Staurblind

Þakka ykkur fyrir að standa svo augljóslega með mér í umferðaróhappinu baun vs. staur. Er næstum farin að vorkenna staurnum. Bíllinn er ekkert beyglaður að gagni, þetta var nauðaómerkilegt allt saman. Eftir að ég bömpaði í diskósveiflu á staurinn, ákvað ég að skoða ekki hvort eitthvað hefði skemmst, heldur keyrði beint heim og breiddi sængina upp fyrir haus.

Strútar eru skrítnar skepnur. Mun heimskari en þeir líta út fyrir að vera.

Staur - átti ég hann skilið?

Bölv og ragn! Ferlegur kuldi, ömurlegar fréttir aftan úr fortíð um grimmd og mannvonsku, myrkur, bloggleti annarra (grrrrrrr....!) og ÉG BAKKAÐI Á ****** STEYPTAN STAUR Á BÍLASTÆÐI. ***** staurinn var grár eins og hversdagsleikinn sjálfur.

Ætla að fara að sortera letingjana úr tenglalistanum mínum. Mjög fljótlega.

Fótatak fortíðar

Hef alltaf haft yndi af því að grúska í gömlu dóti, bókum, fötum, postulíni, skóm og alls kyns drasli. Kaupi mér stundum notuð föt og gerði það alloft áður en það komst í tísku. Festi kaup á þessum skóm fyrir nokkru í búð Rauða krossins á Laugavegi. Afskaplega þægilegir og fallegir að mínu mati. Skór með fortíð.

Vill svo einkennilega til að fyrri eigandi fylgir mér hvert sem ég fer. Þegar ég geng á þessum skóm, þá er ég aldrei ein. Klænk klænk klænk heyrist, þungir hælasmellir sem aldrei áður hafa tilheyrt sinfóníu fóta minna. Konan sem átti skóna var lágvaxnari en ég, doldið þybbin og ljóshærð. Tel hún hafi verið vel tennt og afar ákveðin í fasi. Klænk klænk klænk. Hún vann í mjólkurbúð, þar áður í fiski og fékk útborgað í seðlum sem henni voru réttir í brúnu umslagi. Hún átti til að ljúga, en af því að hún hafði svo stór brjóst var henni fyrirgefið.

Hún var aldrei fullkomlega sátt við sitt hlutskipti og þess vegna gengur hún aftur. Aftur og aftur. Í gegnum mig.

Torskildar tækninýjungar

Þið tölvunördar, endilega kíkið á þetta hér. Horfið á allt til enda. Drephlægilegt efni sem ég rakst á hjá Miss Jones, eðalfrænku minni.

Túlípanar og himinninn

Búin að fá formlega kvörtun undan efni síðustu pistla, þemað þykir of úrgangslegt.

Þess vegna ætla ég að tala um eitthvað snoturt. Túlípana. Þeir eru uppáhaldsblómin mín. Bæði fallegir og ætir.

Svo er ég afskaplega ánægð með himininn. Sem slíkan.


Orð dagsins eru: Illegitimus non carborandum*


*Don´t let the bastards grind you down

Ef bloggið var bóla eru þessi orð gröftur

Það eru næstum allir hættir að nenna að blogga. Bráðum neyðist ég til að fara inn á barnaland.is í fyrsta skipti. Skilst að þar sé aksjón, mikil framleiðni og perversjónir í löngum bunum. Kaldhæðnislegt ef satt er.

Eðlilegar hægðir

eru þríbrotinn fingur, þrisvar á dag.

Sagði gömul kona úti á landi. Og habbðu það Jónína riddari stólpípunnar!



(ég veit, ég veit, bloggið mitt er farið að snúast grunsamlega mikið um losunarefni líkamans)

Bikar horsins

Langar að þakka fyrir allar góðu afmæliskveðjurnar sem ég fékk í gær. Þær yljuðu mér um hjartarætur. Svo fékk ég frábærar gjafir, m.a. disk með "Stelpunum" sem ég er búin að hlæja að, hátt og snörlandi. Hef nebbla aldrei séð þessa þætti og greinilega misst af miklu.

Ligg annars enn heima í hroðalegri kvefpest. Undrast það magn af slími sem líkaminn framleiðir og tárast yfir eyðingu skóga. Hef nú þegar snýtt mér í pappír sem nemur ræktuðu landi á stærð við Jótland. Þetta kvef er arfavont fyrir vistkerfi heimsins.

Þankarnir hætta ekki að banka á dyr þótt hausinn fyllist af hori. Datt niður á náttúruvænni lausn en tissjú. Köllum hana NASAbikarinn. NASA vekur upp traustvekjandi hugrenningatengsl um vönduð geimefni ásamt því að vísa í samnefndar holur í andlitinu. Það má einnig stefna að lúxusútgáfu, Tví-NASAbikarnum (fyrir þá sem hafa ekki tíma til að færa á milli nasa).

Hugsa mér framleiðsluna í nokkrum stærðum og sennilega húðlita, en hver veit nema unga fólkið mundi vilja glaðværa liti? Sjáið fyrir ykkur börnin í skólanum, já, eða unga hressa fólkið sem vinnur í Kaupþingi: Í nösum þeirra glittir í grænar, bleikar eða jafnvel túrkísbláar totur (á milli tæminga).

Nú er bara að finna kjölfestufjárfesta, hönnuð og framleiðanda. Þekki mann sem á súkkulaðifabrikku. Það gæti hjálpað mér að komast í réttu kreðsana í atvinnulífinu.

Að gefa upp öndina

Agndofa var ég yfir frétt um (líf)seigasta fugl í heimi, en þar segir frá önd sem fannst í ísskáp á Flórída. Ljótur byssukall hafði skotið önd þessa en samt var hún á lífi þegar eiginkona byssukallsins ætlaði að hafa hana í matinn.

Í Fréttablaðinu í dag segir: "Önd sem lifði af tveggja daga ísskápsvist eftir að hafa verið skotin af veiðimanni var við dauðans dyr á skurðarborði dýralæknis í Flórída...Hún hætti að anda í miðri aðgerð þar sem átti að gera við skotsár á væng hennar, en náði andanum á ný eftir lífgunartilraunir.." Sé fyrir mér svona stressaða ER senu, þar sem menn æpa skipanir, "stat!" og "clear!" og "bag her!"

Öndin heitir Perky. Og heimurinn er galinn.

Þartilgerðar fretbrækur

Er búin að hanga soldið á netinu, enda lasin. Reyndar hangi ég oft á netinu, ólasin. En sumsé, rakst á hagnýta uppfinningu hjá honum GHrafni, nefnilega prumpubuxur. Ekki oft sem maður sér nærklæðnað úr kolum, filti og glerull.

Hvað segir Kapteinn Ofurbrók um málið?

Hor-íbúl

Hélt ég slyppi, en nei. Er komin með svæsna hálsbólgu- og hitapest með yfirnáttúrulegri framleiðslu á slímjukki sem þrýstir á alla punkta innan kúpu minnar og gusast út þar sem göt eru fyrir. Vona bara að kúpan standist pressuna svo ekki myndist ný op.

Jú, það væri kannski ágætt að fá þriðju nösina, smekklega plasseraða fyrir miðju enni.

Eigi skal blogga!

Þegar maður er fullur.

Svið, rófustappa og rækallans núið

Er að koma úr partíi, soldið full, mikið kvefuð og ræfilsleg.

Á bágt og enginn til að hugsa um mig.

Sorglegt? Nei, ég á þetta fyllilega skilið. Enda fráskilin og á þjóðbúning sem aldrei er notaður. Upphlutur er ekki fatnaður við hæfi á krossgötum.

Skikkja lyganna á herðum morgunkornsins

Fór í klippingu og fékk þar mitt reglulega fix af slúðri, glansmyndum og rassvasasálfræði. Las þetta m.a.:

- Fólk með skuldbindingarfælni hefur lélega sjálfsmynd og telur sig ekki eiga félagann skilið

- Fólk með skuldbindingarfælni hræðist tilfinningalega nánd og er haldið sjálfseyðingarhvöt í sambandinu

- "Venjuleg manneskja" hugsar 50 þúsund hugsanir á dag (ekki tekið fram hvernig slíkt er talið). Bent er á að maður eigi að hætta að hugsa neikvætt um sjálfan sig, maður eigi að taka ábyrgð á eigin lífi og hætta að hræðast breytingar



O sei sei. Get tekið undir sumt af þessu. Annars erum við hárgreiðslukonan mín á barmi stórmerkilegrar vísindalegrar uppgötvunar. Þannig er mál með vexti að ég er með ákaflega sterkan sveip í hárinu, sem lætur hálfan toppinn standa beint upp í loftið. Róttækar aðgerðir duga ekki til að halda honum niðri. Við höllumst að því að þarna sé á ferð svokallaður "viagratoppur", sem beri að rannsaka. Hver veit nema í hársekkjum mínum leynist gullnáma?

Já, og fyrirsögnin er setning sem sonur minn, Matthías, lét út úr sér rétt áðan eftir að hafa tekið til í morgunkorns-skápnum og uppgötvað að þar voru sex tómir pakkar. Hann kvaðst hafa fjarlægt skikkju lyganna af herðum morgunkornsins. Ég hummaði bara og bað hann um að fara út með ruslið.

Pólskí vinnskí

Æ, æ, tap gegn Pólverjum. Gaman samt að sjá hvað pólskí voru glaðir en þjálfarinn okkar reiður. Alvöru tilfinningar, sveittir vöðvastæltir karlmenn að berjast, faðmast, fagna, gráta, hlæja.

Ég hef lífræna óbeit á boltaíþróttum en varð samt fyrir áhugaverðri reynslu í leikfimi um daginn. Skoraði mark, reyndar með stórum Nivea bolta í upphitun, en samt...tilfinningin að sjá boltann í marki, framhjá vörninni. Fyrsta sinn á ævinni sem ég skora mark. Djúp hamingja. Enda var ég hás af ópum og öskrum eftir spriklið. Öflug raddbandaleikfimi, bankandi hjarta og yndisleg mæði.

Livet er ikke det værste man har...

Liberae sunt nostrae cogitationes

Var að enda við uppvaskið eftir ljúfa átveislu. Gestir mínir í kvöld voru sérlega vel af guði gerðir, enda allir bráðskyldir mér. Heyrði sögu af manni sem leigði herbergi af bróður mínum í Vesturbænum. Voru af leigjanda þessum nokkur vandræði þar sem trúarbrögð hans og siðir kölluðu á sálnaflakk með grænmetisívafi. Til að ná æðri tilverustigum þurfti karlinn að sjóða kynstrin öll af spergilkáli sem ku víst gefa af sér réttu gufurnar til að slengja sálinni út úr líkamanum. Íbúar blokkarinnar voru lítt hrifnir af stöðugri brokkolílykt og komst bróðir minn vart um húsið óáreittur, því fólk lét reiði sína yfir grænmetisgufum og sálnaflakki stöðugt bitna á honum. Svona getum við Íslendingar verið þröngsýnir og auðpirraðir...

Fann undraskemmtilega síðu fyrir fólk sem vill slá um sig á latínu, en til þess neyddist ég vegna athugasemda sem ég fékk frá óþekktri manneskju að handan (sem talar dautt tungumál).

Læt hér fylgja nokkrar þénugar tilvitnanir. Þýðingar fylgja á eftir, en í ruglaðri röð - þið megið giska hvaða merking liggur í latínunni.

1. Potestatem obscuri lateris nescis
2. Omnes lagani pistrinae gelate male sapiunt
3. Obesa cantavit
4. Estne tibi forte magna feles fulva et planissima?

a) All frozen pizzas taste lousy
b) Do you by chance happen to own a large, yellowish, very flat cat?
c) You don't know the power of the dark side
d) The fat lady has sung

Lífið er táradalur og mig vantar bát

Nú ætla ég að fá að vera barnaleg, bölsýn, óþroskuð og kjáni. Þið sem ekki þolið slíkt, hættið að lesa HÉR.

Ergelsi baunar.
1. HATA verðtryggð húsnæðislán á okurvöxtum - það er ekki heilbrigt að við skulum láta bjóða okkur þetta, já, sápulaust í rassgatið.

2. HATA heimsk stjórnvöld sem leyfa erlendri stóriðju að vaða hér uppi og eyðileggja landið í vafasamri gróðahyggju og skammsýni.

3. Ergi mig botnlaust yfir misskiptingu auðs hér á landi. Hvaðan kemur allt þetta fólk sem veður í peningum? Hvaða peningar eru þetta? Hvernig stendur á því að sumir eiga svona fáránlega mikið af peningum og ég, sem vinn allan daginn, með mastersgráðu (og tilheyrandi námslánaafborganir) á aldrei aur? Sé aldrei pening? Rétt mer þetta um hver mánaðamót í nettum mínus. Langt frá því auðvitað að ég og börnin mín svelti, á nóg þannig séð, en utanlandsferðir eða bruðl af nokkru tagi eru ekki möguleiki nema ég sendi alla skynsemi í frí. Já, og ég veit að ég á drullugott miðað við marga. En, fjandinn hafi það að maður sé ánægður með óréttlætið.

4. Þoli ekki þegar ég fæ bölsýniskast yfir einhleypustandi mínu, finnst stundum að ég muni aldrei koma til með að kynnast ærlegum manni. Sálufélaga og vini. Heiðarlegum, laghentum, blíðlyndum manni, ókvæntum takk. Má vera kiðfættur, sköllóttur, litblindur, örvhentur, laglaus, þybbinn, loðinn, nefstór og hvaðeina. Bara ekki húmorslaus. Og ekki heimskur.

5. Hata svimandi hátt matarverð. Býst þó við að ég ætti að vera þakklát fyrir að stjórnvöld stefni að því að fella niður tolla af innfluttu hrossaketi og vatni.

Aahh...nú líður mér pínkuponsulítið betur. Samt ennþá reið. Vona að engar viðkvæmar sálir hafi borið skaða af lesningunni.

My nipples explode with delight

Var að horfa á enn eina Monty Python myndina með sonum mínum, þessi heitir "And now for something completely different". Mér finnst tvær senur fyndnastar, önnur snýst um ensk-ungversk/ungversk-enska orðabók fyrir túrista og hin um skógarhöggsmann með óhefðbundinn lífsstíl.

Það er greinilega hægur vandi að finna heilu handritin að þessum þáttum á netinu.

Ekki sem verst?

Allt er nú hægt að reikna út fyrir heilu þjóðirnar.

Ef dagurinn í dag reynist ekki svo slæmur, þá verður árið harla gott.

Er annars að spá í að bjóða The Bay City Rollers að skemmta í afmælinu mínu sem nálgast hraðbyri.

Evrópuvol

Evróvisjón *geisp*.

Sá ekki betur en Guðmundur í Byrginu væri meðal keppenda. Og Hreimur tók nafn sitt alvarlega og söng "ég hafði..." með hrækmæltu hái. Æ, þvílík lög.

Gamalt spaug

Fyrr í kvöld, þegar ég og strákarnir mínir röðuðum í okkur pítsunni, þá léku þeir fyrir mig heilu kaflana úr Tvíhöfðagríni, af plötu sem kom út fyrir ábyggilega 10 árum. Atriðin sem þeir tóku voru: Fernandó pylsa, snjalli mongólítinn, öfuguggi og viðbjóður og kindin Einar. Akkúrat engin vandræði hjá Matta og Hjalta að læra langar senur utanað, maður veltir fyrir sér hvað gæti orðið úr þeim ef þeir einbeittu sér svona að náminu. Kannski væri ráð að fá þá Sigurjón og Jón Gnarr í vinnu hjá Námsgagnastofnun?



Núna sitja gaurarnir hérna hjá mér og glápa á Monty Python´s Holy Grail. Í þúsundmilljónasta skipti. Kunna þetta fram og til baka og hlæja alltaf. Og ég með. Og við erum að tala um mynd sem var búin til árið 1974.

Sumt grín eldist lygilega vel.

Efinn og þvottekta vinir

"Það að velja efann sem lífsskoðun er náskylt því að velja hreyfingarleysi sem samgöngutæki." (bls.39)

Þessi málsgrein er úr bókinni Sagan af Pí eftir Yann Martel (Bjartur, 2005). Stórskemmtileg bók um trúarbrögð og dýragarða og mann sem er skírður eftir sundlaug. Mæli með henni.

Mikið assgoti er notalegt að liggja í rúminu með góða bók og Svein Pálsson hvítabjörn sér við hlið. Svo hef ég komist að því að ullarsokkar gera næstum sama gagn og karlmaður í rúminu. Og já, þessir vinir mínir, Sveinn og sokkarnir, eiga það sameiginlegt að þá má þvo í þvottavél.

Teljari sem telur ekki og selspiksógeð

Bévítans teljarinn minn er farinn í verkfall og halló´skan komin með rugluna. Hvaða meinbugir eru þetta eiginlega í kerfinu?

Mikið er saltfiskur góður, sérstaklega steiktur með lauk, ananas, hvítlauk og balsamediki. Og banananammi frá Freyju. Namm. Pabbi minn er kominn með æði fyrir söltuðu selspiki, en þar dönsum við feðginin ekki í takt. Selspik er ógeð. Borða ekki glær-gul-brúnan mat með þráabragði. Held að mamma ætli í mál við fiskbúðina sem sér pabba fyrir þessum hroða.

Samfélagsremba

Ég er afar óhress með að vera meinaður aðgangur að þorrablóti í Bolungarvík.

Hold Your Wee

Þessi frétt birtist í Blaðinu í dag, bls. 2. Ætli þetta sé flökkusaga?

Lést eftir pisskeppni
Jennifer Strange, 28 ára þriggja barna móðir frá Kaliforníu í Bandaríkjunum, lést úr vatnseitrun eftir að hafa drukkið of mikið af vatni án þess að fara á salernið.
Strange var þátttakandi í útvarpssamkeppninni "Hold Your Wee for a Wii", þar sem keppendur áttu að drekka 225 ml af vatni á 15 mínútna fresti. Sá sem færi síðastur á salernið myndi standa uppi sem sigurvegari, en í verðlaun var ný Nintendo Wii-leikjatölva.

Veit ekki hvar á að byrja. Vatnseitrun? Útvarpssamkeppni?? Og þessi setning: "Sá sem færi síðastur á salernið myndi standa uppi sem sigurvegari". Jamm og já.

Nefnið mér fleira svona sniðugt sem hægt er að keppa í (í útvarpi).

Fyrsta daman

Já, mér fannst Dorrit ljómandi fín í Kastljósinu. Kom vel fyrir, sýnist hún vera einlæg, vel gefin og ákveðin manneskja. Reyndar leiddist mér örlítið hvursu ákaflega hún mærði land og þjóð, en skjall er auðvitað flauel á tungu og hnökrast seint í eyrum.

Dömuboð

Í gærkvöld komu til mín fimm fræknar fráskildar og fyndnar dömur. Í dömuboð. Við gerðum ekkert sem dömur gera ekki og allt sem dömur gera þegar vel liggur á þeim.

Þar sem ég sat, umkringd þessum stórglæsilegu og skemmtilegu konum, hefði mér getað flogið í hug, "nú væri ekki ónýtt að vera kall eða lesbía". En mér flaug það ekkert í hug. Minnir mig.

Sé á myndunum að ég skemmti mér mjög vel.

Hjalti

Þetta er litli vatnsberinn minn hann Hjalti. Fjölhæfur eins og baunin, kann að "múltítaska" (fjölverkavinna skv. orðabók). Hér má t.d. sjá piltinn borða tvo sleikjóa í einu. Svo er hann afskaplega flinkur að teikna og skrifa sögur, baka pítsusnúða og hjálpa aldraðri móður sinni við heimilisstörfin.

Maður má nú vera stoltur af að eiga svona glimrandi fín börn.

Bein í bleiku holdi

Var með góðan gest í mat í kvöld, vinkonu dóttur minnar. Eldaði eftir uppskrift úr Gestgjafanum, balsamgljáðan lax með gulrótum, engifer, sítrónu og sellerí. Eftir matinn kom í ljós að vinkonan hefur ofnæmi fyrir bæði gulrótum og sítrusávöxtum. Og dóttir mín þolir ekki engifer (ég vissi það nú reyndar fyrirfram, finnst hún þurfa að venja sig af því). En laxinn var góður og vinkonan er enn á lífi (var að gá).

Þegar ég var að undirbúa matinn, pilla beinin úr laxinum, hugsaði ég: "hei, baun, þig vantar beinatöng." Eða kannski maður geti notað augnabrúnaplokkara í djobbið? Prófa það næst. Alltaf að spara.

Heilaslettur og skítakuldi

Blogg er skrítið. Svo margt sem maður má ekki segja. Dálítið eins og að vera í fermingarveislu og svara spurningum fjarskyldra ættingja um hvað sé að frétta, "bara, allt gott". Hvernig hefurðu það? "Bara fínt." Ekki erfitt að gera sér upp kæti í rafheimum og fermingarveislum.

Get þó sagt ykkur að ég hef ákveðið nýjan kúrs í lífinu - og ekki vonum fyrr. Því þegar maður lemur hausnum við steininn trekk í trekk þá munar um heilasletturnar sem voru áður í vinnu í höfðinu á manni. En nú er ég sumsé búin að skafa greyin upp og sjúga upp í nefið og vona að allt rati á sinn rétta stað. Jú, þetta er hægt. Víst!

Mér leiðist janúar.

Lífsins polki

Í dag er ég í skapi fyrir þakkargjörð (Barbí, haltu fyrir augun). Ég er þakklát fyrir svo margt sem vekur mér kæti og kitlar hamingjutaugina. Nefni hér örlítið brot gleðiefna baunar, röð er tilviljunarkennd:

1. Súkkulaði.
2. Ásta, Matti og Hjalti.
3. Að ég skuli ekki leysast upp í baði.
4. Himinninn.
5. Vinir mínir og fjölskylda.
6. Góð sápulykt.
7. Mosi.
8. Ullarbolurinn minn með sætu blúndunni.
9. Tærnar á mér.
10. Þetta lag.

Hvað gleður ykkur greyin mín?

Verði snjókall

Drengirnir mínir sköpuðu í dag snjókall til þess eins að tortíma honum. Mér fannst það hálf sorglegt en hugsaði svo með sjálfri mér, ojæja, einhver skapaði okkur nú með þá einu vöggugjöf vísa að við munum deyja. Það er ekki ljótara en það.

(biðst afsökunar á hreyfðum myndum, ég er bara svona lélegur myndasmiður, þetta kemur allt...)

Svo verðið þið að skoða þessa skondnu færslu hjá dóttur minni listaspírunni sem var að vinna gigg fyrir Götuleikhúsið í dag.

Litla sólskinið

Verð bara að segja ykkur frá bíómynd sem heitir Little Miss Sunshine. Hún er svo hryllilega fyndin að ég náði varla andanum fyrir hlátri. Var reyndar oft sú eina sem hló og ég hlæ hátt. Mjög hátt. Sonum mínum þykir það alla vega.

Dásamleg mynd. Dásamleg.

Draumormur

Fyrir stuttu dreymdi mig draum. Í þessum draumi otaði frændi minn stórri eiturslöngu upp að andliti mínu, ég var mjög hrædd og færðist undan.

Fletti upp í draumráðningabók.

"Eiturslöngur": Það er ekkert sérstaklega gott að dreyma eiturslöngur. Þær eru tákn svikulla vina. Um "höggorma" segir m.a.: "Höggormar eru einnig taldir tákn um rifrildi sem koma dreymandanum til góða...Auk þess er full ástæða til að vera vel á verði gagnvart fölskum vinum dreymi menn höggorma."

Reyndar er nafn frænda míns ljómandi gott draumtákn, svo ég lít þannig á að þessi draumur sé mér alls ekki fyrir slæmu.

En mikið svakalega geta draumar verið sterk upplifun.

Gáleysisleg notkun brjósta í yfirstærð

Langar að deila með ykkur þessari athyglisverðu grein sem ég las í nýjasta hefti Vikunnar:

Brúðgumi kafnar í brjóstum fatafellu
Villt steggjapartí fór heldur betur úr böndunum í Sviss nýlega þegar 32 ára gamall brúðgumi gaf upp öndina. Ólán þetta átti sér stað meðan brúðguminn naut þjónustu matrónulega vaxinnar fatafellu, sem vinir hans höfðu leigt í tilefni dagsins. Skálastærð stúlkunnar er 36DD. Stúlkan sat í kjöltu mannsins og hristi barminn framan í hann af hjartans lyst og segja vitni að maðurinn hafi virst kunna vel að meta trakteringarnar. Hann hafi þó eitthvað farið að baða út öllum öngum þegar leið á "dansinn", en viðstaddir hafi talið það til marks um mikla innlifun en ekki hjálparbeiðni. Að lokum varð þó öllum ljóst að maðurinn var látinn. Ættingjar mannsins hafa bæði höfðað mál gegn fatafellunni og lækninum sem kom sílíkonfyllingunum fyrir í brjóstum hennar. "Þetta er vítavert gáleysi", segir faðir mannsins. "Brjóst þessi eru banvæn vopn."

Látið ykkur þetta að kenningu verða strákar...

Í sögulegu samhengi er þetta helst

Rámar í ritgerð sem ég skrifaði í skóla, 12-13 ára gömul. Í ritgerðinni fjallaði ég um árið 1918 og minnir að á titilsíðu hafi staðið "1918- ár fullveldis og fagnaðar, hallæris og hörmunga", eða eitthvað í þá veruna (já, dramadrottning frá blautu barnsbeini). Margt má tína til fyrir árið 1918: spánsku veikina, "frostaveturinn mikla", Kötlugos, hrikalegan hafís, og svo auðvitað fullveldið með sambandslagasamningi Íslands og Danmerkur.

Í sögulegu samhengi getur árið 2006 seint talist jafn afdrifaríkt fyrir þjóðina og 1918. En hjá þeim hluta þjóðarinnar sem er ég (óstytt útgáfa) verður það skráð sem "2006 - ár sjálfstæðis og sigurbrosa, átaka og axarskafta". Voða lítið um pastelliti í litaboxi baunar þetta ár.

Svo vil ég segja þetta: mér fannst skaupið fyndið.

Kjúlli á samvisku- og ofgnóttarbeði

Bjó til tvö tonn af ris a la mande um jólin, 100 g voru etin á aðfangadagskvöld. Í gær vann ég á rísfjallinu á afar snjallan hátt. Steikti kjúklingabringur í ólívuolíu, einnig lauk, muldi vel af svörtum pipar yfir. Smurði eldfast mót með vænu lagi af risalamande, setti bringur, lauk og olíu á rísdýnuna, stráði dulitlu maldon salti þar yfir og skellti þessu svo í ofn í u.þ.b. 15 mínútur. Borðuðum tagliatelle pasta með.

Rétturinn var sérlega bragóður, grauturinn (sem nb var alls ekki sætur, setti engan sykur í hann, bara örlítið síróp) bakaðist svo skemmtilega í ofninum með kjúllanum og lauknum. Mmmmm.....

Óska ykkur gleði og gæfu á nýju ári með þökk fyrir allt og allt.

Sveinn Pálsson..

er nýi besti vinur minn. Fékk hann í kassa (bear in a box) frá Hjalta syni mínum. Sveinn er mjúkur og hlýr bólfélagi, einn sá allra besti sem ég hef kynnst.

Jólin voru frábær. Fyrrverandi eiginmaður minn elskulegur og eldri börnin tvö gáfu mér Sony myndavél, dúndurflotta græju, og er myndin af Sveini Pálssyni frumraun mín í stafrænu bjástri - frá tökusmelli til tölvu.

Lífið er fallegt. Og við Sveinn erum rétt að hefja samlífið. Fyrsta skipti sem ég eignast vin sem má þvo á 40.

Glædelig jul!

Gleðileg jól, elskulegu vinir nær og fjær.

Hjartans þökk fyrir góða samveru, rafveru, bloggveru og tilveru á árinu.

Mitt líf: Ég er kona ársins

Var að koma úr jarðarför. Fer ekki svo á jarðarför, tónleika eða aðrar samkomur en að farsími hringi í miðjum klíðum. Hvað eru klíðir annars?

Sá minningargrein um konu sem hét Tala. Hún var saumakona.

Loftur er flugumferðarstjóri. Vörður Traustason öryggisvörður. Sigurjón Bláfeld feldskeri. Logi Eldon smíðar arna. Skondin tilviljun með nöfn og iðju manna.

Var annars hársbreidd frá því að vera kosin kona ársins. Í nýjasta Nýju lífi er haft eftir Guðmundi Steingrímssyni, undir liðnum partí ársins, þetta:
"Þegar slökkt var á götuljósunum og stjörnurnar létu ekki sjá sig. Ein kona datt á hjólinu sínu og lá lengi úti í vegarkanti í myrkri. Enginn sá hana. Þetta var partí ársins. Miklar væntingar en lummó niðurstaða. Týpískt."

Með tóma tóna í höfðinu

Nýbúin að læra á ipúðann minn og enduruppgötva þennan snilling. Fer í leiðslu þegar ég hef hann í höfðinu. Hvað heitir maðurinn?

Fann líka yndislegt lag hjá Huga. Tregafullt. Angurvært. Mögnuð rödd.

Stundum á maður ekki orð en segir samt að maður eigi ekki orð

Alltaf gott að fá staðfestingu á því að fé okkar skattborgaranna er vel varið. Þvílíkur subbuskapur. Og þessi Kompásþáttur var svo ógeðfelldur að ég gat ekki horft til enda.

Æi. Nú ætla ég að hugsa um eitthvað fallegt. Börnin mín, snjókalla, jólaljós, góðvild og fyrirgefningu, heilbrigðar sálir, gott konfekt, hugljúfa tónlist, kaffiilm á sunnudagsmorgni, vini mína, himininn og nýbakað brauð.

Brostnar vonir í lágvöruverslun

Ég er stödd í Hagkaupum með 15 ára unglinginn í eftirdragi. Markmið fararinnar: að festa kaup á skyrtu. Það ber að nefna að sonur minn vex svo hratt að ég heyri brak á nóttunni. Og hann var vaxinn upp úr fermingarfötunum sínum áður en rjómaterturnar kláruðust í veislunni. En nú er hann sem sagt staddur í einskismannslandi fatanúmera, orðinn of stór fyrir barnastærðir og ekki kominn með nógu digran svíra fyrir karlaskyrtur.

Núnú. Af kvenlegri þefvísi finn ég fljótlega í herradeildinni skyrtu sem unglingurinn telur ekki alvonlausa. Hún er samanbrotin og innpökkuð í plast. Finn bara medium og large en veit ekki hversu stórt medium er, því hvað er medium þegar maður fer að velta því fyrir sér? Ég skima í kringum mig eftir aðstoð. Kem auga á lágvaxinn, fíngerðan karlmann um sextugt í svartri og appelsínugulri litasjatteringu búðarinnar (þar sem Íslendingum finnst skemmtilegast að versla). Unglingurinn hálfliggur ofan á innkaupakerrunni, áhugalítill um framvindu mála.

baun: Já, góðan dag, geturðu aðeins aðstoðað mig?
(afgrm. nálgast, pirringsviprur fara um munnvik hans)
baun: Hvaða stærð af skyrtu heldurðu að strákurinn þurfi? (bendi á unglinginn)
afgrm: Hann fær ekkert hér, þetta er herradeildin.
baun: Matti minn, réttu úr þér (við þetta rumskar unglingurinn, réttir úr bakinu - og gnæfir yfir manninn)
baun: Heldurðu að medium passi?
afgrm: Það er hugsanlegt.
baun: Getum við fengið að sjá skyrtuna?
afgrm: Það má ekki taka hana úr plastinu.
baun: Hvernig er þá hægt að máta?
afgrm: Það er ekki hægt að máta. Þetta er lágvöruverslun.
(baun reynir þarna að leiða hjá sér samband yfirlýsingar afgreiðslumanns og hæðar hans)
baun: Já. Einmitt. En hvernig á maður þá að vita hvort fötin passi?
afgrm: Þetta er engin herrafataverslun, ef þú værir í herrafataverslun væri hægt að máta. (svei mér ef ég heyrði ekki bitran tón þarna hjá manninum)

Eftir tvö jöpl, eitt jam og þrjú fuður fóru mál þannig að allar skyrtur fengu að vera áfram í sínu plasti og engin var keypt. Og enn vantar unglinginn minn jólaföt.

Aldurstengd starsýni

Ætli Nigella sé í kjörþyngd? Mér verður starsýnt á línurnar, ýkt stundaglas. HALLÓ brjóst, bæði tvö! Kitlandi er að sjá Nigellu sulla í pottum og sleikja á sér puttana. Orðflúrið á henni pirrar mig ögn stundum, en maturinn og hún eru vaðandi girnileg saman.

Matur. Mjaðmir. Eldhús. Brjóst. Angan. Krydd. Hiti. Mmmmm....held ég sé, fyrir utan að vera tákynhneigð, sjálfkynhneigð og gagnkynhneigð...líka....(Ni)gellukynhneigð?

Aldurstengd bjartsýni

Gömul kona sagði þetta við mig um daginn, með mæðulegu andvarpi:

Ekkert er eins gott og það var...og hefur aldrei verið.

Aldurstengd fjarsýni

Talandi um augu. Var að skrifa á fyrsta jólakortið, sá ekki rassgat. Ellisjónin aldeilis farin að baga miðaldra baunina.

Oh, well. Get þó haldið áfram að blogga, þarf ekki sjón til þess. Blessuð sé tæknin og öll hennar börn (nema vopn og vondir hlutir).

Bláu augun þín...

Þegar kunningjakona mín var nýflutt til Danmerkur spurði hún vinnufélaga sinn, sem mætti í vinnuna með ný gleraugu: "Er du nærsynet eller fjernsynet?"

Mér finnst þetta fyndið.

Frekja og yfirgangur

Er alveg gáttuð á fréttum um framkomu fólks á vettvangi slysa. Las þetta um málið, dálítið stóryrt grein en margt til í þessu.

Finn það líka á umferðinni að fólk virðist hreinlega andsetið af óþolinmæði og pirringi.

Ljóð dagsins..

í dag er hér. Lesist hægt og rólega.

Svo brilleraði Matti minn á skákmóti nýlega, hann er unglingameistari TR.

Auk þess langar mig að benda á flottan pistil hjá Þráni Bertelssyni í Fréttablaðinu í dag.

Nazeem gengur aftur

aftur og aftur?

Það að karakterar deyi í Erninum er engin trygging fyrir því að þeir hætti að vera með í þættinum.

Danskir handritshöfundar hafa Hallgrím, sem sósíaliserar jafnt við lifendur og dauða, sérvitran og doldið þurran á manninn. Þeir telja sig vafalaust vera að draga upp raunsanna mynd af Íslendingi.

Litli klósetthreinsirinn

Undanfarna daga hefur óheppnin elt mig á röndum. Ég er búin að eyðileggja tvær uppáhaldsflíkur, yndislega nýja peysu úr Whistles sem ég hélt svo mikið upp á að ég svaf með hana í fanginu, og gallabuxur sem voru búnar að vera í langri og dyggri þjónustu baunar. Yfir peysuna sullaði ég rauðvíni, yfir gallabuxurnar gubbaðist sjóðheitur kaffikorgur sem fer bara ekki úr. Og ég brenndi mig á lærinu.

Svo er ég búin að týna flottum eyrnalokkum (þ.e. tveimur stökum úr jafnmörgum pörum) og kvittun fyrir kostnaði sem ég hefði fengið endurgreiddan ef kvittunin hefði ekki týnst.

Þetta er smámunir og áfram er bloggið mitt sjálfhverft. En af hverju talar auglýsingin um litla klósetthreinsinn til mín þessa daga?

Vísindi byggð á ölraunum

Ég hef aldrei drukkið bjór að gagni. Nú veit ég af hverju. Mér þykir hann vondur. Var í frábærum félagsskap í gærkvöld að raða í mig öli og lager og hvað þetta heitir allt saman, undir leiðsögn færustu bjórmanna. Farið var eftir litasjatteringum, þ.e. byrjað á ljósum tónum og endað í dökkum (bjór er fallegur á litinn). Smökkuðum á Hoegaarden, Franziskaner, Duvel (vibbi!), Samuel Adams (lager og winterlager), Orval, gömlum Orval og eldgömlum Chimay. Jamm.

Gaman var að hengja orð á bragð og ilm ölsins, t.d. fundum við apótekaralakkrís, kjallara, rúgbrauð, súkkulaði, banana og alls kyns krydd. Ég glósaði í gríð og erg mína gúrmei-dóma um bjórinn, en þeir voru gjarnan á þessa leið: Vondur. Hundvondur. Ekki eins vondur og sá sem var á undan. Einn fékk dóminn "ekki vondur" (Samuel Adams, lager).

En kvöldið flaug hjá á ótrúlegum hraða. Enda félagsskapurinn framúrskarandi. Kann þeim Kalla, Hildigunni, Jóni Lárusi, Finnboga (efnafræðingur sem hafður var með af öryggisástæðum) og Dísu, bestu þakkir fyrir að ganga með mér þessa humluðu og beisku leið að óhjákvæmilegri niðurstöðu. Bjór er ekki tebolli baunar.

Löður

Ætla að vona að ég lendi ekki í þessu í nýja kjólnum...

Er annars að fara að læra svolítið nýtt í kvöld, hann Kalli ætlar að kenna mér og nokkrum fleiri að drekka bjór. Maður skyldi ætla að það væri létt verk og löðurmannlegt, en svo er víst ekki.

Bloggið mitt er ótrúlega sjálfhverft. Ég veit það. Stefni á að skrifa eitthvað göfugt og mannbætandi við fyrsta tækifæri.

Svart er rauði liturinn í ár

Fór út á land í gær, í Kópavoginn, og skoðaði m.a. nýju búðina Egg. Fullt af jólaskrauti þar, næstum allt svart. Hvað eru menn að pæla?

Skondraði svo yfir í Smáralind og sá ótrúlega fallegan kjól í Söru. Mig langar svo í hann. Lét taka hann frá, er að hugsa. Á ég að kaupa hann? Kostar 10 þúsund kall, en hann er svo flottur....reyndar er ég svo gorgeous í honum að mig langar að sofa hjá sjálfri mér.

Kaffistofuhjal

Ónafngreind kona lét út úr sér þessa ágætu setningu: "Nú, þau sátu bara þarna í friði og sperrt."

Búin að borða yfir mig af nammi, margir vinnufélagar að koma frá útlöndum um þessar mundir...og þeir koma allir með gotterí fyrir okkur eymingjana sem aldrei bregða sér af bæ.

Viðbragðsfræði og tíhíhí

Mikið assgoti sá ég athyglisvert starfsheiti í Fréttablaðinu í dag. Svæða- og viðbragðsfræðingur.

Mér datt strax í hug manneskja sem felur sig bakvið hurð, stekkur fram, segir BAH! og gaumgæfir viðbrögð þolanda, skráir hjá sér niðurstöður og prófar síðan aftur að bregða viðkomandi við aðrar aðstæður (á öðrum svæðum).

Var annars í úbarpinu áðan, í þættinum Samfélagið í nærmynd. Ég hló soldið mikið, en það er normalt fyrir mig. Segi og skrifa. Árans glaðlyndið.

Jamm,

maður er bara alltaf í blöðunum...

Hálfnað er verk...

þá hafið er. Þvílíkt kjaftæði.

Ég er búin að þrífa einn eldhússkáp, þvo einn glugga, hengja upp eina seríu, kaupa eina jólagjöf. Veð úr einu í annað, en geri þó mest af því að stara út í loftið.

Nenni þessu ekki. Finn pressuna. Jólin. Langar að böggla þessu rækallans óyndi saman og troða því oní kassa, loka fast, labba með það út í Laugarnes og kasta í sjóinn. Langt út. Eða fara niður að Tjörn og gefa öndunum eirðarleysið úr mér. Held þeim sé það ekki ofgott.

Bull, ergelsi og firra.

Þetta finnst mér fyndið

Litli drengurinn á myndinni heitir Leonardo di Caprio. Og líkust er ég Emmu Watson sem leikur Hermione í Harry Potter myndunum. O sei sei.

Notaði aðra mynd um daginn og þá var ég lík Condoleezzu Rice (omg stafsetningin á þessu nafni), Pamelu Anderson og einhverjum gaur (sem ég man ekki hvað heitir).

Þetta er nú meira bullið. Tölvur eru vitlausar, það hef ég alltaf sagt.

Klappa saman iljunum, reka féð úr giljunum..

Mér finnst vont að ganga á glerbrotum, vera á nálum og vita ekki í hvorn fótinn ég á að stíga.

Kæru tölvunerðir, nær og fjær

Hversu alvarlegt mál er það fyrir heilsu lyklaborðs ef væn, bleiklökkuð tánögl fellur á milli stafa (og villist þar)?

Sanskrit, skák, ættfræði og frímerkjasöfnun

"Einhver aumlegasta vesalmennska mannlegrar tilveru er að láta sér leiðast: Þegar fullfrískir menn eiga frjálsa stund og eru svo í vandræðum með sjálfa sig og stundarkornið sitt. Sá, sem er áhugalaus og lætur sér leiðast, á á hættu að verða sjálfur leiðinlegur. Það er synd, sem heimurinn fær ekki fyrirgefið, og það er ekki heiglum hent að tapa hylli heimsins." (bls. 187)

Þessi tilvitnun er úr bókinni Góðar stundir sem gefin var út hjá Bókfellsútgáfunni árið 1951. Í henni eru uppástungur um eitt og annað sem hægt er að gera til að verja tímanum í annað en leiðindi. Til að gefa örlitla hugmynd um fjölbreytileikann í þessari gömlu skruddu koma hér nokkur kaflaheiti:

Málað sér til skemmtunar
Frá barnaleikjum til laxveiða
Fjöllin kalla
Frímerkjasöfnun
Að yrkja sér til hugarhægðar
Hróðugur er heppinn veiðimaður
Reynt við kvikmyndun
Tónlist í tómstundum
Leikmannsþankar um ættfræði
Myndavélin og ég
Sanskritin er mín dægradvöl
Smíðað í myrkri
Aftur í stuttum buxum

Ég er lítt gefin fyrir að láta mér leiðast. Hef átt þessa bók í mörg ár, aldrei lesið hana. Finn mér nefnilega alltaf eitthvað að dunda við.

Góðar stundir:)

Eitt ljóð enn...

Eldhúsrómans

nei
en ég skal
drekkja mér í ediki
fylla vitin af hunangi
kreista sítrónu upp í augun
lemja tennurnar úr mér með buffhamri

það er hægt

en ég get ekki hætt að hugsa um þig

Ljóð dagsins á ljóð.is

(ég veit, ég veit, þetta fer að verða doldið þreytandi..)

Alli, Palli og Erlingur, nú ætla´að fara´að sigla...

Aftur kominn föstudagur. Og aftur á ég ljóð dagsins á ljóð.is. O, sei sei.

Fer út að borða í kvöld, Bambínós ball annað kvöld og á sunnudaginn fer ég í matarboð. Leikur aldeilis við mig lífið.

Ást og friður sé með yður.

(Þess ber að geta að titill færslunnar tengist efni hennar ekki á nokkurn hátt).

Fne

Kannast lesendur við orðið fne? Dóttir mín segir þetta æði oft og hef ég reynt að átta mig á merkingu þessa stutta en þó ágæta orðs.

Baun: Ásta mín, hvernig var myndin?
Ásta: Fneee...

Baun: Ásta mín, nennirðu út með ruslið?
Ásta: Æ, fne!

Baun: Ásta mín, hvar eru lyklarnir, hleðslutækið, buxurnar mínar, sjampóið, bíllinn, tannstönglarnir og gulu sokkarnir? (hún týnir hlutum)
Ásta: Fne?

Hallast helst að því að fne sé jæja unga fólksins.

Baunin er bananas á Bahamas

Ligg heima lasin. Ætla að þrauka því ég á svo margt eftir. T.d. að læra að drekka bjór. Kalli ætlar að kenna mér og Hildigunni það.

Gott að hafa eitthvað að lifa fyrir.

En mig langar í langt frí, langar að dorma á sólarströndu, láta þjóna (sem líta út eins og Daniel Craig) stjana við mig, færa mér drykki og dásamlegan mat, veifa pálmagreinum, nudda mig upp úr ilmhöfgum olíum. Gera allt sem ég bið þá um. Og meira til.

*dæs*

Hér sé Bond

Casino Royale, nýja Bond myndin, er fantagóð. Besta Bond mynd sem ég hef séð síðan Sean Connery var í hlutverki dobbulóseven.

Daniel Craig holdgerir Bond á fullnægjandi hátt. Segi ekki meir.

Fjártár

Hafið þið einhvern tímann lent í því að klökkna á óheppilegu augnabliki? Áðan var ég að tala við útibússtjórann í bankanum og við ræddum fjármál, greiðsludreifingu, himinháar lánagreiðslur, skuldir, verðbólgu, útvexti, skuldir, afborganir, skuldir og fleira hrífandi stöff. Sem ég ræddi við útibússtjórann, vingjarnlega konu, þá fylltust augu mín af tárum og ég kom ekki upp orði. Ég HATA grátgirnina sem hefur þó skánað heilmikið á þessu (erfiða) ári. Sl. vetur grét ég a.m.k. tveimur lítrum á dag. Nú er þetta orðið vart mælanlegt magn, kannski tvær fingurbjargir á viku. En það er svo aumingjalegt að grenja, þoli það ekki!

Nú fer ég í þjálfunarbúðir, svona bút-kamp fyrir meyrar konur. Það þarf að koma mér til manns. Ekkert múður með Lalla lúður.

Eða ég fer í aðgerð og læt binda fyrir tárakirtlana. Geri mig ógrátandi. Þá verð ég ógrenja.

Snjór snjór snjór

Ærsluðumst í snjónum, ég og strákarnir mínir. Spáðum í hvítan, brúnan, gulan og rauðan snjó, hvort rauður væri jólalegri en hvítur (og gulur þá páskalegri).

Komum svo inn í hlýjuna og fengum okkur kakó og rússneskar valmúakökur, sem við keyptum í Sunnubúðinni við Gullteig, en þar má finna ótrúlegt úrval rússneskrar matvöru.

Sáum oggu pínu litla fugla sem litu út eins og finkur. Hafa finkur vetursetu á Íslandi?

Festi bílinn, spólaði, mokaði og naut hverrar mínútu. Það er svo gaman að sitja fastur þegar maður er ekkert að flýta sér. Það er svo gaman að vera til. Sérstaklega þegar maður er ekkert að flýta sér.

Hver er baun?

Af rælni fletti ég "baun" upp í gúggl myndasafninu. Birti hér tvær niðurstöður.




Félag breskra þvagfærahjúkrunarfræðinga, ekki amalegt. Já, og konan á myndinni heitir Corinna von oben von Rüdiger Baun.

Fugl dagsins er fétittlingur

Hvað er það sem ég hata en get ekki verið án?

Svar: peningar. Hata þá.

Fór í mökk vont skap við upphringingu frá bankanum mínum. Nú er ég að rembast við að hugsa eitthvað fallegt og láta mig dreyma um feita happdrættisvinninga.

Hvíl í friði Tony

Ekki fannst mér mikið til hvílubragða Tony Sopranos koma. En þættirnir eru óþægilega grípandi.

Á annars ljóð dagsins á ljóð.is.

Legg ekki meira á ykkur.

Harðsperrur, graskersfræ og kaffislúður

Það er svo sárt að hreyfa sig. Ái. Vöðvarnir mínir segja hver í kapp við annan "við skulum ALDREI fara í leikfimi aftur". Harðsperrur eru systur timburmanna.

Tvö ráð gef ég ykkur, af því að þið hafið verið svo örlát við mig.

1. Borðið graskersfræ ef þið viljið auka magn testesteróns í líkamanum. Alveg satt.
2. Ef þið viljið koma í veg fyrir órólegan svefn vegna rauðvínsdrykkju, takið þá lórítín (ofnæmislyf) áður en þið farið að sofa. Rauðvín veldur víst losun histamíns úr frumunum og þess vegna eiga sumir svona erfitt með að þola það, fá hjartslátt, höfuðverk og sofa illa. M.a. ég. Er hætt að geta drukkið rauðvín, en hvítvín get ég drukkið í tunnutali. There is a god:)

Þessi ráð eru í boði óábyrgs spjalls á kaffistofu lækna í vinnunni minni.

Bringuhár óskast

Ég hef stundað svokallaða starfsmannaleikfimi um nokkurra ára skeið og hefur þetta sprikl haldið bauninni réttum megin við Klepp og kroppnum í allgóðu standi. Til skamms tíma sáu kvenkyns sjúkraþjálfarar um þessa leikfimi sem var svona temmilega létt og þægileg. Við konurnar hreyfðum okkur saman í takt við skemmtilega tónlist. Allt í ljómandi sátt og samlyndi.

Í haust varð breyting á. Tveir massaðir karlar tóku að sér starfsmannaleikfimina, sem nóta bene, eingöngu konur hafa sótt í áranna rás. Ekki veit ég af hverju karlar hafa fúlsað við henni, held þeir séu spéhræddari en konur.

Hvað um það. Leikfimin byrjaði á fullu í haust og ég mætti samviskusamlega að vanda. Í fyrstu leist mér vel á karlkyns þjálfarana, það var meiri hraði, meira púl (50 armbeygjur) en líka meiri keppni í tímum. Ég fann vöðvana hrannast upp, þolið og þrekið batnaði hratt. Svo gerðist hið ófyrirsjáanlega (í myrkrinu), ég mölvaði bein í hjólaslysi og hef ekkert getað hreyft mig að gagni í sjö vikur. Þar til í dag. Baunin ákvað að byrja aftur að sprikla.

Konurnar í leikfiminni eru upp til hópa ljúfar, dagfarsprúðar og indælar. Í dag sá ég aðra hlið á þeim. Vegna ofuráherslu karlkyns þjálfaranna á samkeppni hefur óhugnanleg þróun átt sér stað. Smávaxin og lítillát kona, læknaritari, beraði augntennurnar og urraði á mig, þegar ég reyndi að ná af henni boltanum. Hægláti hjúkrunarfræðingurinn skaut svo fast í hausinn á mér að mig sundlaði. "Miðið á brjóst og neðar" æpti þjálfarinn.

Allt er nú breytt. Gömlu góðu leikfimitímarnir eru horfnir. Nú ríkir keppnisharkan ein. Enginn vill hafa mig með í liði og er það sárt flassbakk frá því ég var í skóla, eyminginn sem þurfti að fara í bakæfingar og missti oft af leikfimitímum fyrir vikið.

Hvar fæ ég testesterón svo ég geti varið mig í næsta tíma? Á ég kannski að mæta með hjálm? Kaupa mér bringuhár? Fá mér ógnandi tattú?

Tæknibjánabaunin

Var í afmæli í gær og álpaðist til að spyrja húsbóndann á heimilinu ráða um hvernig stafræna myndavél ég ætti að kaupa, en það er á túdú-listanum mínum langa. Þessi vinur minn er gangandi wikipedia, veit allt um tæki og tól, enda verkfræðingur góður. Ekki hafði ég fyrr varpað meinleysislegri spurningunni út í loftið en karlkyns helmingur veislugesta tókst á loft og hóf að útlista kosti og galla hinna ýmsu tegunda myndavéla. Óteljandi tækniorð fylltu stofuna og ollu mér vægum andþrengslum. Svo fékk ég vandlætingarfullan fyrirlestur um að i-pod (sem ég aulaði útúr mér að mig langaði líka í), væri mesta markaðsbrella aldarinnar, já, ef ekki svindl, samsæri og grímulaust rán um hábjartan dag. I-púðar væru akkúrat ekkert betri en venjulegir mp3 spilarar en hefðu útlitið með sér. Það er auðvitað ekki nóg að vera sætur, en virðist þó duga i-púðunum prýðilega.

Stundum finn ég átakanlega fyrir tæknihömlun minni og þá líður mér eins og bjána.

Landafræði spandafræði

Heyrði margar sögur um helgina, m.a. þessa af unglingsstúlku einni ágætri, en móðir hennar hefur þungar áhyggjur af hnignandi landafræðikunnáttu ungdómsins.

Ungfrúin var í langferðabifreið á leið í Þórsmörk, ásamt tveimur vinkonum sínum. Þegar þær nálguðust Mörkina kallaði bílstjórinn til þeirra: "Ætliði að vera í Básum eða...?" Önnur vinkonan var fljót til svars, "ha, nei, við ætlum að vera í tjöldum."

Samkvæmt áreiðanlegum heimildum..

Miss Jones frænku minnar, þá var þessi hér útnefndur besti stutti brandari ársins 2006 í Amríku:

A three year old boy was examining his testicles while he was taking a bath.

"Mom," he asked, "Are these my brains?"

Mother replied: "Not yet."

Legg ekki meira á ykkur.

Dæmið og þér munið dæmdir verða

Mér leiðist ekkert meira í fari fólks en dómharka og hraðsoðin vandlæting.

Leikur hugans

Hugleikur. Mæli sterklega með að þið kynnið ykkur dagskrá þessa djarfa hóps. Fór með dóttur minni í gærkvöld á sýningu í Þjóðleikhúskjallaranum, þar sem einföld og sterk hugmynd var færð í hárréttan búning. Sýningin ríghélt. Bravó, Hugleikur!

Svo hitti ég Hildigunni og manninn hennar (og sá Hildigunni lenda í harkalegum árekstri með rauðvínsglas í hendi, obbobbobb). Fleiri bloggarar voru víst á staðnum en þá þekkti ég ekki í sjón. Hef bara kynnst innankúpu þeirra gegnum orð í rafheimi. Vona að ég hitti þá seinna. Í holdinu.

Hér er mjög langt ljóð sem heitir Hjartað slær

Tantra Nótt og Dagur Dúndri höfðu verið saman síðan í vélskóla. Sem var ekkert langur tími, en drjúgur. Eitt sinn vildi Dagur sýna Töntru ást sína í verki og gaf henni vandaða hjartsláttuvél. Tantra Nótt elskaði hjartsláttuvélina og gaf Degi Dúndra hjarta sitt í staðinn. Hún elskaði mjúkan taktinn í hjartsláttuvélinni sem sefaði og vaggaði og strauk tárin sem hrundu niður kinnarnar. Tantra Nótt elskaði að elska. Hún elskaði svo ákaft að Degi sortnaði fyrir augum og myrkur lagðist yfir hann frá morgni til kvölds. Í myrkrinu var Dagur týndur. Með dimmum róm heimtaði hann hjartsláttuvélina af Töntru sem fylltist brjálsemi og ást hennar þeyttist í allar áttir. Stefnulaus ást er vondur gripur. Degi rann til rifja taktlaus óreiðan og reyndi að gefa Töntru hjartsláttuvélina aftur, til að stilla konuna, en það var of seint. Tantra sveipaði um sig grárri ullarkápu og keypti sér sjálf eldrauða hjartsláttuvél. Hjartað er heimskur vöðvi, þuldi hún í sífellu. Svo glennti hún sundur á sér rifjahylkið með grilltöngum og tróð vélinni inn í brjóstholið í stað hjartans sem dagað hafði uppi hjá fyrrum elskhuga hennar. Í brjóstinu sló blóðrauð vélin hana í vélrænum takti. Nýi takturinn strauk aldrei tár af kinn.

Allur réttur áskilinn höfundi

Áfram Noregur

Til hamingju baun með þetta hógværa og yfirlætislausa útlit.

Kærar þakkir riddari rafgötunnar, Gunnar Hrafn, fyrir að koma tækniskertri ókunnugri konu til bjargar.

Ferhyrndar fréttir

Mikið fannst mér skemmtileg fréttin í kvöld um ferhyrndu hrútana Svamp og Mola austur í sveitum, og syngjandi hundinn á bænum. Magnús Hlynur hinn kengmælti er þjóðlegri en flatbrauð með hangiketi. Magnús Hlynur er þjóðargersemi.

Svo kemur hér tilboð sem þið getið ekki hafnað. Mig vantar smá aðstoð við að poppa upp útlitið á síðunni minni. Er orðin mökk leið á þessu græna dósaumhverfi. Hver býður sig fram? Laun samkvæmt strípuðum töxtum og bónus fyrir vel unnin störf.

My cup of tea

Um daginn borðaði ég á austurlenskum veitingastað. Pantaði mér "indverskt kryddte", fannst það hljóma framandi. Nokkur bið var eftir te-inu og beið ég spennt eftir að bragða á því. Eftir langa bið kom lágvaxni þjónninn með lítinn teketil og upp úr katlinum lafði rauður Melroses miði. Melroses er í mínum huga álíka exótískt og grjónagrautur. Þegar ég hellti í bollann minn gutlaðist út ljósbrúnn vökvi, augljóslega mjólkurblandaður. Ég analýseraði te-ið með mínum súper-glúrnu bragðlaukum (og eigin augum).

Eftir þetta hef ég reynt ýmis tilbrigði við "indverska kryddteið". Mer heila kardimommu og engifer í mortéli, blanda því saman við svart hlutlaust te, set svo smá hunang og mjólkurlögg útí.

Tilbreyting er krydd lífsins.

Flissararnir

Ég hef alla tíð verið gefin fyrir ævintýri, í bókum, myndum, lífinu sjálfu. Hef lesið tugi vísindaskáldsagna og er að sjálfsögðu forfallinn Trekkari og aðdáandi Star Wars í ofanálag. Nú er ég lögst í ævintýrabækur fyrir yngri og yngri börn. Búin með allar Artemis Fowl bækurnar og fleiri eftir Eoin Colfer. Löngu búin með Chronicles of Narnia, Eragon, Potter og Hringadróttinssögu hef ég lesið allnokkrum sinnum. Færist nú æ neðar í aldri, sem segir mér að ég þroskist öfugt. Baklæg andþróun? Skemmti mér konunglega um daginn við að lesa Flissarana og Ævintýri á meðan eftir Roddy Doyle. Samtölin í þessum bókum eru óborganleg. Hér er smá sýnishorn.

Þau voru að slátra kú í bakgarðinum. Það var baul og blóð úti um allan garð.
Í alvöru?
Nei. Þau voru í eldhúsinu. Billie Jean var að afhýða belgbaunir.
"Ekki svona!" hrópaði ein belgbaunin. "Það er rennilás á bakinu!"
(Doyle, R., Ævintýri á meðan, bls.54)

Svo heitir ein af mínum eftirlætisbókum "Moldvarpan sem vildi vita hver skeit á hausinn á henni".

Mér er ekki viðbjargandi.

Víst má ég bora í nefið!

Sumir vilja frekar lenda í árekstri en að gefa eftir "réttinn" í umferðinni.

Dekurbarnið Ísland er þannig ökumaður. Við höfum rétt á að veiða hvali, enginn skal segja okkur annað. Skítt með það þótt aðrar þjóðir krumpist í viðbjóði og skelfingu yfir þessu athæfi og stórum hagsmunum verði fórnað á altari þjóðrembunnar. Við eigum "réttinn". Hef heyrt fólk afgreiða þá sem vilja ígrunda málið - ekki æða út í veiðar í atvinnuskyni án markaðar fyrir kjötið, án þarfar, án tilgangs - sem bjána sem beita fyrir sig "tilfinningarökum". Þetta er sagt með megnri fyrirlitningu. Tilfinningarök. Hef oft heyrt þetta líka þegar fólk lýsir andstöðu sinni við álverum og virkjunum - það eru "tilfinningarök". Tala nú ekki um ef útlendingar tjá sig um náttúruvernd á Íslandi. Þeir hafa ekkert vit á þessu, við vitum betur. Nú vil ég taka skýrt fram að ég hef ekkert á móti hvalveiðum í prinsippinu og get vel horft á hval drepinn án þess að fara að gráta. Hins vegar hef ég mikið á móti því að valta yfir fólk, án tillits til skoðana þess og tilfinninga.

Og hvaðan kemur þessi fyrirlitning á tilfinningum? Er þetta það sem við viljum kenna börnunum okkar, ekki hafa áhyggjur af tilfinningum annarra, þær eru ómerkar? Tilfinningar skipta ekki máli?

Er nema von að aðrar þjóðir skammi okkur og hunsi, Finnar séu súrir og Danir beinlínis í herferð gegn okkur?

Nýtt líf

Komið ár. Í nýja lífinu mínu, sem fráskilin kona, hef ég kynnst alls kyns fólki, mörgum yndislegum manneskjum. Ég hef líka gert minn skerf af mistökum. Verndarhjúpurinn "hjónaband" umvefur mig ekki lengur. Spái meira í mannskepnuna. Þarf að læra. Get ekki treyst fólki eins og áður, óð út í nýja lífið allt of opin og auðsærð. Treysti þó fólki enn, en reyni að fara varlegar. Og einni manneskju treysti ég undantekningalaust og trúi á. Ég trúi á sjálfa mig. Trúi því að allt fari vel, að hlutirnir reddist og bjargist, að ég geti áfram teygað að mér lífið og gleðina. Gleðina yfir börnunum mínum og því að vera, já, bara, svona sprelllifandi. Finn til með fólki sem lifir í tortryggni og vantrausti, sem heldur alltaf það versta um aðra. Finn til með þeim sem draga skugga fortíðar fyrir ljós dagsins í dag.

Finnst stundum gott að lesa tilvitnanir þegar ég er í þessum ham. Hér koma nokkrar djúpar.

It is impossible to go through life without trust: That is to be imprisoned in the worst cell of all, oneself.
Graham Greene, The Ministry of Fear

A man who doesn't trust himself can never truly trust anyone else.
Cardinal de Retz

Telling the future by looking at the past assumes that conditions remain constant. This is like driving a car by looking in the rearview mirror.
Herb Brody

Those who face that which is actually before them, unburdened by the past, undistracted by the future, these are they who live, who make the best use of their lives; these are those who have found the secret of contentment.
Alban Goodier

A cynic is not merely one who reads bitter lessons from the past, he is one who is prematurely disappointed in the future.
Sidney J. Harris

I think we agree, the past is over.
George W. Bush (1946 - )

Frá tá og niðurúr

Síðan síðast hefur margt á daga mína drifið.

- keypti skó á 700 krónur
- drakk allt of mikið hvítvín á netaverkstæði
- var veislustjóri í fimmtugsafmæli og dansaði eins og vitleysingur (í skónum sem kostuðu 350 kr. stykkið)
- sór þess eið að hætta að drekka (eins og ég geri alltaf í þynnku)
- ruglaðist á bræðrum
- var nöguð af forvitnum hestum
- lærði að búa til sushi
- kláraði að horfa á fyrstu seríuna af 24, en það hefur verið samvinnuverkefni okkar Matta miðbarns (mér fannst endirinn voða sorglegur)

Sagði enga formlega "brandara" sem veislustjóri (bullaði bara uppúr mér), en ætla að birta hér smotterí sem ég var látin lesa upp í annarri veislu um daginn.

Úr sjúkraskýrslum
- Sjúklingur hefur verið í vandræðum með gervifótinn, en hann hefur haft fjóra fætur frá því að hann lenti í slysinu
- Sjúklingur hefur verið niðurdreginn alveg síðan hann byrjaði að hitta mig árið 2003
- Á öðrum degi var hnéð betra og á þriðja degi var það alveg horfið
- Sjúklingur er tilfinningalaus frá tá og niðurúr
- Sjúklingur hefur skilið hvítu blóðkornin eftir á öðrum spítala
- Sjúklingur tárast og grætur stöðugt. Virðist líka vera niðurdreginn

Nú spyr ég ÞIG

Hef í langan tíma velt fyrir mér hvað þetta skilti táknar. Það er í Grasagarðinum í Laugardal, stendur í litlu rjóðri. Hingað til hef ég eingöngu spurt fólk sem veit ekki svarið. Hef nú sett fram eftirfarandi tilgátur.

a) varúð, fallandi konur
b) svæði til að iðka hættulegar teygjuæfingar
c) súludans leyfður hér (skiltið stendur á langri súlu)
d) varúð, fallnar konur
e) sé himininn grænn, má búast við kattliðugum, smáfættum konum með úfið hár og hvorugan fótinn á jörðinni

Endilega hjálpið mér að finna út úr þessu.

Þetta er ekki neikvæð færsla, ég er ekki í vondu skapi

Rakst á þennan kveðskap eftir Örn Arnarson.

Úr Eldhúsdagsræðu Odds sterka

Veldur frekja Framsóknar
fjárhagsleka skútunnar,
allar tekjur uppétnar -
illa rekin trippin þar.

Þó að Framsókn færi skakkt,
festi á skeri þjóðarjakt,
allt er betra en íhaldsmakt,
eins og Jónas hefir sagt.

Íhald lastar Framsókn frekt.
Framsókn lýsir íhalds sekt.
Kjaftæðið er kátbroslegt.
Kuggurinn lekur eins og trekt.

Úr bókinni Illgresi (1942, Menningar-og fræðslusamband alþýðu)

Léttist á mér brúnin þegar ég sá þessa frétt á forsíðu Fréttablaðsins í dag: Svíar telja hvalveiðarnar á sína ábyrgð. Svíar eru mikið fyrir að axla ábyrgð, það er til fyrirmyndar. Vildi að þeir tækju fleira að sér, eins og að bera ábyrgð á veðrinu, öllum þessum hringtorgum, Árna Johnsen, háu matarverði, Kárahnjúkum, helvítis kvefinu og nærbuxum sem skerast upp í rassinn á manni. Er annars á móti því að hefja hvalveiðar á ný, tel þetta vanhugsaðar aðgerðir, skíthrædd um að við séum að fórna meiri hagsmunum fyrir minni. En það er auðvitað ekki á okkar ábyrgð, heldur Svía. Ég ætla að bjóða mig fram og kosningaloforð mitt verður: Svía á hvert heimili.

Annars þyngdist brúnin á mér aftur þegar ég sá, á sömu forsíðu: Hvalveiðar Íslendinga gætu haft áhrif á velgengni Nylon í Bretlandi.

Svona fá þeir syndagjöldin...

sem eru að göltrast úti á kvöldin. Ég er þunn. Eins og vitur kona mælti forðum (það var ég), ber manni ekki á líta á þynnku sem vandamál heldur verkefni.

Var á grímuballi í gær. Geggjað stuð, flottir búningar og frábært band sem heitir Bambínós (allir tónlistarmennirnir eru barnalæknar). Ballið var skipulagt af félagsskap últra-fagurra kvenna sem kalla sig Taumlausar teygjur. Þær höfðu fjárfest í flugfreyjubúningum (á Rómantík.is) og pósuðu sem aeró-portkonur. Vitið þið hvað svona búningur (kjóll úr teygjuefni og kaskeiti) kostar? 12 þúsund krónur! Ekki gefið að vera glyðrulegur nú til dags.

Mamma

segir að ég eigi ekki að vera með svona dónaskap á síðunni minni. Sorrí mamma, stundum á ég bágt með að hemja í mér púkann (hvaðan hef ég það?). Skal reyna samt.

Bið líka alla fyrirgefningar fyrirfram, meðfram og eftirá út af hverju því sem mögulega getur sært fólk. Takið bara fyrir augun áður en þið lesið bloggið mitt.

Alltaf kemur annað grímuball...

Oft má salt ket liggja

Hún Lindablinda talar um að orð geti sært og það er alveg rétt hjá henni. Hef oft verið lögð orðasverði, stundum viljandi en sennilega oftar óviljandi.

Í dag fékk ég framan í mig einhverja súrustu móðgun sem ég hef á ævinni heyrt. Fyrst var ég voða sár, en svo greip ég til minna varna. Þær felast yfirleitt í því að hlæja að hlutunum. Og þetta er auðvitað fyndið þótt það hafi verið sett fram gagngert til að særa mig.

Móðgunin varðar útlitið (ég er týpísk kona og voða viðkvæm fyrir nastí kommentum á það). Mér var sagt að ég liti út eins og öldruð Birgitta Haukdal.

Æi. Öldruð?

Hefur alltaf þótt lágt lagst þegar fullorðnir grípa til þess að setja út á útlit annars fólks til að koma höggi á það. Einhvers konar barnaleg rökþrot. "Þú ert bara lítill og kiðfættur með ljótt nef". Gáfulegt?

Ofur venjulegt fólk

Fór í afmælisveislu í gærkvöldi. Meðal gesta var fullt af fólki sem hangir á netinu allan sólarhringinn. Sem sagt ofur venjulegt fólk. Ekkert markvert gerðist. Um tíðindaleysi samkomunnar má lesa á síðu afmælisbarnsins.





Ætla purkunarlaust að viðra hér sjálfhverfuna. Svona er baunin þegar hún fer út á lífið. Hófsöm og látlaus. Dálítið wild en snyrtimennskan þó í fyrirrúmi, eins og skáldið sagði.

Svo langar mig að plögga frábært leikrit. Systur eftir Þórunni Guðmundsdóttur, sýnt í Möguleikhúsinu við Hlemm. Stórgóð sýning, skemmti mér konunglega yfir kvikindislegum húmornum sem vellur og bullar alls staðar þar sem dr. Tóta kemur við sögu. Hún er einn af þessum óbermislegu snillingum sem ég tel til vina minna. Mögnuð kona, magnað leikrit.

Útburðarvæl

Langar að væla aðeins yfir blaða- og fjölpóstútburði. Alls konar fólk hamast við að bera blöð inn í húsið mitt sem ég verð svo að bera út aftur. Og þau eru mörg en ég er ein. Og einhent í þokkabót.

Svo langar mig líka að vola smá yfir þessu. Ég er nebbla búin að vera að háma og gáma í mig "himneskar" döðlur sl. daga. Hvað í fjáranum eru mítlur?

Vísindi og loðnar tær.

Ærnar hafði ég áhygggjur af dóttur minni þegar hún var í stærðfræðinni í háskólanum, sérstaklega þegar hún fór með 130 aukastafi pí uppi á sviði, utanað. Sem skemmtiatriði á samkundu stærðfræðinema. Einmitt.

Svo ákvað hún að snúa sér alfarið að efnafræðinni. Mér fannst það bara gott mál. Þangað til í gær. Um kvöldmatarleytið fór ég að finna undarlega lykt. Ákvað að það hlyti að vera af því að ég kemst sjaldan í bað, eða að eitthvað hefði skriðið undir gifsið og dáið. Nokkru eftir að leiðinlega lyktin gerir vart við sig stormar dóttirin inn, babblandi eitthvað um efnafræðitilraun sem datt í gólfið. Stinkurinn á þessu augnabliki var svo megn að pottablóm visnuðu og málning flagnaði af veggjum. Ég heimtaði að henda fötum hennar og skóm, og jafnvel henni sjálfri, í ruslið, en það tók hún ekki í mál. Þrjóskan uppmáluð. Létum duga að setja flíkur í þvottavél og stúlkuna í bað. Skórnir fóru út á svalir og verða sennilega búnir að bræða sig í gegnum alla steypuna niður á fyrstu hæð þegar ég kem heim í kvöld.

Kæmi mér ekki á óvart ef Ásta verður komin með hobbitafætur eftir mánuð. Þá fæ ég að eiga alla skóna hennar.

Systkinakærleikur

Ég er svo heppin að hafa fætt í þennan heim tvo drengi. Og eina stúlku. Synir mínir eru miklir og góðir vinir, á milli þeirra er þráður sterkari en orð fá lýst. Þó er eitt í fari þeirra sem mér finnst alltaf jafn áhugavert - það er ekki til sá hlutur á jarðríki sem þeir geta ekki gert sér að þrætuepli. Rifrildi uppá 110 dB út af einum grænum hlaupkalli, illa ígrunduðum sprengjukaupum í Tanks tölvuleiknum, eða að sumir setji ekki demparann á þegar þeir æfa sig á píanóið o.s.frv. o.s.frv...eru daglegt brauð. Stóra systir tekur þátt í öskurkeppni af lífi og sál, þegar hún á lausa stund, sem er því miður allt of sjaldan núorðið. Mér er sérlega minnisstætt þegar við vorum eitt sinn á ferðalagi í Danmörku, með börnin þrjú í aftursætinu, að Ásta húðskammaði Matta fyrir að "anda svo hátt".

Sjálf á ég þrjú systkini og víst man ég að við þrættum og slógumst. Þekki mann sem heldur því fram að hann hafi aldrei rifist við bróður sinn og móðir þeirra staðfestir þann framburð. Það hlýtur bara að vera eðlilegt líka...

Má bjóða yður að mata mig í fyrramálið?

Mig vantar hugmynd að grímubúningi sem passar vel við algifsaðan handlegg. Ekki múmía samt, sé fyrir mér alls kyns óhöpp í múmíubúningi. Svo vil ég líka fá ábendingar um rétt dansmúv og alls kyns grúv og pikköpplínur sem falla snyrtilega og smekklega að beinbrotum.

Koma svo!

Stoltið verður ekki sett í gifs

Í dag gat ég, alveg ein:

- opnað Smjörvadollu og smurt brauðsneið
- farið í sturtu og m.a.s. þvegið hárið (setti plastpoka utanum gifsið og reyndi að halda handleggnum fyrir utan sturtuklefann. Það gekk ekki vel. Hvernig þurrkar maður gifs?)
- klætt mig og krækt að mér brjóstahaldara á innan við hálftíma
- málað mig (eftir bestu getu)
- pikkað þessa færslu

Stolt og sjálfstæði pjattrófunnar hangir á bláþræði. Þoli illa að geta ekki hlutina sjálf. Strax. Hef gott af þessu, veit veit veit.

Fór í bíó í gærkvöld með Ástu og Hjalta, á forsýningu myndarinnar The Devil wears Prada. Mjög gaman að sjá Meryl Streep í kómedíu. Takk fyrir miðana Simmi.

Lifið heil, eða gróið vel

Það er allt í fína lagi með mig. Ef ég hefði vitað hvað það er lítið mál að brjóta bein, hefði ég verið löngu búin að því.

Húsmæðraorlofið var sallafínt. Vinkonurnar umvöfðu mig dúnmjúku umönnunarofbeldi og gerðu ekki nándar nærri nógu mikið grín að mér. Í kjallara hótelsins að Reykholti eru alls kyns fyrirbæri og græjur, t.d. nuddstólar, ilmþerapía og stjörnum skrýtt slökunarherbergi. Ég náttla skellti mér í einn nuddstólinn og ýtti á takka. Stóllinn lifnaði umsvifalaust við, greip þéttingsfast um herðar, rass og fætur mér, eiginlega óx utanum mig eins og vafningsjurt, og byrjaði svo að hamast, þannig að ég hristist ákaflega og skókst með mín brotnu bein. Þetta var víst stillingaratriði. Ég hló svo mikið að ég þurfti 2 kg af parkódíni. Fyrir hádegi.

Annars langar mig að þakka ykkur öllum hjartanlega fyrir hlýjar kveðjur. Kemst ekki yfir það hversu heppin ég er að þekkja svona margt frábært fólk. Ást og friður elsku vinir:o)