Í fælni sérhvers manns

Var að komast að því að í útlöndum er hefð fyrir ljótpeysuteitum (ugly sweater parties). Kannast hlustendur við það?

Það er föstudagur og því kjörið að viðra eitt stykki fóbíu. Trúðar eru illir og ég skelfist þá meira en bæði rótar- og verðbólgu.

Peysumst á morgun, það verður kalt á Austurvelli.

Ís er betri en hagfræði

Til að halda kúlinu fórum við í Fen og keyptum ís handa öllu liðinu. Þar voru furðu margir í sömu erindagjörðum.

Ásta kenndi mér að láta skeið tolla á nefinu. Ég er náttúrutalent á því sviði, rétt eins og enginn tekur mér fram í kátínuhoppi á góðum degi.

Épplendingar

Fékk andlegt kláðakast áðan við að heyra norska fósturgeirvísinn tala í sjónvarpi allra landsmanna. Til að slá á kláðann bruddi ég fjórðung úr blómavasa og japlaði á danfosskrana með.

Ætli ég sé ekki búin að fá mig fullsadda af jakkafataklæddum éppalúðum með margar milljónir í mánaðarlaun, jafnvel þótt þeir éti brúnost.

Talandi um veðrið, mér fannst nákvæmlega ekkert krúttlegt við að sjá Pál lesa fréttirnar í kvöld.

Grjótið á vefnum

Það er svo margt að berjast um í kollinum á mér, sjaldan verið jafn lifandi. Nýkomin af borgarafundi í Háskólabíó, þar var mögnuð stemning. Ef einhver hefði sagt við mig fyrir tveimur mánuðum að ég fengi brennandi áhuga á þjóðmálaumræðu og legði á mig, svona kvöldsvæf baun sem ég er, að fara á pólitíska kvöldfundi af einskærum áhuga, þá hefði ég sagt við hann: Kanntannan?

Svo var ég að horfa á Evu í Kastljósinu, sá hana taka lögguræfilinn í bakaríið. Ef hugrekki og heiðarleiki komast einhvern tímann í tísku, þá verður Eva svölust, hún verður Coco Sorcière.

Í gær var ég döpur og miður mín, hreinlega dofin, vegna þess óhroða sem fólk bar á borð í kommentakerfi Önnu.is. Það er ofar mínum skilningi að fólk skuli geta lesið um hrikalegar þjáningar barns og fundið sig knúið til að drulla yfir áhyggjufulla móður, með fordæmingu, ásökunum og illgirni. Þætti fróðlegt að vita hvort þetta óuppdregna lið sem spúði eitrinu yfir Önnu, viti alltaf nákvæmlega hvar unglingar þess eru og hvað þeir eru að gera. Dóttir Önnu vann sér það eitt til saka að taka afstöðu, mótmæla ranglæti, og hvorki hún né Anna fóru um með ofbeldi. Það gerðu reyndar fæstir sem staddir voru við lögreglustöðina þetta kvöld.

Og má ég nú heldur biðja um einn ungling með réttlætiskennd, en tíu sinnulausar gelgjur sem hugsa bara um að vera krútt.

Landsbjörg

Eins og mér hefur verið tíðrætt um, eða allavega tvírætt um, er íslenska geitin í bráðri útrýmingarhættu. Því gladdi það mig óskaplega að sjá að fólk megi vera að því að bjarga geitinni, á þessum síðustu og verstu. Geitin á allt gott skilið og geitaostur er vitaskuld hnossgæti.

En þótt yfirvöld keppist við að sannfæra mig um að verið sé að bjarga mér og heimilli mínu, ríkisstjórnin standi í aðgerð upp fyrir olnboga og það megi ekki trufla hana með röfli og þreytandi spurningum, er ég vondauf um árangur af þeim björgunarstörfum. Ef Ingibjörg Sólrún og Geir Hilmar klæddust appelsínugulum stökkum og væru soldið meira á svipinn eins og þau vissu eitthvað í sinn haus, bæru jafnvel gps tæki og pískrandi talstöðvar í beltinu, þá, já, kannski þá, fengi ég örlitla von í hjartað.

Jóna Sigurðardóttir mótmælir öll

Katrín Oddsdóttir laganemi var langbesti ræðumaðurinn á fundinum í dag, það er kraftur í þessari ungu konu.
Er annars orðin leið á eilífu smjörklíputali. Hvaðan er þetta orðtak runnið? Frá Osta- og smjörsölunni?
Hverfisgötumótmælin voru hörð, reiðin áþreifanleg.

"Réttvísin" að störfum?

Finnst ykkur þetta í lagi? Geðþóttaákvarðanir og valdníðsla. Þurfum við að hætta að vera svona fyrirsjáanleg og auðsveip? Er mark tekið á kurteisum mótmælum? Ég er farin að efast um það.

Svo er verið að henda í okkur einhverjum sýndarlagfæringum á eftirlaunafrumvarpi og óljóst talað um sameiningu FME og SÍ, eins og það leysi allan vanda. Húbloddíkers? Við eigum við alvöru vandamál að glíma. Það þarf að taka á stóru málunum sem varða almenning, svara spurningum sem brenna á vörum þegna sem yfirvöld ýmist hunsa eða ljúga að, sem samviskulausir auðmenn hafa valtað yfir af grimmd og skeytingarleysi, sem bankarnir (fari þeir bölvaðir) hafa haft að fífli. Við þurfum nýtt fólk í forystu. Hugrakkt og heiðarlegt fólk með siðferðiskennd ofar krókódílum.

Og almenningur á að hætta að vera svona almennilegur.

Ég ætla að mæta á Austurvöll, en fjandakornið að ég haldi endalaust áfram að vera þæg.

Traust. Ábyrgð. Forysta. Frelsi.

Ábyrg fjármálastefna, traust ríkisstjórn. Forsætisráðherra sem leiðir þjóð sína götuna til góðs, stýrir skútunni á fengsæl mið, heldur þegnunum í vari þegar vindar blása tryllt, gætir okkar fyrir vonda kallinum. Fleiri en ég sem finna sig baðaða í öryggiskennd?

Pétur Matthíasson, minn fyrrverandi og fyrrverandi fréttamaður á RÚV, birtir á síðu sinni áhugavert myndband úr viðtali sem tekið var í janúar 2007. Þar sjást afar undarleg viðbrögð forsætisráðherra við eðlilegum spurningum fréttamanns um efnahagsmál.

Skoðið myndbandið hér. Dæmi svo hver fyrir sig.

Upplit

Borgarar og borgunarmenn

Ég er íslenskur borgari. En þú?

Við sem á skerinu húkum erum íslenskir borgarar - skulda sem aðrir steyptu okkur í. Líkt og börn ganga inn í kristnidóminn með erfðasyndina í vöggugjöf, fæðast íslenskir borgarar nú með stóra skuld á sínum litlu herðum. Við getum kosið þetta með erfðasyndina (hér ríkir einhvers konar trúfrelsi), en um skuldina er ekkert val.

Er bara fegin að eiga ekki eftir að fæðast. Nóg er nú samt.

Sálfjölrænn fótapirringur

Öll þessi vandræði sem yfir þjóðina hafa dunið eru of stór fyrir litla hausinn minn. Ætla að hvíla kúpuna með því að hugsa um litlu krúttlegu ergelsin.

Yfir smáræði er baun örg:

1. Uppvaski potta, panna og sigta.
2. Fólki í hrókasamræðum við legsteina (gaur í gubbþættinum Everwood var að þvaðra við leiði). Gerir einhver svona í alvörunni? Talar fólk þá alla vega ekki lágt?
   
3. Gangtruflunum í gamla skrjóðnum mínum.
4. Tyggjósmellum.
5. Samviskubiti yfir að hafa ekki hreyft mig í nokkrar vikur.
   
6. Plastfilmu sem rifnar asnalega og endar í g-streng.
7. Fáránlegri verðlagningu litahylkja í prentara.
8. Ávöxtum sem líta vel út að utan en eru skemmdir að innan.
9. Fíkn í Royal búðing.
   
10. Fjárans ellisjón. Hrikalega pirrandi fyrirbæri.

Aaahhh. Klíptu mig í handlegginn meðan vondi kallinn rífur af mér hausinn. Allt annað líf.

Að hanga eða hanga ekki á hentistefnunni

Verðtrygging húsnæðislána er ekki náttúrulögmál. Verðtrygging er mannanna verk, rétt eins og sú holskefla klikkunar sem ríður yfir hnípna þjóð þessa dagana. Verðtrygging húsnæðislána er eignaupptaka sem fáir skilja, tengd fyrirbæri sem nefnist vísitala neysluverðs. Las þennan ágæta pistil um hvernig verðtrygging fúnkerar og stari nú spyrjandi út í loftið.

Vísitala neysluverðs er byggð upp af næstum tilviljanakenndum þáttum sem hent er saman í einn pott og svo er reiknað eftir formúlu sem einhver reikningshaus kokkaði upp í fyrndinni. Viss um að hann var bestur í bekknum í menntó, en kommon. Þetta er ruglkerfi.

Nú er kominn tími til að stokka upp allt sem við höfum hingað til látið mata okkur á sem sjálfsögðum hlut. Munum að við erum af MANNAVÖLDUM oní krukkunni með sýrðu gúrkunum. Spyrjum endalaust eins og rassálfar: Af hverju er þetta svona?

Breytum svo því sem er vont og ómanneskjulegt í þessu litla samfélagi. Við getum það vel.

Óþarfauppboð baunar

Ég játa á mig kaup gagnslausra hluta í gróðærinu. Eigi hyggst ég gráta það öllu lengur, heldur efna til uppboðs.

Í dag býð ég þessa tvo hluti, litlu brúnu könnuna og græna ólívubátinn, í skiptum fyrir eitthvað af þínu heimili sem er að minnsta kosti jafn tilgangslaust.
Litla brúna kannan er á að giska 5 sm há, eða á hæð við tannstöngul. Tilgangur könnunnar í þessu jarðlífi er ókunnur.

Litli græni ólívubáturinn er framleiddur til ákveðins brúks, og því má segja að hann nái varla upp í að vera alger óþarfi, þótt hann reyni. Í græna ólívubátinn má raða fimm ólívum, en það er hentugt í fimm manna matarboð þar sem öllum nema þér þykja ólívur vondar.

Tilboð óskast. Minn óþarfi á móti þínum óþarfa. Þitt gagnslausa dót á móti mínu gagnslausa dóti. Sendið mér tölvupóst eða freistið mín í athugasemdakerfinu. Allt tekið til greina (nema gagnslausir eiginmenn, stjórnmálamenn og öskubakkar).

Þið eigið leik.

Sprikkjónir*

Allt þetta tal um vandamálapakka, lánapakka, aðgerðapakka, sexhundruðmilljarðapakka og sprikkjónapakka hefur slegið verulega á jólagleði mína. Samt skoðaði ég engla áðan í ritfangaverslun.

Og Guðni bara hættur að nenna að vera með í þessu leiðinlega leikriti. Mikið skil ég hann vel.


*Sprikkjónir, hikkjónir og firrjarðar eru talnaleg hugtök sem þið skiljið þegar þið verðið stór

Mælum okkur mót til að mæla mót því sem þarf að breyta

Frábærir ræðumenn, Viðar Þorsteinsson, Kristín Helga og Andri Snær. Þungi í mótmælunum, og þótt mér leiðist svolítið foreldratuðs-tónninn í Herði (takið upp eftir ykkur draslið, ekki vera með læti), þá á hann heiður skilinn fyrir alla þá vinnu og orku sem hann leggur í að skipuleggja þessa fundi. Við verðum að sýna samstöðu, það þýðir ekki lengur að sitja og röfla hver í sínu horni. Og hvað það væri nú ljúft ef tekið yrði mark á fólkinu í landinu, svona til tilbreytingar. "Lýðræði er vesen" - sagði Kristín Helga.

Mamma og Hjálmar - skríll að mínu skapi!Unga fólkið og mótmælastörfin.

Geir er gagnslaus, stendur á þessu skilti.

Þetta sama skilti var síðan skilið eftir við dyr Stjórnarráðsins (mér fannst það öndvegis fín plassering), en þar fékk það ekki að standa lengi - ég var aðeins of sein að taka mynd, því dyrnar opnuðust og einhver kippti skiltinu inn. Rétt eins og þegar Bónusfáninn var dreginn að húni í síðustu mótmælum, hann fékk ekki að blakta lengi. Vissulega er ljómandi gott að slík árvekni og skilvirk vinnubrögð sjáist hjá stjórnvöldum, en betra væri að þau sæust víðar en í húsvarðadeildinni.

Allir að mæta næst - samstaða er það eina sem dugar, ef við viljum breytingar.

Svo mælir skríllinn

Á Íslandi hefur almenningur fáa kosti í húsnæðismálum, flestir undirgangast það form af eignaupptöku sem kallast verðtryggt lán, þ.e. þeir enda með því að greiða 4-5 falt verð fyrir húsnæði sitt. Ef þeir lifa það. Sem fáir gera. Mér skilst að í upphafi verðtryggingar, sem er séríslenskt fyrirbæri, hafi bæði laun og lán verið verðtryggð, en verðtryggingunni svo kippt af laununum. Það var nógu gott fyrir almúgann.

Nú, á tímum óðaverðbólgu og atvinnuleysis, ætla stjórnvöld að hjálpa okkur. Með því "að fresta verðbótunum", "að greiðslubyrði lækki um 10% 1. desember og allt að 20% eftir eitt ár, miðað við það sem annars hefði orðið". Hvað þýðir þetta á mannamáli? Að við verðum látin borga allt ruglið seinna, það er bara lengt í snörunni? Svo megum við leigja af bönkunum íbúðirnar okkar, þegar við missum þær. Það má vel vera að þetta sé frábær aðgerðapakki, ég er bara skríll.

Sáum í gærkvöld Bond og fannst hún vond. Breskur níðingsháttur hefur aldrei höfðað eins lítið til mín. Enginn fyndinn græjunörd, engin hlýja, enginn húmor, engin Moneypenny og varla nokkur söguþráður. Svo var djöfullinn danskur.

En í dag viðrar vel til mótmæla.

Ólíkömnuð

Á heiðinni féll haustskugginn á uppþornaðan árfarveg. Veturinn verður langur, það sér hver maður.

Ég hlakka til vors.

Eilífur anus fundinn, hann er í Kópavogi

Dularfullt, jafnvel yfirnáttúrlegt gat fannst við hakkaða holdgervingu auðvaldsins í brauði. Og það í Smáralind, sem ég hef kallað handarkrika míns gamla heimabæjar, en Smáralind gæti hugsanlega lækkað í tign, svona líkamspartalega séð.

Langar mig að liggja og vola
lundin þung og dauft mitt sinn.
Auðvaldið er eilíf hola
endaþarmur útrekinn.

Þessu sennilega ótengt. Horfði á forsetann í Kastljósi áðan og hugsaði: Ósköp erum við Íslendingar toppóheppin þjóð. Eigum við ekki einn einasta leiðtoga?

Sá hluti af skrílnum sem er ég kann að baka brauð

Enginn banani er óhultur fyrir mér þessa dagana, á mig rennur æði sjái ég einn brúnan. Banana. Gríp hann höndum tveim og geri tilraunir. Baka bananabrauð, aldrei eins tvisvar í röð. Trúi því að ég muni á endanum uppgötva hina fullkomnu uppskrift að bananabrauði. Í dag setti ég hnetusmjör í deigið. Fjári gott. Það var í eftirmat. Í aðalrétt voru Ora fiskbollur úr dós (kr. 277).

Enginn er annars bjarni í leik

Æ! Mikið geta blessaðir stjórnmálamennirnir verið klaufskir með "send" hnappinn. Fer að hallast að því að það sem ekki má nefna hér (klípan þiðvitið) laði fram það versta í fólki, rétt eins og skilnaður gerir hjá sumum.

Ekki nóg með að fjármálavitleysingarnir og stjórnmálagúbbarnir hagi sér eins og krakkar, bendi hver á annan og væli, heldur haga þeir sér eins og hálfgerð óbermi*. Hver man eftir Sigga í Toy story? Eða nei, svona atlaga í skjóli nafnleysis er verri en hreinn kvalalosti. Sorrí Siggi.


*Segi þetta og skrifa með fullri virðingu fyrir fullkomnu virðingarleysi mínu gagnvart áldrottningunni VS og Framsóknarflokknum.

Stolt

Nú er ég snortin, nýkomin af tónleikum Unglistar í Norræna húsinu. Þar mátti sjá og heyra ungt fólk leika á hljóðfærin sín og syngja. Hef alltaf dáðst að þeim sem geta staðið fyrir framan fullan sal af fólki og sungið. Söngröddin kvik, ber og viðkvæm. Afhjúpandi. Ung rauðhærð stúlka í blómapilsi söng þetta fallega ljóð Jónasar, við lag Atla Heimis.

Smávinir fagrir, foldarskart,
fífill í haga, rauð og blá
brekkusóley, við mættum margt
muna hvort öðru að segja frá.
Prýðið þér lengi landið það,
sem lifandi guð hefur fundið stað
ástarsælan, því ástin hans
allstaðar fyllir þarfir manns.

Vissi ég áður voruð þér,
vallarstjörnur um breiða grund,
fegurstu leiðarljósin mér.
Lék ég að yður marga stund.
Nú hef ég sjóinn séð um hríð
og sílalætin smá og tíð. -
Munurinn raunar enginn er,
því allt um lífið vitni ber.

Faðir og vinur alls, sem er,
annastu þennan græna reit.
Blessaðu, faðir, blómin hér,
blessaðu þau í hverri sveit.
Vesalings sóley, sérðu mig?
Sofðu nú vært og byrgðu þig.
Hægur er dúr á daggarnótt.
Dreymi þig ljósið, sofðu rótt.

Smávinir fagrir, foldarskart,
finn ég yður öll í haganum enn.
Veitt hefur Fróni mikið og margt
miskunnar faðir. En blindir menn
meta það aldrei eins og ber,
unna því lítt, sem fagurt er,
telja sér lítinn yndisarð
að annast blómgaðan jurtagarð.

Ásta mín spilaði Khatsaturian á klarinettið með félögum sínum í tríóinu og þau gerðu það vel. Mjög vel. Ég var svo stolt.

Fór að hugsa um stolt. Alltaf verið stolt af börnunum mínum og aldrei dregið fjöður yfir það. Og þegar ég heyrði ungu stúlkuna syngja úr Hulduljóðum og Dalvísu fann ég fyrir annars konar stolti, þjóðarstolti. Jafnframt örlaði á samviskubiti. Er lítt höll undir þjóðrembu, en er þjóðarstolt slæmt? Hef haft það á tilfinningunni að þjóðarstolt sé "pólitískt ókorrekt", en er það endilega svo? Hef verið svo örg út í landið mitt, eða réttara sagt þá sem hér hafa ráðið ferðinni, fjárglæframenn og hryggleysingjar í ríkisstjórn. Hef skammast mín fyrir að vera Íslendingur. Skammaðist mín fyrir hroka og oflæti fámennrar forréttindastéttar. Skammaðist mín fyrir gildismat sem byggðist á sýndarmennsku og bruðli. Skammaðist mín fyrir óréttlætið, misréttið, peningadýrkunina.

En það má ekki missa sjónar af því sem er gott. Má ekki gleyma þeim sem erfa landið. Má ekki gleyma mosa, hrauni, fossum, heiðum, jöklum, sjávarangan, svörtum sandi og lóukvaki. Má ekki láta frjálshyggjuriddarana halda áfram að prédika um hagvöxt og segja að nú verði að virkja öll óbeisluð fallvötn, annars...já, annars hvað? Höfum í huga "gagnið" sem það hefur gert þjóðinni að hlusta á falskan frjálshyggjusönginn.

Ég vil ekki beisla vötnin, heldur markaðinn og græðgina. Ég vil tilheyra þjóð sem á skilið að búa í þessu óendanlega fallega landi. Og ég vil vera stolt.

Valið vald og falið

Ég hef verið alveg bit yfir fjölmiðlaumfjöllun um mótmælin á Austurvelli. Hef mætt þarna alla laugardaga (utan einn, missti af Arnþrúði K, búhú). Trekk í trekk undrast ég fálæti fjölmiðla og skrumskælingu á því sem þarna er að gerast. Er það ekki fréttnæmt að mörg þúsund manns safnist saman á Austurvelli, hlýði á ræður og sýni samstöðu? Að þúsundir almennra borgara mótmæli aðgerðum og aðgerðaleysi stjórnvalda? Sjónvarpsfréttir RÚV í gærkvöld voru mér sár vonbrigði. Einblínt var á örlítinn hóp fólks sem henti eggjum í Alþingishúsið. Hvað með það þótt örvinglan, reiði og tilfinningahiti brjótist út á svona tímum? Er það eina fréttin hér?

Í athugasemdakerfi míns ágæta fyrrverandi lýsti ég undrun yfir fréttaflutningi af mótmælunum, og fékk afar gott komment frá Lönu Kolbrúnu Eddudóttur og leyfi ég mér að birta það hér (þekki Lönu ekkert og veit ekki einu sinni hvort ég má þetta):

„Baun” var fljót að finna fréttapunkt dagsins. Fálæti fjölmiðla hvað varðar þátt hins almenna borgara í mótmælunum.

Hvers vegna taka meira að segja RÚV-arar þátt í að gera lélegar og misvísandi fréttir af fundinum á Austurvelli í dag, sem var STÓRFRÉTT.

Hvar eru t.d. hljóð- og mynd-upptökurnar af því þegar mannfjöldinn blístrar og æpir, æ ofaní æ, og hristir mótmælaspjöld sín til samþykkis orðum Sigurbjargar og Einars Más (dj. er hann góður). Hvar eru bútarnir úr ræðum dagsins og viðtölin við venjulega fólkið sem mætti þarna í hrönnum?

Hvar eru myndskeiðin þar sem panað er almennilega yfir mannfjöldann, til að áhorfendur fái tilfinningu fyrir mætingunni og stemningunni - og hverjir voru þarna. Bara einblínt á unga fólkið og anarkistana, egg og reykspól, að ógleymdum Geir Jóni sem var nú bara í vinnunni... sorrí, en ekki var hann að mótmæla.

Fjölmiðlarnir eiga að endurspegla samtímann og þarna bregðast þeir, líka krosstrén. Fer að halda að einu raunverulegu umræðuna sé að finna á netinu, þótt þar séu æði misjafnir flugfiskar á sveimi. Reyndar eru undantekningar á dugleysinu, því Víðsjá er vissulega fínn þáttur og oft beittur. Og svo er þessi fjölmiðill ferskur, lesið hann!

Reykjavik tea party in the land of Bonus

Jón Lárus og Hildigunnur gera grein fyrir mótmælum hinum minni. Lesa má nánar um það mál hér. Óþarfi að taka níðingshætti bresku stjórnarinnar og yfirgangi þegjandi. Svei Bretum!

Málbeinið sturtar tei í Reykjavíkurhöfn.

Læt myndirnar af Austurvelli tala sínu máli. Þarna voru mörg þúsund manns og hiti í fólki. Ef til vill er þjóðin að vakna, hver veit..

Helkjarkaður ungur maður dró Bónusfána að hún uppi á þaki Alþingis. Sá guli sómdi sér óþægilega vel þarna.

Mikið vona ég að við sem þjóð förum að læra að eina leiðin út úr ógöngunum er að standa saman og láta okkur varða hvernig landinu er stjórnað.

Í dag er ég tilvera

Mér finnst sjálfsagt og eðlilegt að deila því með ykkur að ég hef ákveðið að skrifa a.m.k. fimm færslur án þess að minnast á klípuna. Mun heldur ekki ræða klemmuna.

Helgin framundan, börnin hjá mér, eldhúsframkvæmdir potast, heil vinnuvika liðin á nýja staðnum. Hoppsasa, nú ætla ég að hendast upp úr stólnum og elda lasanjettu.

Veik kind um af

Var að spá hvort við gætum ekki sparað helling með því að leggja niður, með haus og hala:

a) Utanríkisráðuneytið.
b) Forsetaembættið.
c) Þjóðkirkjuna.
d) Greiningardeildina hans Björns B.

Einhver reikningshaus má reikna út hvursu margar krónur þetta mundi spara okkur skattborgurunum. Svo vil ég að ríkið GERI EITTHVAÐ í þessum FÁRÁNLEGU ÖMURLEGU VERÐTRYGGÐU HÚSNÆÐISLÁNUM. Áður en við sýkjumst öll af umgangspestinni neikvæð eignastaða og gjaldþrotasótt. Kann ríkisstjórnin eitthvað annað en að ljúga að okkur?

Svo langar mig að greina frá því að nýja vinnan mín er ágæt og aldeilis nóg að gera. Sé ekki að fólk hætti að vera veikt þó að það hafi ekki efni á því og megi sennilega ekki vera að því heldur.

Það er líka flauel á kryppunni*

Mamma vinkonu minnar er á elliheimi og þar hafa verið mikil og viðvarandi vandræði með að fá starfsfólk. Nú ber hins vegar svo við að ekkert mál er að manna allar stöður, og gamla fólkið fær vonandi betri umönnun fyrir vikið.

Maður getur ekki annað en velt fyrir sér hvort Hrafnista og Grund séu um þessar mundir að fyllast af viðskiptafræðingum á moppunni, deildarstjórum greiningardeilda í býtibúrinu og verðbréfamiðlurum á skolinu.

Vona samt að þetta endi ekki í Grund group og Hrexista holding.



*af óviðráðanlegum orsökum get ég ekki kallað kr***una kre**u heldur bara kryppu. afsakið.

Óreiða og vondi skyndimolinn

Meira vesenið sem fylgir framkvæmdum, jafnvel þótt litlar séu. Erum að gera upp gamla eldhúsinnréttingu, mála og setja nýja borðplötu og þessu fylgir þvílíkt sagryk og rót og lakkblettótt læri og terpentínufnykur og DRASL, að það hálfa væri hellingur. Takið eftir þykku ryklaginu, þetta er mikið á minn mælikvarða og er ég þó ekkert tuskudýr.
Svo flæða rýmin hvert inn í annað og hvergi skjól að finna. Mikið sem ég hlakka til að sjá fyrir endann á þessu brasi.

Að öðru. Fór í fiskbúð, sársvöng eftir vinnu. Sé hvar opinn konfektkassi liggur eggjandi á afgreiðsluborðinu. Spyr fisksalann hvort ég megi fá einn mola, hann segir gjörðu svo vel. Hefði auðvitað frekar átt að spyrja af hverju fiskbúð væri að selja súkkulaði, en það hugkvæmdist mér ekki. Molarnir í kassanum voru á stærð við kindaskít. Ég greip einn, stakk upp í mig og uppgötvaði að hann var úr gegnheilu brúnmáluðu smjörlíki. Búðin var full af fólki, engin undankomuleið. Ég varð að kyngja þessu helvíti. Þegar ég labbaði heim með fiskinn sá ég mest eftir að hafa bætt á mig 7000 kalóríum í einum bita. Agalegt skúffelsi að fitna af vondu súkkulaði.

Hræringar geðs og herðablaðs

Í gær kvaddi ég vinnufélaga mína til 15 ára. Þetta var tilfinningaþrunginn dagur, fólk sýndi mér ótrúlegan rausnarskap og hlýju, ég var föðmuð, kysst og leyst út með fallegum gjöfum. Og já, ég var með ólæknandi kökk í hálsinum, brostna rödd og tárvot augu. Full þakklætis og geðshræringar.

Eftir síðasta vinnudag á Reykjalundi skellti ég mér í nudd hjá Hugskotinu sem togaði af mér hægra herðablað og skilaði því svo aftur á sinn stað. Nuddaði líka úr mér stífleika og spennu sem hafði rúllast upp í óklæðilegan herðakistil. Nuddið var vont/gott og svo meira gott/gott eftirá. Hugskotið er framúrskarandi nuddari.

Ég hafði fengið lánaðan bílinn hennar mömmu og þegar ég og herðablaðið ætluðum að keyra af stað eftir nuddið, stödd lengst uppi í Breiðholti (en þangað reyni ég að fara sem minnst, villist alltaf og hafði einmitt lent í því þarna rétt áður og þurft að hringja á hjálp), þá kom ég bílnum ekki úr "park". Reyndi og reyndi, ýtti á ýmsa takka, drap á bílnum, ræsti hann aftur og ekkert gekk. Hringdi heim til mömmu og pabba.

baun: mamma, ég kem bílnum ekki í gír, hann er fastur í park, hefur það komið fyrir hjá þér?
mamma: nei, það hefur aldrei komið fyrir! en hræðilegt!
baun: hvað á ég að gera? ég er búin að ýta og ýta og get ekki bifað stönginni.
mamma: bíddu, ég spyr pabba þinn.

(ég heyri í fjarska að pabbi segir eitthvað um "bremsuna")

mamma: ýttirðu á bremsuna?
baun (ræsir bílinn einu sinni enn og ýtir á bremsuna): já! þvílík snilld, nú gat ég sett hann í dræv.

Þegar ég skilaði bíllyklinum um kvöldið, glotti pabbi við tönn og spurði hvort ég væri með bílpróf. Sniðugur kallinn.

Víkingar, minn rass!

Áfram spyr ég eins og rassálfur: Af hverju mæta ekki fleiri á mótmælafundi, af hverju er stjórn SÍ enn við völd, af hverju gerir almenningur ekki rassgat? Erum við svona spéhrædd upp til hópa?

Þótt maður sé ekki aðdáandi allra þeirra sem skipuleggja fundina, sé ekki endilega sammála anarkistunum með svörtu fánana, geti ekki skrifað undir hvert einasta orð þeirra sem stíga á stokk - þá er þetta þó fólk sem lætur skoðanir sínar í ljós og stendur við þær. Djöfull sem mér leiðist þýlyndið og skapleysið. Ætlum við endalaust að láta bjóða okkur hvað sem er? Hrikalega háa skatta og matarverð, ljúgandi duglausa stjórnmálamenn, spillta valdhafa makandi krókinn og illskiljanlegt bruðl fámenns hóps forréttindapakks. Ætlum við endalaust að láta segja okkur að VIÐ eigum sök á strandinu af því að VIÐ lifðum um efni fram? Plottuðum VIÐ svikamyllur Icesave og Edge og hvað það heitir gillemojið sem hefur gert börnin okkar að skuldsettum glæpamönnum í Bretlandi, Hollandi, Finnlandi og víðar?

Listamenn láta í sér heyra, t.d. Björk, með hugmyndir um fjölbreytta atvinnustarfsemi í stað virkjanabulls álmenna. Hörður Torfa og Einar Már þora að standa fyrir fundum þar sem almenningur fær rödd - en hvar eru háskólamennirnir? Hvar eru stjórnmálamennirnir? Langbesta ræða fundarins í dag á Austurvelli kom frá dúdda sem heitir Lárus Páll Birgisson. Hann er sjúkraliði,"starfsmaður á plani", eins og hann sagði sjálfur. Lárus Páll og Pétur Tyrfingsson minntu okkur á mikilvægasta tæki almennings. Samtakamáttinn.

Auðvitað á maður ekki að vera hissa á því að samfélag sem sefur vært við misrétti og vaxandi ójöfnuð liðist sundur. En að allt skuli gerast svona hratt, það er sjokk. Og nú er fjandakornið kominn tími til að við mótmælum öll, látum í okkur heyra, vöknum.

Rassálfar

Af hverjuAfhverjuAfhverjuAfhverjuAfhverju?????

Af hverju er alltaf verið að draga himpigimpið HHG fram í Kastljósið? Er ástandið ekki nógu slæmt fyrir? Hvað hefur hann til málanna að leggja? Er hann klár, sjarmerandi, fyndinn, djúpvitur, frumlegur, fallegur, hlýr, skemmtilegur, orðsnjall? Hefur þjóðin grætt mikið á því að hlusta á hann hingað til? Er virkilega ekki hægt að bjóða þjóðinni eitthvað betra? Hvað t.d. með þá sem ræddu ástandið í eðalþættinum Víðsjá í dag - fást þeir ekki í sjónvarp?

Ég bara spyr.

Gillemojið

Lærði nýtt orð í dag. Gillemojið. Já, bara allt gillemojið. Svo er dippidúttur ljómyrði sem ég held að Nanna matargúrú hafi bakað í sínu frjóa höfði.

Þegar ég var lítil og þver sagði pabbi: Ekkert þras með Gæja gas! Heima hjá Rúnu vinkonu var viðkvæðið: Ekkert múður með Lalla lúður!

Nú ætla ég að stytta mér stundir:

Ekkert bögg með Skara skrögg
Ekkert þref með Steinu Stef
Ekkert tuð með Gullu Guð
Ekkert diss með Sigga piss
Engan kjaft með Skúla Skaft
Ekkert væl með Bogga bræl
Ekkert píp með Konna kríp
Enga steypu með Hönnu hleypu
Ekkert blogg með Gunna gogg

Ef þið líðið um í tilgangsleysi og óviti eins og ég, megið þið bæta við listann. Vitanlega. En ég legg ekki meira á ykkur í bili.

Einblínis punktar

• Mamma gaf mér slátur, það var mjög gott. Borðuðum það með stöppuðum kartöflum, rófum og smjöri. Hjálmari finnst skrítið að ég hafi til skamms tíma borðað vambirnar með bestu lyst. Held að ég sé afbrigðilega ómatvönd (matóvönd?). Borða allt nema ýsu *fuss og fne!*
  

• Í gær kveikti ég næstum í húsinu við að steikja kleinur ofan í samstarfsfólk mitt og í morgun gleymdi ég kleinudunkinum heima. Þurfti að keyra 34 km til að bjarga því.

• Kleinudunkurinn lá á koddanum við hliðina á heilanum mínum og fór vel á með þeim öllum þremur. Dunkurinn hló hátt og sló sér á lær, en koddinn var doldið bældur.
  

• Síðdegis hringdi í mig dimmrödduð kona sem sagðist hafa talað við mig í gærkvöld og spurði ég hana forviða hvað ég hefði sagt. Hún sagði að ég hefði lofað að gefa sér eldavél.
  

• Hjálmar synti í sjónum í dag. Það finnst mér svalt.

• Bráðum verðum við Kúba. Bandaríkjamenn eru kúkar við Kúbu og Bretar eru kúkar við okkur. Færeyingar eru góðir og ég mun aldrei styðja viðskiptabann á þá, hvað þá setja þá á hryðjuverkalista. Ég er góð stúlka.

Oft er í kryppu vitandi fjær

Ég er komin með kryppu af kreppu, óréttlæti, vinnuskiptaálagi, persónulegum áhyggjum, erfiðu fólki, kvíða, reiði og dauðsfalli (í dag dó Mangó, páfagaukur sonar míns og ríkir mikil sorg á heimilinu). Svo er ég komin með upp í kok af óhugnanlegri fjölgun rassvasahagfræðinga, hversdagslegasta fólk í kringum mig opnar varla munninn án þess að út hrjóti hagfræðileg hugtök af bölsýna taginu. Af öllum þeim dellum sem við hefðum getað fallið fyrir sem þjóð. Hagfræði skagfræði skítabragfræði. Mig dreymir um heim án orða eins og hlutabréfamarkaður, vísitölur, atvinnuleysi, verðbólga og stýrivextir. Mig dreymir um að vakna.

Þarf nudd. Þarf slökun. Þarf MÁU. Þarf að einhver segi mér að allt verði í lagi.

Húsmæðraherðing

Nýkomin úr húsmæðraorlofi með fjórum fræknum skólasystrum úr MK (MK var ósköp venjulegur menntaskóli áður en hann lenti í matvælabölinu).

Það bar helst til tíðinda að við lögðum allnokkuð á okkur til að komast í heita pottinn sem vildi ekki heita heiti pottur og var bara kaldi pottur. Við ösluðum yfir snjóbunka og stungumst gargandi oní pottinn með húfur, trefla og vettlinga. Loðfóðruð sundföt hefðu komið sér vel. Í pottinum skulfum við í takt þar til þrjóskan bráði af okkur og við gáfumst upp fyrir nístingsköldu veðri og vanmætti gagnvart tækninni.

Vandamálið var nefnilega að stjórnstöð heita pottsins var eins og stjórnborð vondakallsins í Bond mynd. Þúsund takkar og milljón ljós. Hver finnur eiginlega upp á svona flóknum heitupottum í sumarbústað? Herra Bjáni, segi ég.

Þetta var fjör og vinkonur mínar eru dásamlegar konur sem ég mundi treysta fyrir stjórn landsins, hiklaust. Ef það eru ekki of margir takkar í því dippidútti.

Brjótum ekki baksýnisspeglana, það er vont að keyra án þeirra

Mér fannst næstum fróun í því að lesa um Byrgisbófann, þótt það sé nú óþarfi að persónugera misgjörðir og láta Guðmund sæta refsingu. Ríkið (við) berum jú ábyrgð á þessu eftirlitsleysi með vanhæfum manninum.

Mæli annars eindregið með pistlum Einars Más, en finna má glefsur úr þeim á Eyjunni.

Hér er smá sýnishorn:

"Markaðurinn á að vera frjáls, en ekki fólkið. Það er boðorð dagsins. Það þarf meiri peninga fyrir þá sem eiga nóg af þeim. Einhver fékk þrjúhundruð milljónir fyrir að byrja í vinnunni. Kannski ættu bankastjórarnir að semja fyrir láglaunafólkið sem er tíu ár að vinna sér inn mánaðarlaun þeirra. Þeir gætu fengið árangurstengda þóknun svo eitthvað sé í boði."

"Fólk er að drukkna í hugfræðihugtökum sem allir nota en enginn skilur. Samanber allar fjárfestingarnar. Einn kaupir annan og annar kaupir hinn, og þeir heita jafn fjölskrúðugum nöfnum og jólasveinarnir.

Einhver græðir glás af seðlum og allir eru svaka ríkir á meðan ellilífeyrisþegarnir hnipra sig í kompum, fólk gengur heimilislaust um götur og lægstu laun eru svo lág að enginn trúir að nokkur sé á þeim. Jafnvel jafnaðarmenn yppta öxlum þegar þeir heyra verkalýðinn nefndan á nafn. Hann hafa þeir ekki séð í mörg ár.

Hér eitthvað sem rímar ekki. Eða rétta sagt: Þetta er heilmikil hagfræði. Á meðan er heiminum huggulega deilt upp í Múslimi og Bushlimi. Við erum Bushlimir, í stríði með vestrænum Bushlimum gegn múslimum sem vilja taka af okkur tjáningafrelsið og lýðræðið; og sjálfsagt líka bílana, húsin og konurnar.

Stríðsreksturinn í Írak snýst um að moka undir eina fáránlegustu yfirstétt sögunnar, þá amerísku, en sjálft er stríðið háð í nafni baráttunnar gegn hryðjuverkum og fyrir frelsi og lýðræði. Hvernig fólkið sem þjáist undan þessu öllu á að tengja þjáningar sínar við baráttuna fyrir frelsi gengur auðvitað hvergi upp nema í málflutningi stríðsherranna.

Málið vandast þegar haft er í huga að óvinurinn er kominn inn um hliðið. Hann skúrar gólfin, hann flakar fiskinn, stendur við færibandið, sópar göturnar, afgreiðir í búðinni og þjónar til borðs á veitingahúsinu. Ég ætla ekki að rifja upp sögu Rómaveldis, en hrundi það ekki smám saman? Tók það ekki ein þrjúhundruð ár? Voru rómversku keisararnir ekki sífellt að berja niður uppreisnir í skattlöndunum?

Og hvað með Jesús Krist? Var hann ekki hættulegur uppreisnarmaður, jafnvel hryðjuverkamaður, í augum yfirvalda, andlegra jafnt sem veraldlegra? Hvað þætti sannkristnum Bandaríkjamönnum um mann sem myndi ryðjast inn í kauphallirnar og orga á fjárfestana sem þéna árslaun verkamanna á meðan þeir dotta í hádeginu?"

Lúgur reiðinnar

Á leiðinni heim úr vinnu flaug mér í hug að það væri jafnvel enn leiðinlegra að skilja eftir sig öskureitt blogg og deyja, en að vera í skítugum nærbuxum og lenda í slysi.
Búin að leita mér hjálpar. Þetta er góð bók. Finn í henni lúgur og lítil hólf fyrir ofsann.

p.s. Ég er samt ennþá bálill út í skíthausinn Brown. Skora á alla að skrifa undir á indefence.is

Smá útrás

Ég er svo bandbrjáluð úr reiði og almennri frústrasjón yfir öllu þessu helvítis kjaftæði um að "við" höfum eytt um efni fram og verðum að gjalda fyrir bruðlið og ...

Þessi sektarkennd sem verið er að koma inn hjá þjóðinni, hún loðir við mann eins og lykt af lauk. Hata það að vera refsað fyrir glæpi annarra. Af hverju er ekki hlustað á fólk eins og þessa konu?

Af hverju gera ráðamenn þjóðarinnar ekkert nema loðmæla og lúffa fyrir Bretabullum?

Svo er ég algjörlega sammála Agli hér, hvað verður gert fyrir "varfærna fólkið", okkur sem horfum á eignir étast upp vegna þeirrar svívirðu sem nefnist verðtrygging húsnæðislána? Okkur sem ekki tókum myntkörfulán fyrir éppa?

Lesið það sem stendur hér og ég ragmana ykkur til að mótmæla. Það er meira púkó að sitja heima og tuða en að fara út á götu og brjálast út í steingeld yfirvöld og glæpamenn sem hafa stolið frá þjóðinni. Það er ekki púkó að mótmæla óréttlæti.

Dauði og djöfull hvað ég er reið!

Banka menn

Enn deili ég með ykkur hugðarefnum mínum.

Þessi mynd, sem hangir uppi á vegg í eldhúsinu mínu, er af félögum sem ferðuðust um og skemmtu fólki. Höfuðhljómburður bankþegans ku víst hafa verið einstakur. Hann hét Professor Charles Cheer, the man with the xylophone head. Því miður kann ég ekki deili á bankaranum.

Baun alveg brilljant og fix

Nú er verið að redekorera eldhúsið sem felst í því að mála innréttingu frá sjötta áratug síðustu aldar og líma ljómandi fallegan blómapappír í hillur og skúffur.

Ég var nefnilega orðin svo hrædd um að málningarflögurnar sem duttu oní potta og súpuskálar innihéldu blý. Hvað kom aftur fyrir Rómverja? Ha? Urðu þeir ekki minnislausir eða eitthvað svoleiðis?

Pósturinn syngur alltaf tvisvar

Getur einhver frætt mig á því af hverju Pósturinn auglýsir svo ákaft um þessar mundir? Getur einhver frætt mig á því af hverju Pósturinn auglýsir yfir höfuð? Gætu auðvitað legið ný sóknarfæri þarna, endurvakning bréfaskáka, pennavina eða keðjubréfa með sokkaplögg og vískí. Veit sossum ekki rassgat um markaðsmál.

Oft hellist yfir mig sú tilfinning að allir viti eitthvað sem ég ætti að vita en veit ekki.

Sól-í-dag-norsk

Mér finnst stórundarlegt þegar menn hafa fyrirgert rétti sínum til að vera í ákveðinni stöðu en hanga samt á henni eins og hundur á roði. Hef reyndar meiri samúð með hundi á roði en þeim sem ekki þekkja sinn vitjunartíma, fara ekki þótt ljóst sé að enginn vilji hafa þá og þeir stórskemmi fyrir öðrum með þrjósku sinni og afneitun á staðreyndum. Speglar eru gagnslaust dót fyrir siðblindingja.

Fórum á mótmælafundinn á Austurvelli í dag. Það var rosalega kalt, en fallegt veður og stillt. Gott að sjá slatta af fólki þarna en skipulag mótmælanna hefði mátt vera betra, þótt ég sé mjög þakklát fyrir að einhver skuli hafa döngun í sér að skipuleggja vettvang fyrir þögla meirihlutann, svo hann geti sýnt hug sinn í verki og samstöðu. Mér finnst að sleppa megi tónlistaratriðum (nema þau séu framúrskarandi inspírerandi), hafa frekar stuttar snarpar tölur, sem stappa stálinu í fólk.

Ég er almennt hrifin af málflutningi Þorvalds Gylfasonar en skíthrædd við Alþjóðagjaldeyrissjóðinn, sem hann virðist telja góðan kost. Mikið vildi ég heldur að Norðmenn ættleiddu okkur, við fengjum að kúra í fangi þeirra og hringla með norskar krónur. Að Noregur stóribróðir mundi passa litlu frekjudolluna Ísland og leyfa henni að þroskast.

Auk þess langar mig að nefna að Björgvin G. Sigurðsson minnir mig býsna mikið á Steingrím Hermannsson. Veit ekki hvort það er gott eða slæmt.

Fréttatungubroddsmál hin meiri

Jóhanna Vigdís er farin að ofursveifla errunum sínum. Þegar hún las fréttirnar áðan heyrðist: ".....vegna hins gRRRRRíðaRRlega vanda..." Alveg eins og Bogi.

Held þau ættu að fara sparrrrrlega með öll þessi errrr. Maður verður bara hrrrædur.

Gerir gagn kynhneigð

Ég veit ekki hvað það er, en mér finnst gaman að horfa á fallegar konur og últra bjánalega þætti eins og America´s next top model. Þá er það komið út í loftið, fannst rétt að viðra þessa skavanka mína í miðri k****unni, munar ekki um einn kepp í sláturtíðinni.

Kvusslax

Hér gefur að líta eftirlætisseglana á ísskápnum mínum.

Ég er hætt að tala um ástandið og mun ræða lax, nærbuxur, kertavax, kex og fleiri hluti með exi í á næstunni.

Verið hrex, ekkert strex, blex.

Sjálfrennibaun

Hann er fundinn. Bíll drauma minna.*


*Takk Hal í Hallósku

Heklaður kjóll úr álbaukum

Nú ríður á að nota höfuð og hönd. Hugkvæmni, bjartsýni, framtak og sköpunarkraft. Rakst á þennan ágæta tengil hjá Hörpu, en hún er sannarlega snillingur í höndum og höfði.

Bankabygg

Ég bakaði brauð úr bankabyggi. Setti bankabygg út í rauðrófusúpu um daginn og í gær út í kjötsúpu. Bankabygg er gott. Bankar eru vondir.

Mig langar ekki að vera hrædd.

Geirmundur Brún er fauti

Ég hélt langa og tilfinningaþrungna ræðu yfir forviða samstarfsfólki mínu í morgunkaffinu. Finn hve reiðin yfir fádæma ósanngirni Gordon Brown gagnvart Íslendingum blæs mér í brjóst afl til að lifa af enn einn hrundaginn. Mig langar að stilla herra Brún upp við vegg og æpa á hann: Pick on someone your own size, blöðruselurinn þinn!

Las áðan þessa frábæru færslu, get skrifað undir hvert orð hér. Vildi óska að einhver verði okkur þarna í Bretlandi, það gengur ekki að taka því þegjandi að Íslandi sé kennt um þá kreppu sem gengur yfir heimsbyggðina. Fjandakornið, ef við erum litla þúfan sem velti því hlassi öllu saman, þá erum við sko stórasta litla þúfan í sögu mannkyns.

Auk þess tel ég að augabrúnir Aðalsteins Elskulegs færu prýðilega við efrivör Huggýjar.

Nigericelandia

Í gær var ég á Skólavörðustígnum og sá unga fallega konu bogra við að koma barni sínu fyrir í bílstól. Á sama tíma staulaðist gömul kona þar hjá, með skuplu yfir hvítu hárinu og í lúinni kápu. Allt í einu laust þeirri hugsun niður í kollinn minn að ég væri heppin að vera ekki ung, vildi miklu heldur vera hundgömul. Ég skammast mín fyrir þennan þankaling, en vonleysið í kringum mann er þrúgandi. Vildi óska að eitthvað væri í fréttum annað en fjármál og hrun og hvað Bretar, Danir, Hollendingar, Finnar og allir séu reiðir út í Íslendinga, og að það verði ekki til matur og allir missi vinnuna og allt fari á hausinn og....

Baggalútur gerir nú um stundir meira fyrir geðheilsu mína en 10 sálfræðingar og 17 spaugstofur. Og smá vonarglæta. Ég fékk þetta, að því er virðist ábatasama bréf, sent í pósti í dag:

Honnorabble reeder!

I hop this letter finds you blessd with good helth.

Pls. let me interoduce me. I am Johannes Asgeir Jo brother of well known icelandic busness man.

Just before my brotha disappear he store 30 mill US$ in local storage facilty Rumfatalager.

I now need your help to free this 30 mill US$ CASH!

I am villing to split with you 60/50 on this deel.

Plrase keep this letter a secret, as there are many that would vant a slæs of this tasty kake.

Reply to my email noriskguaranteed@darkside.is

Your brother in faith

Johannes Asgeir Jo

esq.

Barnasprengjukynslóðarblús

Verkföll mjólkurfræðinga, biðraðir, vöruskortur, normalbrauð, saxbauti, óðaverðbólga, amrískir kaggar, kalda stríðið, víxlar, þorskastríð, sparimerki, kjarnorkuvá, útvíðar gallabuxur, Dallas, axlapúðar, diskó, permanentkrullur, þjóðarsátt, fótanuddtæki, gróðurhúsaáhrif, Árni Johnsen, útrás, peningakjaftæði, heimskreppa. Svo verður okkur hent í gamalmennasorpkvörn, möluð og borin á tún, þegar við, hrum af elli, getum ekki unnið lengur.

Hversu óheppin getur ein kynslóð verið? Þeir sem lifðu tvær heimsstyrjaldir höfðu þó allavega lekkera tísku og góða tónlist.

Dansinn í Hruni

"Rússneski sendiherrann hringdi í mig í morgun í jákvæðum stellingum." Út frá þessu stellingaspjalli stórmennanna í morgunsárið spratt tilkynning í pressuna um að Rússar ætluðu að dæla í okkur risaláni. Talað var um "nýja vini" í fjölmiðlum í dag. Davíð malaði í Kastljósinu, tíundaði verk sín, hann hefur átt "í bréfaskriftum við bankastjóra í öðrum löndum" og rætt við þá líka. Hugsa sér hvað hann er duglegur. Hann var líka voða duglegur þegar hann lagði niður Þjóðhagsstofnun.

Rætt var við breskan hagfræðing í fréttatíma Sjónvarps í kvöld, en hann sagði viðbrögð hérlendra stjórnvalda og Seðlabanka einkennast af fáti og fumi og kom með annan vinkil á hvernig við gætum tæklað hluta vandans sem við blasir.

Einu sinni fór ég á dansnámskeið með vinkonu minni. Hún og herrann hennar voru stöðvuð í miðri danssveiflu. "Sjáið öll, svona á ekki að gera", kallaði kennarinn hátt og benti á parið, sem stóð kafrjótt og vandræðalegt undir ákúrum leiðbeinandans.

Nú er Ísland parið sem heimurinn horfir á, hlær að og tekur sem dæmi um hvernig á ekki að gera hlutina.

Betri eru hyggjur en áhyggjur

"Gleðilega kreppu, elsku baunin mín", sagði hann og tók þétt utan um mig. Æðrulaus, þrátt fyrir aðstæður sem myndu reka margan manninn í volandi uppgjöf.

Svo spilaði hann fyrir mig þetta lag og ég fór að hlæja. Við það hristist hnúturinn í maganum og svei mér ef losnaði ekki aðeins um hann.

Ég er heppin.

Múkk

Langt síðan ég hef séð eins góða mynd og ég sá í gærkvöld. Hún er dönsk og heitir Adams æbler. Mæli hiklaust með þessari ræmu ef þið rekist á hana á vídjóleigunni.

Langt síðan ég hef séð eins vonda mynd og ég var að horfa á (með hálfu auga) í kvöld. Hún er íslensk og heitir Stella í framboði. Pínlega slæm bara.

Segi ekki meira. Jú, múkk.

Ó, hve létt er þitt skóljóð

Misjafnt er hvernig fólk bregst við horuðum kúm í faraóskum skilningi. Allnokkrir sjá fyrir sér fall siðmenningarinnar við þessar efnahagsþrengingar sem sjálfsagt ganga yfir eins og hver önnur ísöld. Ýmsir fyllast kvíða og vanlíðan. Horfa tárvotum augum út um glugga skuldsetts Range Roversins. Aðrir stinga banana í eyrun og kyrja grípandi auglýsingastef. Einhverjir detta ofan í doktor Phil og plastfólkið. Sumir ætla til Póllands að leita sér að vinnu og senda peninga heim. Ríkisbubbarnir stinga höfðinu í gullsandinn. Blankir verða blankari.

Sjálf hef ég tilhneigingu til að kaupa mér ljóðabækur og skó.

Glugginn minn. Núna.

Falla lauf. Fellur króna. Fellur snjór. Fellur geð guma og svanna. Fellur mér doktor House betur í geð en stjórnmálamenn sem engan vanda geta leyst.

Fésbókin

THE BORG segja: Resistance is futile. Ég ætla samt að sitja við minn kjánakeip og damla mót straumi. Enda ræð ég ekki við að eiga 500 vini.

Líður svona og svona

Ef ég væri önd..

Ef ég væri athafnaskáld..

Ef ég væri snuð...

Ef ég væri nógu mikil tík...

En ég er bara baun.

Ég á ekki krónu en langar í öxi

Þessi dagur er búinn að vera hreint agalegur. Samt á ég ekki einu sinni hlutabréf í Glitni, nema jú þetta sem Davíð gaf mér í morgun. Menn eru reiðir og æstir og tala eins og þeir séu til í að taka lán fyrir lítið notaðri fallöxi og gera lukkuriddarana, sem gömbluðu með annarra fé og töpuðu, höfðinu styttri. Úr munni dagfarsprúðasta fólks streyma gremjulegar lýsingar á sukki og svínaríi útrásaróskabarnanna fyrrverandi og maður fær blóðbragð í munninn og kyrjar með: Til helvítis með gráðugu svínin! Lán okkar eymingjanna tútna út í verðbólgunni, færast hratt og örugglega að því marki að maður sitji uppi með miklu hærri skuld en sem nemur verðgildi eignarinnar. Ömurlegt að "góðærið" skyldi fljúga hjá án þess að skíta á mig einu sparði. Djöfulsins djöfull!

Í dag öðlaðist ég skilning á frönsku byltingunni.

Sé fyrir mér aukna spurn eftir þjónustu handrukkara á næstunni, því eins og einn úr þeirri stétt mælti við vesældarlegan rukkþega í Kompásþætti um daginn: "Sko, þúst, það eru lög og reglur í landinu."

Auk þess lýsi ég yfir þungum áhyggjum af því hversu mjög skilnuðum fjölgar í kreppunni, þ.e. skilnuðum vegna fjárhagsvanda. Veit þetta fólk ekki hvað er hrikalega dýrt að skilja? Það veit ég, maður lifandi.

Fugl dagsins er steypa.

Ásta

Í dag eru 24 ár síðan ég puðaði við að koma frumburði mínum í heiminn. Þá var ég ung og vitlaus, yngri en dóttir mín er núna og miklu vitlausari en hún hefur nokkurn tímann verið. Man að ég horfði á barnið nýfætt og hugsaði: Hver er þetta? Hún var lögð í fangið á mér, þung, heit og mjúk, bláókunnug. Man að mér þótti miður að finna ekki undir eins fyrir bullandi móðurtilfinningum eins og ég hafði lesið um í bókum, og ég var undrandi. Undrandi yfir að hafa fætt barn sem ég þekkti ekki neitt.

Nær aldarfjórðungi síðar þekki ég þessa mannveru betur en flesta og víst er að ég elska hana. Skilyrðislaust. Ekkert í þessum heimi skiptir mig meira máli en hamingja barna minna.

Þegar Ásta var kríli og bjó í Amríku, vildi hún alloft láta syngja fyrir sig og féll það iðulega í minn hlut vegna tónfötlunar föður hennar. Ég hef aðeins samið eitt lag um ævina, og var það við vísukorn í bók sem henni fannst skemmtileg. Mamman í bókinni hélt nefnilega áfram að vilja syngja fyrir strákinn sinn þótt hann yxi úr grasi og yrði virðulegur kall.

I´ll love you forever
I´ll like you for always
as long as I´m living
my baby you´ll be.

Miðill miðill það er draugur í bólgunni

Ég heyri oft hljóð sem ég skil ekki, sé oft hluti sem ég skil ekki, finn oft lykt sem ég skil ekki. Heimurinn er svo fullur af stöffi sem ég skil ekki að það er varla pláss fyrir hitt.

Eitt af því sem ég skil ekki er af hverju fólk skýrir hluti sem það skilur ekki með fyrirbærum sem það skilur ekki, t.d. draugum. Hljóð í gömlum húsum eru nærtækt dæmi. Og verðbólgan.

Berlúskóní-effektinn dillar sér í gulum kjólum

Dóttirin segir að allir fésbókarar hafi þekkt myndgaldurinn sem ég notaði til að gera síðustu færslu unaðsfagra og áhugaverða, en ég sá forritið í fyrsta skipti í gær og fannst það svaka sniðugt. Ásta sagði enn fremur að Facebook væri skemmtilegt apparat og sýndi mér ýmsa gáfumannaklúbba þar. Kristín hefur núð mér upp úr afdalamennsku minni, sem birtist í því að ég er hvorki með síðu á téðri fésbók, né hef ég horft á einn einasta Friendsþátt. Veit ekkert um Jóí, Spóí og Bimbí, eða hvað þessir blessuðu vinir heita nú allir saman.

Horfði á málbeinið brillera í Útsvari. Finnst Útsvar skemmtilegur þáttur, já, pottþétt lúðalegt, ég veit. En er þátturinn Síngíngbí sem nú rúllar á Skjá einum smart? Það þykir mér ekki, og þá er kannski von til þess að hann sé hipp og kúl.

Kær kveðja úr sveitinni.