. En það fylgja með honum brjóst. Og þau eru ekki alveg á sama stað og mín.

Man þá tíð er herðapúðar voru í öllum efripartaspjörum. Skyldu brjóstpúðar vera nýja trendið?

Nuddvortis

Heilun er aðferð lækninga þar sem orku er beitt, ýmist með handayfirlögn eða fjarheilun. Læknandi áhrif heilunar verða þegar efri líkamarnir, t.d. orku-, tilfinninga-, og geðlíkami fá leiðréttingu á orkufæði sínu.*

Ég er leitandi sál. Skoða stundum nýaldarspeki og velti fyrir mér hversu desperat maður þarf að vera til að borga fyrir árunudd, heilun, cranio, reiki og hvað þetta nú allt heitir. Veit að nudd og heilun eru ekki sami hluturinn en eitt af því bjánalegasta sem ég hef lent í um ævina var þegar mér var gefið "dekurnudd" í afmælisgjöf, pantaði tíma og var svo heppin að lenda á kornungum dreng sem var nýbúinn að læra "lækninganudd" sem hét einhvað í líkingu við kúkkúvává. Hann spurði mig óðamála hvort ég vildi "nokkuð" fá dekur, vildi ég ekki heldur að hann lagaði mig með þessari undraaðferð? Ég muldraði eitthvað um að ég vildi nú bara þægilegt nudd en hann lét það sem vind um eyru þjóta og tók til óspilltra málanna við lagfæringarnar, m.a. greindi hann spenntur frá því að annað nýrað í mér hefði dottið úr sætinu sínu. "Ja, hérna" náði ég að tauta á meðan hann ýtti og potaði ógurlega fast í bakið á mér drjúga stund, uns hann dæsti ánægður að sér hefði tekist að færa nýrað upp í sætið. "Ertu til í að spenna á það beltið í leiðinni" umlaði ég oní gatið á bekknum, örmagna eftir lækninguna. Þáði ekki meira nudd frá þessum unga og glaðlega ofurpotara, þótt hann benti mér á ótal margt sem enn væri í vondu standi, bæði innvortis og útvortis.

Heilun og táknmál líkamans.
Neiðkvæð upplifun við heilun.

Tinandi höfuð: Beina athygli að fótum –jarðtengja og nota jafnvel kristalla við jarðtengingu.

Þaninn kviður: Of mikil orka í sólarplexus. Jarðtengja og nota kristalla í sambndi v/vinnu v/innra barn og nota tákn/kristalla inn á tilfinningar.

Vera “speisaður”: Keyra kundalini gegnum micro-cosmic svið og nota jarðtengjandi kristalla.

Aftengist raunveruleikanum: Illa jarðtengdur og nauðsynlegt að still sig inn og gott að nota til þessa hugleiðslu m/jarðtengjandi kristalla og komast í jafnvægi.

Hvernig á að stilla sig inn:
1. Hafa athygli í hvatastöð
2. Hugleiða m/kristalla sem við á.
3. dreka vatn lítið í einu og hægt.
4. hafa Rósaquartz í báðum lófum.
5. Fyrir heilarann: Setja hendur í skál með heitu eða söltu vatni þar til jafnvægi kemst á.
6. hreinsa áruna.
7. fara í göngutúr út í náttúrunni og finna tengingu við náttúruna.*

*allt skáletrað er tekið beint af síðunni http://www.hugveislan.is

Sipp og hoj

Í leikfimi í dag var ég látin sippa í refsingarskyni. Fór létt með það.

Litla konan með litlu hefndina

Stundum læðist út úr mér svo mjúkt og hljóðlaust "g" þegar ég býð góðan dag að það heyrist varla.

Af hverju er ekki heiglum hegnt?

Í vinnunni í dag var ofbeldi til umræðu, og margar þess myndir, t.d. andlegt ofbeldi. Fólk talaði um að þeir sem beiti aðra ofbeldi "eigi bágt" og það sé eitthvað "verulega að hjá þeim". Búhú. Það er ábyggilega rétt að ofbeldismenn eigi bágt og vissulega er ekki í lagi með þá.

Símafyrirtæki þessa lands ýta undir möguleika á ofbeldi og ofsóknum, með því að bjóða upp á "þjónustuna" númeraleynd og nafnlausar sms sendingar. Ef maður verður fyrir endurteknu símaböggi, og böggarinn lætur sér ekki segjast, er þrautaleið að kæra til lögreglu, sem er ekkert smámál fyrir venjulegt fólk. Símafyrirtækin láta ekki gögn sín af hendi nema dómsúrskurður liggi fyrir (sem fæst í kjölfar kæru), og það fyndnasta í þessu öllu saman er að þótt sannað sé að tiltekinn fáviti úti í bæ beiti símanum sem vopni í sjúklegu einkastríði, þá er ekkert hægt að gera í því. Það er nefnilega ekki refsivert að haga sér eins og óuppdreginn skíthæll og sadisti og ofsækja aðra manneskju. Engin lög ná yfir slíkt athæfi, svo fremi líkamlegu ofbeldi sé ekki hótað eða beitt.

Getur einhver sagt mér af hverju símafyrirtækjum er svona umhugað um að fólk geti hringt og falið númerið sitt óáreitt? Til hvers???

Já, sá sem beitir ofbeldi á bágt. Bleyða sem ekki getur borið ábyrgð á eigin lífi, ákvörðunum og hegðan finnur sér einhvern til að níðast á.

Mig langar hér með að lýsa fyrirlitningu minni á þeim heigulshætti sem felst í símnotkun þar sem númeraleynd er viðhöfð ítrekað, og nafnlausu netofbeldi í hvaða mynd sem er, að ég nú tali ekki um þá sjúklegu skítahegðun að villa á sér heimildir sem virðist allt of auðvelt, jafnvel fyrir fávita af verstu sort.

Eitt er víst. Lítilmennska þrífst í skjóli nafnleyndar.

Magnleysi

Í morgun sat ég í reiðisamloku vörubílstjóra í Ártúnsbrekkunni og var fremur þægt álegg. Finnst innst inni (segið þetta hratt upphátt) fínt að vörubílstjórar mótmæli ranglæti, þótt ég sé ekki alveg með á hreinu hverju þeir eru að mótmæla. En þjóðin er auðvitað arfavond yfir dýrtíðinni og þessu vonleysistuði sem fréttastofurnar gubba yfir okkur með endalausum kreppu- og verðbólgulýsingum, niðurdregnum línuritum og vondum kökuritum. Gott að einhver er að gera eitthvað í málunum, mig langar alveg að brjálast en megna það ekki.

Mætti til vinnu og fljótlega eftir það fór rafmagnið. Undarlegt hversu háður maður er þessari ósýnilegu orku, gat varla einu sinni pissað. Sá ekki læra minna skil inni á klósetti, en reyndi að bera mig að eftir gömlum vana.

Svo var hinn vanalegi miðdepill tilverunnar (tölvan) bara ljótt skraut á borðinu. Rafmagnsleysi er ekkert grín.

Ófeitir tímar

Las um sumartímann hjá konu sem býr í borg elskenda. Fátt sem sýnir betur en þetta útlenda pennastrik hve tíminn er absúrd fyrirbæri. Á Íslandi ríkir stöðugleiki í tímanum, okkur varðar ekkert um árstíðir. Hér drýpur smjör af hverju strái, með tilheyrandi hálkuvandamálum.

Velti vöngum yfir því af hverju ungt fólk klígjar við feitu keti.

Passið

Heiftarleg löngun kom yfir mig að bregða greiðu í hár Davíðs þar sem hann stóð í pontu og lýsti hinum nýju óvinum ríkisins, "óprúttnu miðlurunum".

Pössum okkur á myrkrinu. Pössum okkur á verðbólgunni. Pössum okkur á transfitusýrunum. Pössum okkur á óprúttnu miðlurunum.

Meira af Keatonskri kvikmyndagerð

Hann hlýtur að hafa slasast við þetta brölt maðurinn. En þvílík snilld!

Buster Keaton

Búin að sökkva mér tímunum saman ofan í myndbrot Busters. Þessi alvörugefni tímaþjófur má stela mér hvenær sem er...

Afsakið, er þessi hola upptekin?

Félagslyfjafræðingur?? Lyfjafalsanir? Hrokafullur ráðherra? Verðhækkanir á mjólk? Það er enginn endir á efni til að næra angistina.

Týnd bros og ný

Aðeins eitt gott við svona veikindi. Get lesið af og til, þegar hausinn er ekki alveg að klofna. Lauk langri og ágætri bók, Óreiðu á striga eftir Kristínu Marju Baldursdóttur. Var yfir mig hrifin af Karitas á sínum tíma, en finnst framhaldið aðeins síðra, þótt þetta sé fyrirtaks lesning. Reyndar fer Karitas sjálf oft í taugarnar á mér í Óreiðunni, hún er svo snefsin og leiðinleg í umgengni við fólk. Þurfa "miklir listamenn" að vera óalandi og óferjandi í samfélagi manna? Kannski er svarið "já" þegar samfélag manna er fjandsamlegt þeim sem sker sig úr svo um munar.

Kláraði svo Harðskafa núna rétt áðan og er ánægð með hana. Þægileg bók, snyrtilega myrk og býsna áhugaverð. Lítið um óreiðu hjá Arnaldi, vísindalega stefnuföst sköpun. Mér finnst honum takast að láta mann fá örlitla samúð með fyrrverandi eiginkonu aðalsöguhetjunnar, þessari beisku og hatursfullu konu sem eyðir orku sinni í að kenna Erlendi um allt sem miður hefur farið í hennar auma lífi. Það er ekki auðvelt að vinna úr höfnun og óendurgoldin ást getur sennilega gert næstum hvern sem er að drulluspólara í fortíðinni.

Hlakka svo til þegar ég verð frísk. Mín bíður haugur af verkefnum sem ég hef ekki haft heilsu til að sinna, staflar af óhreinum þvotti, tveggja daga uppvask, óleyst gáta um rotnunarlykt í eldhúsi, þvæld rúmföt, skattaskýrsla, ófrágengið dót í ferðatösku, vinnan mín í vinnunni og svo er brosið mitt týnt.

Börnin koma á morgun og þá kemur brosið mitt í leitirnar.

Nördar fá líka kvef

Skynja mikinn pirring bæði í ket- og netheimum. Held að efnahagsástandið narti í sálirnar, kroppi og erti þær undir yfirborðinu. Kvíði og spenna, spenna sultarólar, attbú góðærið sem flaug reyndar framhjá mér eins og teinótt prump.

Hef fyllstu ástæðu til að vera örg, þar sem búið er að breyta mér í hor- og slímspúandi fabrikku, hóstandi og hnerrandi. Ég er mengun og mér er illt í haus. Gott samt að eiga góða að, fékk þetta fína myndbrot sent og við það snörlaði ég og hló þannig að útfrymi spýttist í allar áttir, enda gegnheill trekkari með MP duld.

Sóttarsængurbaun

Jæja. Undanfarið hef ég lesið veikindablogg í löngum bunum og krumpast af meðaumkun vegna þjáninga sambloggara minna. Hef verið heppin sjálf, sloppið svo til alveg í allan vetur, aðeins fengið ómerkileg smáskot af kvefi en nú, já, núna, er ég komin með fullorðinsútgáfuna, the Beta version straight from hell.

Sem minnir mig á að að Danir vilja leggja Helvíti niður og það er ábyggilega ekki versta hugmynd á sveimi í þessum heimi. Niður hlýtur að vera í rétta átt í öllu falli. Það bölv sem ég man best úr æsku kom frá pabba mínum þegar hann var að gera við þvottavélina eða annað sem bilaði á heimilinu (mig grunar að honum hafi þótt það grútleiðinlegt). Hann tvinnaði grimmt og ég man þennan bút: Djöfullinn danskur!

Atsjú!

Höfuðmál

Komin heim með hausinn fullan af kvefi og smá áhyggjur en samt fullan skilning á því að landinn hneykslist á útlensku hyski, enda ekki eins og hér á landi þrífist hjólhýsapakk sem notar hauskúpur sem öskubakka.

Fótur fyrir kornabarni í potti

Búin að gera eitt og annað menningarlegt hér í útlöndum. Til að nefna eitthvað nefnanlegt mætti nefna:

- Fór á tvo geggjaða flóamarkaði, veit fátt skemmtilegra. Langaði að kaupa hundrað hluti, endaði samt bara með nokkur handskorin púrtvínsglös og gríðarlega fallegan gamlan myndaramma.
- Skokkaði eftir götum borgarinnar, meðfram Eyrarsundinu sjálfu, sneiddi fimlega fram hjá fólki og hundaskít. Langaði rosalega að skokka inn í kirkjugarð með mjúkum stígum, en það er víst ekki til siðs hér.
- Sótti Bakken heim í brunagaddi og staðurinn var eins og draugabæli í kuldanum. Vorkenndi fólkinu helling sem var að vinna þarna, krókloppið.
- Andaði að mér helíum og las upphátt úr bloggi Ármanns Jakobssonar.
- Maturinn í Danmörku er syndsamlega góður, úrvalið, vínið í kjörbúðunum, ostarnir, kjötið, ávextirnir, grænmetið, gríska jógúrtið.....mig langar að búa hérna.
- Hringdi í mömmu, rabbaði við hana, fannst hún eitthvað kvefuð í röddinni. Kom í ljós að þetta var skakkt númer og ég hafði spjallað drjúga stund við ósköp notalega eldri konu sem virtist alveg til í að vera mamma mín.
- Dreymdi í nótt að mér var gefin kjötkássa, í henni var mikið grænmeti og hálft kornabarn. Einnig nokkrir bitar af sterklegum karlmannsfæti.

Hafði með mér að heiman Ora grænar baunir fyrir kærastann (undarleg sérviska), en hann ætlar að elda írskt lambalæri handa mér í kvöld. Legg ekki meira á ykkur í bili.

Kveðja

Magnað hvað maður finnur sterkt fyrir ást sinni þegar maður fer í ferðalag. Kvaddi börnin mín, knúsaði stelpuskottið og Matta minn fast og lengi en varð að láta símtal duga til að kveðja þann yngsta, enda er Hjalti í sumarbústað með vini sínum og hljómaði rogginn og sæll. Finnst svo mikilvægt að kveðja ástvini almennilega, einhver tregapúki í maganum sem hvíslar því að manni.

Börnin eru gleði mín, og gleði mín börnin.

Svo á kærastinn auðvitað smá part í hjartanu en það ætla ég að segja honum sjálf.

Fermingarfélagsskítsbaun

Fermingarveislur eru undarleg fyrirbæri. Verð að játa að yfirleitt er ég ekkert ofsa glöð þegar mér er boðið í slíkar veislur. Fyrstu viðbrögðin jafnvel svona "ooohhh". Það er svo margt ómögulegt við mig, get verið mikill félagsskítur, finnst yfirborðslegt snakk fremur treg skemmtun, er lítið fyrir fjölmenni og pottþétt engin veisludrottning.

Hins vegar finnst mér oftast ágætt í veislunni sjálfri, svona þegar ég er mætt á svæðið. Held mig þá gjarnan með "mínu fólki", enda ættingjar mínir upp til hópa fallegt og gott fólk. Finnst líka sérstaklega gaman að sjá hvað börnin spretta og blómstra. Og það er eitthvað við það að sitja þröngt með ættmennum sínum og raða í sig rjómatertum og kransakökubitum.

Af hverju er ég þá að mikla þetta fyrir mér? Þjáist trúlega af veislukvíðaþroskaröskun.

Gleðilega páska

Bloggið mitt les bókhneigt og gáfað fólk. Þetta veit ég. Því leita ég til ykkar nú, þegar mig vantar sárlega að vita deili á þjóðsögu sem ég heyrði sem barn. Það sem ég man er að hún fjallaði um masgjarna konu og í sögunni kemur þessi setning fyrir, "át ég keppinn, Jóhannes?"

Svo verð ég að játa eitt hræðilegt. Í gærkvöld þegar íslensku tónlistarverðlaunin voru okkur almúganum til sýnis, þá rann fjarstýringarfingurinn stundum (oft) til, að Skjá einum þar sem rúllaði þáttur um Spice Girls.

Ég er plebbi.

Vorlundin(n)

Hin ábyrgðarfulla rödd heimsendis

Frá því ég var stelpuspons hefur verið spáð örgu á vandaðan hátt hjá RÚV. Er þetta alltaf sami þulurinn sem boðar endalok jarðar í náttúrulífsþáttunum?

Drusla

Manni finnst það lágmarkskurteisi af himninum að hætta að gráta þegar maður er með bilaðar rúðuþurrkur.

Sól og kannski kemur vor

Netið er búið að vera handsnúið, ef ekki beinlínis andsnúið í dag. En mikið er ég búin að karpa díemminn. Fór í gönguferð í Heiðmörk með Matta mínum í brakandi demantasnjó og sól. Pissaði í skóginum í álfabirtu á nálarnar sem höfðu fallið á jörðina og enginn heyrt þær detta. Saumaði fóðrið í vösunum á svarta pæjufrakkanum, saumaði tölur á fallegu bláu blússuna mína, eldaði lambaskanka í fjóra tíma, horfði á tvær bíómyndir með börnunum, horfði á dóttur mína raða upp á nýtt í eldhússkápana, fussandi blíðlega yfir skipulagsskertri móður sinni.

Gæfa að lifa svona góðan dag.

Kúkur piss og ræpana

Linda systir er þremur árum yngri en ég og telst því ævinlega vera litla systir mín. Hún tók því starfsheiti af slíkum þunga að hún þorði ekki að teygja fullorðinshæð sína nema rétt upp í handarkrika á mér. Þótt hún sé lítil, er hún ekkert lítil. Hún er nefnilega stór karakter og kjörkuð. Þegar við vorum (báðar) litlar, þá var það hún sem þorði. Þorði allt.

Ég var ekki alltaf góð við hana litlu systur mína, laug t.d. að henni að hún væri ekki systir mín, heldur hefði mamma heyrt væl eitthvert kvöldið þegar hún var að fara út með ruslið og þegar hún opnaði tunnuna þá lá þessi skítugi krakki þar, organdi. "Það varst þú, Linda mín", sagði ég. Þetta fannst henni ákaflega miður. Svo fannst mér hún grenja allt of oft og vera of frek og þreytandi. Sagði henni einu sinni að ef hún gréti svona mikið, þá mundi hún klára öll tárin sín og það gæti orðið bagalegt í framtíðinni. "Sko, t.d. ef þú giftist og maðurinn þinn deyr og svo ertu í jarðarförinni og ætlar að gráta og þá eru bara öll tárin uppurin. Þá segir fólk að þú sért vond kona, grátir ekki einu sinni þótt maðurinn þinn liggi í kistunni."

Svona var ég slæm stóra systir. En yngri systkini geta nú tekið á taugarnar. Það hef ég sannarlega séð í samskiptum minna barna. Ég er líka alveg hætt að vera vond við hana, mér þykir nefnilega ósköp vænt um þessa litlu systur mína. Bara þegar ég segi "systir", þá hitnar mér allri að innan. Samt höfum við aldrei verið neitt sérlega samrýmdar, enda ólíkar að skapgerð. En mikið er gott að eiga systur. Eiginlega bara nauðsynlegt, svei mér þá.

Af hverju er ég að þvaðra þetta? Jú, ég er nefnilega ekki í sem bestu skapi og áðan varð mér að orði dálítið sem við Linda systir sögðum í gamla daga þegar við vorum fúlar:

Kúkur piss og ræpana.

Prófið bara að segja þetta. Það hjálpar.

Orð, hlaup, mysuostur

Sat á námskeiði í allan dag og inn um hlustir mínar streymdu orð eins og anhedonismi, priapismi, locus coerulus, subcortical dementia, substantia nigra, lewy bodies...

Kom heim, alveg búin á því. Hellti úr eyrunum, smellti mér í hlaupaskóna og hljóp frá mér allt vit. Úðaði svo í mig ristuðu brauði og norskum mysuosti, sem ég trúi að bæti böl og gleðileysi heims.

Mér finnst þessi dómur góðar fréttir. Það er ljótt að stela. Líka orðum.

Apaungar í stuði

Ein af þeim hugmyndum sem ég hef haft um sjálfa mig er að ég sé þokkalega læs. Rakst þó á orð í dagblaði í dag sem ég þurfti að stauta mig fram úr. Stuðarapungar.

Stuðarapungar tengjast annarri hugmynd. Mér hafa stundum þótt dráttarkrókar á bílum undarlega heillandi.

Þáskildagafokkingtíð

Hvað sem um karlmenn má segja (og það er alltaf verið að segja eitthvað um þá), þá eru ekki eins margar bitrar og gallsúrar fortíðarrúnkandi kerlingar meðal þeirra og kvenna.*


*mikill andskoti hvað ég er ópólítískt korrekt á þessum ágæta degi

Þung í sjón

Fór um daginn með eldri syninum í gleraugnabúð að velja umgjörð. Fyrir utan fegurð og gáfur erfði hann ofurnærsýni frá móður sinni. Fundum ágætar brillur sem hann bíður nú eftir að tylla á sitt menntskælingsnef. Mikið hefur jarðarbúum farið fram í gleraugnagerð frá því ég var ung. Gramsaði í gleraugnasafninu mínu og fann æði mörg ósmekkleg, óþénug, níðþung og forljót pör.
Þar sem ég er huguð í meira lagi ákvað ég að sýna ykkur eitt parið á mynd. Já, ég gekk með þessi gleraugu í fornöld og ekki léttist nokkuð þungt mannshöfuð við slíkt.

Leiseraðgerðin var gæfuspor.

Hvítt hyski

Taktu slatta af afbrýðisemi, helling af öfund, eina lélega sjálfsmynd, tvö tonn af reiði, þrjá bolla af illgirni, átta sneiðar af yfirgangi og 10 af frekju, botnfylli af þráhyggju og vænan skammt af paranoju. Hrærðu sjö matskeiðar af sorpkjafti saman við. Kryddaðu með hömluleysi og rugli. Gættu þess vel að blandan komist hvergi í snertingu við innsæi, sanngirni, dómgreind eða heilbrigða skynsemi. Hlauptu.

Sonur minn..

sagði, þar sem hann sat í kremju með bróður sínum áðan:

Sátt mega þröngir sitja.

Æðruleysisbaunin

Einu sinni var ég stök bindindismanneskja á kamillute. Ekki lengur.

Vona heitt og innilega að ég leiðist ekki út í harðari efni eins og hveitigras.

Hef frá svo mörgu að segja að ég hef ákveðið að tala bara um það smáa

Við flugan erum sammála. Þetta var mjög gott vín. Bramoss!

Tíkin og ljóti kallinn

Politics is supposed to be the second oldest profession. I have come to realize that it bears a very close resemblance to the first.
Ronald Reagan (1911-2004)

Níu. Níu prósent. Níu prósent styðja núverandi borgarstjórn. Það þýðir að 91% styðja hana ekki, ef mér reiknast rétt, en ég er svo sem enginn sérfræðingur.

In politics you must always keep running with the pack. The moment that you falter and they sense that you are injured, the rest will turn on you like wolves.
R.A. Butler (1902-1982)

Og mikið hroðalega er hann ljótur þessi Lordí-kall sem er að tala við hið ljósa man.

baun reið kalkúnanum..

eða þannig. Þvílíkt ruglatriði.

All kinds of everything...

"Dana reið kalkúnanum"*



*fyrirsögn í Fréttablaðinu í dag

Kögglum hlaðin

Við erum ábyrg gerða okkar. Við erum ábyrg orða okkar.

Vona samt að við göngum ekki svona langt.

Er með böggum hildar þessa daga, allir í kringum mig þrúgaðir af kreppuspádómum og verðbólgurausi. Og bölvaður króníski mínusinn í skítabankanum glottir við tönn. Stóð mig að því að hnussa yfir fréttum af listahátíð og tuða "hvað er verið að spandéra stórfé í uppskrúfaða list, helberan úþarfa". Til að æra óstöðugan er svo slengt framan í mann að geðdeyfðarlyf verki ekki á (ó)lundina. Mér er þá óhætt að halda áfram að taka lýsi og láta þar við sitja, þrátt fyrir stöku tímabil þar sem ég bugast af lúxusprobblemum.

Gæti kannski látið dáleiða bjartsýnis- og orkuköggul í brjóstið á mér?

LI-merki

Vakna á hverjum morgni við það að ég stend í sturtu. Hef áhyggjur af einu. Það kemur æ oftar fyrir að ég hafi ekki græna glóru um hvort ég sé búin að þvo hárið eða ekki.

Gladdi mig að heyra í fréttunum áðan að einhver eldgamall dúddi er farinn að skera fólk upp við alshæmer. Játa hér með semingi að ég er farin að drekka grábland, silfurte, ljósavatn...svona stundum. Og setja af og til upp kisuleg gleraugu vegna "aldurstengdrar fjarsýni". Ekki samt komin með áhuga á ættfræði. Sennilega tímaspursmál.

Gult stolt

Gula gúmmíhanskaþemað í Dr. Spock, hvar ertu nú?, fannst mér býsna fyndið, þótt lagið hafi í mínum eyrum verið lítið annað en óþægilegur hávaði. Það skal upplýst hér og nú að um búninga og sviðslúkk sáu bróðir minn og kona hans, þau Jón Örn og Magga. Brósi bjó m.a. til akandi gúmmíhanskann og stýrði um sviðið í gærkvöld. Þótt hann sé litli bróðir minn, var hann ekki inni í hanskanum, heldur baksviðs með fjarstýringu (skýring fyrir ykkur ótæknilega fólkið). Ég er að sjálfsögðu afar stolt af bróður mínum, enda var þarna á ferð flottasti fjarstýrði gúmmíhanski sem ég hef séð lengi.

Hér má sjá útsendingu frá úrslitakvöldinu, Dr. Spock birtast á sviðinu 1:04.

Svo er lag að plögga fyrirtæki litla bróður, en það heitir Margt og merkilegt. Tékkið á því!

Baunerwisserdraumur

Í morgun vaknaði ég með leifar af draumi í haus. Í draumnum gat fyrrverandi tengdamóðir mín ekki myndað hljóðið "d" og fyrrverandi tengdapabbi og sonur hans voru að rembast við að kenna henni "d" með því að láta hana segja "p" í sífellu. Þetta fór svo í taugarnar á mér að ég heimtaði að fá að kenna þeirri gömlu "d" á réttan hátt og fór með lærða tölu fyrir feðgana um tannbergsmælt hljóð, teiknaði skýringarmyndir á eldhússkápana heima hjá þeim og sýndi á pedagógískan hátt hvernig maður bæri sig að við slíka framburðarkennslu.

Þeir horfðu á mig dálitla stund og héldu síðan áfram að láta fyrrverandi tengdamóður mína endurtaka "pépépé".

Hækkandi óráðsíuvísitala

Hafið þið gert ykkur grein fyrir því hversu mjög óráðsía og flottræfilsháttur landans kostar okkur? Þetta lið sem kaupir rándýra montéppa og lætur laga hverja smárispu og beyglu veldur stórfelldri hækkun iðgjalda tryggingafélaga. Fór yfir málin um daginn hjá mínu félagi og komst að því að á aðeins tveimur árum höfðu ársiðgjöld mín hækkað um 40 þúsund krónur, og munaði þar mestu um hækkun bifreiðatrygginga og keyri ég þó alltaf um á sömu gömlu druslunni. Einn dúddi sem ég vinn með ræðir reglulega við sitt félag, hótar að fara annað með tryggingapakkann sinn og við það bjóðast honum undantekningalaust betri kjör. Þessu hef ég aldrei nennt að standa í, þoli ekki svona rugl, fáránlegt að þurfa að prútta eins og arabi um alla skapaða hluti. Veit að lífið er tík og táradalur og ekkert réttlæti í heiminum en hví, ó hví, þarf þetta að vera svona? Heilagur skítur hvað fjármál eru leiðinleg.

Hvort sem þið trúið því eða ekki þá er ég í massa góðu stuði að glápa á laugardagslögin. Held ég haldi með Ragnheiði Gröndal. Rosa flott hjá henni.

Heillandi málhelti

Já, já. Alltaf gaman að gera grín að fólki sem getur ekki talað alminlega. Eða þannig.

Mér finnst þetta reyndar mjög fyndin mamma.

Mér finnst Össur leiðinlegur við Gísla Martein*

Fékk nettan hroll þegar ég heyrði í útvarpinu að Kaupþing væri í útlöndum álitinn svo lélegur banki að hann gæti farið á hausinn, væri metinn eins og lummó ítalskur sveitalarfabanki. Og ef hann verður gjaldþrota þá þarf hver Íslendingur að greiða 13 milljónir, til að standa undir ábyrgð ríkisins á bankanum. Hvað verður um skuldirnar mínar og börnin?

Auk þess bíð ég spennt eftir að fá tilboð um að þjálfa landsliðið í handknattleik.



*þessi fyrirsögn kemur djúpvitrum vangaveltum mínum í hagfræði ekki rassgat við

Steikið okkur

Splatterblogg

Uppskrift:
Skerið smátt helling af grænmeti og setjið í skál. Sturtið á sjóðheita pönnu, helst þannig að það hlunkist í einum klumpi ofan í snarkandi feiti. Æpið. Kælið smástund og haldið síðan áfram að elda.

Húsflúr og húðflúr

Mér var svo létt þegar nýi borgarstjórinn tók við völdum. Loksins borgarstjórn með skýra stefnu, t.d. um flugvöllinn. Hún ætlaði að bretta upp ermar og láta hann vera. Nóg að gera á stóru heimili.

Og nú er aftur gengið vasklega til verks. Borgarstjórn ætlar að leyfa húseigendum að bera ábyrgð á veggjakroti sjálfir, borgin hyggst sumsé hætta að þrífa það af húsum nema gegn greiðslu. Það er í sjálfu sér ágætt að skattpeningarnir fari ekki allir í þvætti, en ofrausn hjá Gísla Marteini að presentera þetta sem algjört æði og stórkostlegar framfarir eins og ég heyrði hann gera í útvarpinu áðan.

Þekki mann sem var tattúveraður sofandi. Er það ekki næsti bær við veggjakrot?

Fíflamjólk er beisk á bragðið

Þar sem biturð mín hefur verið langt undir viðurkenndum Evrópustöðlum undanfarið ætla ég, ykkar vegna, að telja upp nokkra hluti sem fara í taugarnar á mér. Tilgangur: (ófjármálatengd) útrás.

1. Allar auglýsingar um kraftaverkakennd hreinsunarefni, sérstaklega vanisoxí.
2. Þegar maður sker sig á pappír. Er svo asnalegt og vont.
3. Flest ilmkerti og óhófleg notkun ilmvatns. Fuss!
   
4. Þegar fólki er fyrirmunað að líta í eigin barm, tekur ekki ábyrgð á eigin hegðun og eyðir allri sinni orku í að kenna öðrum um það sem aflaga fer.
5. Reykingar.
6. Þegar fólk gefur gjafir en ætlast til einhvers í staðinn (án þess að taka það fram) og heimtar jafnvel gjöfina til baka þegar það telur sig ekki hafa fengið kaup kaups.
7. Slökunartónlist (fær hárin til að rísa á höfði mér).
8. Flottræfilsháttur og snobb, t.d. frétti ég að setja eigi nautshúð á 1000 fm gólfflöt nýs húsnæðis Baugs.
   
9. Húmorsleysi.
10. Þegar fólk í sjálflægni ofles á milli lína og uppáhaldið mitt: er sko alveg með á hreinu hvað aðrir eru að hugsa.
11. Gervivísindablaður í snyrtivöruauglýsingum, "húðin verður 89% fallegri/mýkri/sléttari/", "rannsóknir sýna að Q6 minnkar appelsínuhúð um 78,9%", "í Xanadú kreminu eru fjölróttækir nanókvarkmiðlar sem hvatrímast á gegndræpan hátt við kjarnsýrðar frumulausnir ysta lags húðarinnar".

Verum spök og munum eftir kartöflunum.

Fjórir gulir plastpokar

Hér kemur hugmynd (áhrifaríkast er að velja kaldan, gráan rigningardag).

Kveddu ástvin sem þú veist ekki hvenær þú færð að hitta aftur. Harkaðu af þér, sjúgðu upp í nefið og gleymdu tárunum. Farðu ein/n í Bónus, leggðu bílnum langt frá inngangi svo hráslaginn nái að kæla þig inn að beini. Tíndu matvöru handahófskennt upp í rangskreiða kerru, skildu hjarta þitt eftir í kjötinu og finndu lífsþróttinn molna í kexdeildinni. Sjúgðu aftur upp í nefið. Veldu biðröð fulla af kverúlöntum sem finna sig knúna til að deila um verðlagningu á þriðja hverjum hlut við náföla afgreiðslustúlku sem skilur hvorki íslensku né ensku. Leiddu hjá þér blaðsölurekka uppstilltra skælbrosa og hlaðborð harma og ógæfu. Upplifðu djúpstæðan leiðann í augum samferðamanna þinna. Í biðröðinni í Bónus. Sjúgðu upp í nefið, þú ert ábyggilega að fá kvef.

Æ, sunnudagar.

Ekki án efa í óvissu sinni

Ég er svo lélegur trúleysingi. Lin í ekkitrúnni. Hálföfunda fólk sem lifir í vissu um að til sé guð og framhaldslíf og búttaðir englar á skýi. Get ekki trúað á guð almáttugan skapara himins og jarðar þótt það væri býsna notalegt að gera sér vonir um svífandi sálarbaun um eilífðarsali. En ég á svo erfitt með að trúa á hluti sem mér finnast ekki í takt við heilbrigða skynsemi. Trúi reyndar ekki á heilbrigða skynsemi, en reyni að beita henni. Þegar ég nenni.

Valentínusardagur í gær. Trúði ég á hann? Nei. En á Íslandi eru, skv. Hagstofunni, sjö karlmenn sem bera nafnið Valentínus. Hallast að því að þeir séu til og vona að þeir eigi sér fagurt líf, fullt af ást.

Letin liggur í hengirúmi og efast. Það getur hún.

Afmælistáningur

Hjalti Elías er 13 ára í dag. Yngsta barnið mitt sumsé orðið táningur *dæs*.

Hjalti er mikill sögumaður og teiknari og borðar aldrei kartöflur.

Björt eru stellin stjarnanna

Þegar amma var ung voru næstum allar tönnurnar rifnar úr henni (án deyfingar). Ein eða tvær voru skemmdar og fyrst búið var að sækja tannlækni, þótti við hæfi að nýta ferðina og láta kippa rest og fá alminlegar gervitennur. Þær þóttu bæði fallegri og vandræðaminni til brúks en þessar rótföstu.

Er að horfa á þátt í sjónvarpinu þar sem hópur vel snyrtra karla og kvenna með áhyggjusvip leysir subbulega morðgátu. Þetta laglega og bráðvel gefna fólk er með ofurhvítar tennur, reyndar svo hvítar að það gæti hæglega beitt sínu bjarta brosi í stað yfirheyrslulampans góðkunna úr gömlu stríðsmyndunum.

Bláhvítar tennur gera voða lítið fyrir mig. Sjáið þið Erlend fyrir ykkur leysa málið - í lopapeysu og með hvíttaðar tennur?

Síróp, wasabínöfnur og ljóð

Í gær bjó ég til enn eina lögunina af vanillusírópi. Búin að gera nokkra vinnufélaga mína háða þessu stöffi og fólk farið að kvarta yfir sírópsleysi í kaffihorninu. Fyrst tuðaði mannskapurinn, "hnuss, síróp í kaffi!" og svo fór fólk að spyrja "Beta, hvar er sírópið?"

Takið eftir skálinni með fagurgrænum nöfnum mínum. Þetta eru wasabi baunir. Dúndurgóðar og sprikla í munninum eins og sjö samúræjar.

Fékk frábæra ljóðabók í afmælisgjöf. Hún heitir Blótgælur og er eftir Kristínu Svövu Tómasdóttur. Á skalanum vanillusíróp - wasabi baunir er bókin nær wasabíinu.

Þessi maður

Þessi maður líkti höfðinu á mér við félagsheimili úti á landi. Þessi maður kann að smíða, rafvirkjast og elda guðdómlegan mat. Þessi maður er með stóran haus, fullan af sögum. Þessi maður er með blíðustu og bestu hendur í heimi. Þessi maður er búinn að jóðla fyrir mig og syngja valin lög úr Sound of music, án augljósra hæfileika til söngs. Þessi maður kemur mér alltaf til að hlæja.

Þessi maður er fallegur yst sem innst.

Skaflar

Eftir að hafa eytt 40 mínútum í spól og snjómokstur í morgun og skrensað til og frá á veginum á leið til vinnu, kveikti ég á útvarpinu. Þar heyrði ég tilkynningu um að fólk á vanbúnum bílum ætti ekki að vera í umferðinni. Mér fannst nokkuð til í því.

Mamma sagði við mig í dag að það væri aldrei of mikið af ást og hamingju í heiminum og gleðiefni að bættist í það púkk. Svona í kosmísku samhengi. Sammála mömmu. Og hamingja er smitandi. Nema sumir eru reyndar fjölónæmir og láta bros og gleði fara óskaplega í taugarnar á sér, telja á einhvern hátt að sér vegið ef aðrir eru að meðaltali glaðari en þeir. Svei mér ef sumum líður ekki best illa.

Ég ætla að brosa í fyrramálið. Þótt ég þurfi að skafa og moka. Þetta er ákvörðun og val.

Harka

Í gær sprakk ofn í geymslunni minni. Það olli miklu flóði hjá fólkinu á neðstu hæðinni, reyndar svo miklu að öll gólfefni eru ónýt hjá þeim.

Gamli pottofninn minn frostsprakk á limminu, hreinlega klofnaði í herðar niður.

Veturinn aldeilis með attítjúdd þetta árið.

Útsala útsala

Á gufunni glymja um þessar mundir auglýsingar um tilboð á legsteinum.

Mér og börnunum finnst þetta dálítið sérkennilegt og ræddum yfir kvöldmatnum ýmsa vinkla á svona tilboðum. Spáðum í sölumennsku í þessum geira, hvort heppilegt væri að selja legsteina í síma (ég sagðist mundu hrökkva í kút ef einhver hringdi og spyrði hvort ég hefði hugsað út í kaup á legsteini). Sáum líka fyrir okkur sölumenn sem gengju í hús og seldu legsteina. Hjalti minn sá fyrir sér teiknimyndaauglýsingar, t.d. þar sem fyrir kæmu tvenn öldruð hjón, hroðalegir dauðdagar gömlu kallanna og tvær miskátar ekkjur (önnur forsjál í steinamálum en hin ekki). Spáðum í "tveir fyrir einn" tilboð, eða "kauptu tvo og fáðu þriðja ókeypis". Okkur fannst þetta drepfyndið þótt eðli málsins samkvæmt sé málefnið grafalvarlegt.

Flugstöðvarmas

Enn er ég að blogga á flugstöð. Er á leiðinni heim á skerið sem mér skilst að hafi frosið til andskotans á meðan ég var að spranga um í Köben.

Þessi ferð hefur um margt verið athyglisverð. Var boðið út að borða á afmælinu mínu - á veitingastaðinn Noma, sem skartar tveimur Michelinstjörnum. Þar er norræn matarhefð rifin upp úr hversdagsleika hrökkbrauðs svo um munar. Hef aldrei á ævinni séð jafn frumlega rétti fram borna. Á borðum voru m.a. næfurþunnar hnetuflísar með rúgbrauðsmylsnu og karsa, skorsonrót með "mjólkurhúð" (seig skán af flóaðri mjólk held ég), brauðbollur með skyrsmjöri og margt fleira. Eftirrétturinn var kúmenís með kartöflum, brúnuðum í sykri og ákavíti.

Mér var einnig boðið í leikhús. Fórum á Blóðbrúðkaup eftir Lorca. Frábær sýning, sérstaklega tónlistin. Ástríður og blóðhiti, grimmd og illgirni, fáviska og hefndarþorsti. Allt bara eins og í raunveruleikanum.

Og nú er að takast á við hversdaginn. Sem betur fer er hann iðulega ágætur í mínum ranni.

Skór við hvert fótmál

Í útlöndum kaupir maður skó. Þetta veit hvert mannsbarn.

Fann þessi þrjú pör á Nørrebro og þar gengum við í heilagt fótaband (sk. fjölskókvæni). Fór líka á Laundromat Café, sem er í eigu Íslendinga, og mikið asskoti er það huggulegt og fínt. Þjóðremba er góð með kaffinu.

Kaupmannahöfn rokkar.

Til hamingju

Ég á afmæli í dag, já, ég á afmæli í dag og mér var boðið út að borða í kvöld. Í Kaupmannahöfn.

Í þetta skipti sleppið þið við nöldur um hvað sé glatað að eiga afmæli þegar iðulega er skítaveður undir himinháum jólavisareikningi.

Chai er gott. Þið eruð góð.

Frelsið er yndislegt

Mótmælin í Ráðhúsinu voru "skrílslæti". Spaugstofan mátti ekki gera "ósmekklegt" grín að hraksmánarlegri yfirtöku í borgarstjórn.

Einmitt. Hvernig væri að gefa út vandaða handbók um hvað "má í spaugi" og hvernig eigi að mótmæla þannig að það raski ekki fegurðarsmekk hins almenna borgara.

Grín og mótmæli. Held að sumir nái bara ekki pointinu.

Blogghverft

Var að klippa táneglurnar í morgun og missti klippurnar ofan í klósettið. Hefði tekið mynd og sýnt ykkur ef klósettið hefði verið nýþrifið.

Þoli ekki þegar fólk er neikvætt og segir að blogg sé sjálfhverft. Pfft! Örugglega bara öfund.