Sældin ein

Fórum í veiðitúr í Hlíðarvatn, Selvogi. Hef aldrei á ævinni veitt neitt, nema þegar ég fór í sjóstangveiði og dró ufsaslytti og þorskgrey úr Reykjavíkurhöfn. Hjálmar er mikill veiðikall og mig langar að læra þessa fornu matarlist. Hann er þolinmóðari en fjöllin þannig að e.t.v. á ég smá von.

Ég reyndist ekki ýkja fiskin, en Hjalti sonur minn veiddi tvær fallegar bleikjur í þessari fyrstu alvöru veiðiferð sinni. Hefur þetta í sér pilturinn.

Ég lagðist í náttúruskoðun og berjatínslu. Tíndi hrútaber, krækiber og bláber og hlakka til að búa til berjasíróp út á pönnukökur.

Sáum móbrúnan yrðling á vappi við vatnið. Einnig sáum við fálka sem virtist hafa töluverðan áhuga á yrðlingnum og stakk sér niður að honum. Hef aldrei fyrr séð tófu úti í náttúrunni og heldur ekki fálka. Reyndi að taka myndir, en þær komu ekki nógu vel út, enda á ég bara imbakameru.
Rákumst á þennan torfkofa úti í vatninu, en þarna virðist leki í kjallara hafa farið verulega úr böndunum. Starf pípara verður seint ofmetið.

Legg ekki meira á ykkur, enda þreytt og sæl, rjóð í kinnum og í maga mínum er smjörsteikt bleikja með kartöflum. *DÆS*

Afneitun á flösku

Álpaðist til að kaupa gosdrykkinn Mix um daginn og fannst hann heldur verri en vant er. Skoðaði flöskuna og svo virtist sem ég hefði keypt eitthvert dæet-drasl í ógáti, ef ekki bara ölæði. Gaumgæfði miðann og sjá: Mix drykkurinn er sykurlaus en það er sykur í honum.

Ekki ætla ég að deila við Egil Skallagrímsson, hann er víst svo skapvondur.

Þvottaráð óskast

Yngri sonur minn hefur dálæti á hvítum fötum. Það veldur aldraðri móður hans ýmsum erfiðleikum í þvottalegu tilliti. Varla er hægt að hengja hvíta spjör út á snúru án þess að fá í hana grátt klemmufar, pöddugubb eða malbikshnerra.

Lenti í því að fá blátt naglalakk í falleg drifhvít sængurföt (það mál er ótengt syni mínum). Hvernig næ ég naglalakki úr líni? Á ég að þora að nudda það upp úr asetoni, kámast ekki allt út?

Að öðru. Í dag leið mér eins og aula. Fór með úrið mitt til úrsmiðs til að fá nýja rafhlöðu og þegar ég sótti það var mér sagt að rafhlaðan væri í fínu lagi. Úrið hafði stoppað af því að takkinn var útdreginn. Úrsmiðurinn hefði hæglega getað ýtt takkanum inn og rukkað mig um nýtt batterí. En hann gerði það ekki. Sætt af honum.

Jæja, ætla að tölta út í búð og kaupa fisk. Þið getið sveiað ykkur upp á að það verður hvorki ýsa né plokkfiskur.

Góðar stundir.

Gagn, orð, skraut

Herra tré gefðu mér súrefni. Herra staur gefðu mér ljós. Herra brunahani gefðu mér vatn.

"Búa hér í frjálsu samfélagi...blabla...nýtum náttúruna á skynsaman hátt....blabla....þessar ferðir eru yfirleitt mjög erfiðar vinnuferðir...blabla...við Íslendingar...blabla...í fyrsta lagi bauð íþróttasambandið forsetanum að fara...allir þjóðhöfðingar Norðurlanda fara...blabla...rektor kínversks háskóla sagði við mig, "við viljum læra af Íslendingum"...það er nú ekki gert ráð fyrir ræðuhöldum...blabla.."

Herra Ólafur Ragnar hefði átt að vera með eyrnalokka í stíl við hálsfestina. Jóhanna Vigdís var hins vegar afar smekklega til fara.

Ölbölsupprifjun hin minni

Verslunarmannahelgin er undarlegt tilveruhopp. Þegar ég var táningur fór ég tvisvar á Rauðhettu og veltist sauðdrukkin um einhverjar koppagrundir. Man eftir leiðindaveðri, skítakömrum (of fáum) og aulalegum viðreynslum (of mörgum). Rámar í ótrúlega útsmognar aðferðir við að smygla brennivíni inn á svæðið, t.d. bora gat á niðursuðudósir, sprauta í appelsínur og vindsængur, grafa í jörðu og gvuðveithvað. Og hvað það var nú indælt að vera veikur af víndrykkju, röflandi og ælandi. Sannarlega eftirsóknarvert.

Við gamla og glaðlega fólkið óskum landsmönnum öllum sem mestrar gleði og minnstrar ógleði um helgina. Farið varlega elskurnar, það er bara eitt líf á mann.

Fýlupúkar og ókurteislingar

Fátt veit ég leiðinlegra en að bjóða manneskju eitthvað ætilegt og sjá hana sitja með fýlusvip við borðið og snerta ekki á matnum, sem maður hefur þó haft fyrir að útbúa. Sumir virðast líta á það sem sérstaka greiðasemi við aðra að láta ofan í sig næringu. Hrikalega er það bjagað viðhorf gagnvart mat. Ég er ekki að tala um matvönd börn, þau eru sérkafli. Ég er að tala um fullorðið fólk.

Ef manni er boðið eitthvað, er hægt að afþakka kurteislega, "nei, takk, ég er ekki svöng" og málið er dautt. En að sitja til borðs og horfa með luntalegri vanþóknun á aðra næra sig...ég á ekki orð yfir hvað fólk getur verið óuppdregið.

Litbrigði

Þingvellir í rjómablíðu, veiðistöng, góður félagsskapur og harðfiskur í nesti. Ómótstæðilegt.
Glaugað heldur áfram að skarta nýjum litbrigðum. Finn að það er horft undarlega á mig og maður hálf skammast sín. Makalaust hvað svona meiðsli eru félagslega merkingarþrungin, óháð uppruna. Mér finnst svo óbærilega kjánalegt að hafa barið sjálfa mig í hausinn með badmintonspaða að það liggur við að ég segist hafa gengið á skáphurð.

Hef tekið eftir því að ég lendi í afar bjánalegum slysum. Fyrir nokkru festi ég höndina á mér í stormjárni og hefði þurft að naga af mér handlegginn ef ég hefði verið ein heima. Til allrar hamingju náði ég að kalla á Matta sem kom og skrúfaði stormjárnið af glugganum. Núna um daginn stóð ég á jafnsléttu þegar ég datt skyndilega um hjólið mitt í kirkjugarði og fékk skurði og skrámur. Þá var ég sannfærð um að draugur hefði hrint mér, sem er merkilegt fyrir þær sakir að ég trúi ekki á drauga. Og nú þetta glóðarauga, það var ekki smart múv. O, jæja. Maður velur sér hvorki ættingja né slys.

Vel á minnst. Hafið þið heyrt í himbrima? Þvílík hljóð, fyrst hélt ég að úlfur væri að spangóla, svo laglaus óperusöngkona að veina og svo einhver klikkhaus að hlæja. Þetta hljóðhanastél kom úr hálsi himbrimahjóna úti á Þingvallavatni í gær. Magnað.

Glauga*

Að liggja í leti er góð skemmtun. Hefði betur haldið mig við það í fríinu.En nei, íþróttabölið náði á mér föstum tökum og ég fór í badminton. Ó, að ég væri meiri Bree en Susan. Stökk fimlega upp til að ná sendingu, rann til og lamdi sjálfa mig í augað með spaðanum. Fast. Skal leyfa ykkur að fylgjast með litasinfóníu glóðaraugans, ef ég skynja einhverja stemningu fyrir því.

Annars er það helst í fréttum að það er margt feitt fólk á Selfossi, unglingar eru skemmtilegir, íslensk jarðarber góð, börn dásamleg, heitir pottar notalegir og Mangó (gári) fínn ferðafélagi.

*tillaga að þjálla nafni á glóðarauga

Bavíanarassfjöll og táblóm

Sumarfrí. Fátt yndislegra.

Já. Og svo sáum við fjall sem er nákvæmlega eins og bavíanarass á litinn.

Hér er röflað út af ómerkilegum atburði sem tengist engifer, enda rigning

Hef borðað nokkrum sinnum á "Icelandic fish and chips", en þar hefur maturinn farið mun betur í munni en nafn staðarins. Bauð dóttur minni hádegisverð þarna í dag, hún er mikil fiskiæta og ég hlakkaði til að leyfa henni að kjamsa á góðum steinbít og laukhringjum (sem eru svívirðilega gómsætir þarna). Við pöntuðum það sem staðurinn "mælti með", þ.e. steinbít á mangóbeði með frönskum og skyrónesi. Skyrónesið sem átti að fylgja með réttinum var með engifer, en Ásta þolir ekki engifer og við spurðum konuna sem tók við pöntun okkar hvort við gætum ekki fengið aðra sósu, því hún þyldi ekki bragðið af engifer. Jú, jú, það var hægt.

Svo kemur maturinn á borðið og Ásta krækir sér eftirvæntingarfull í feitan mangóbita úr salatinu og svipurinn á dóttlu, maður lifandi. "Mangóbeðurinn" var sumsé salat löðrandi í engifer, það stóð ekki á töflunni þar sem listaðir voru réttir dagsins að engifer væri í matnum og við höfðum sérstaklega beðið um aðra skyrónessósu af því að henni þætti engifer mjög vont. Við kölluðum á þjónustustúlkuna og spurðum hvort engifer væri í salatinu. Já, sagði hún. Við bentum henni á að við hefðum sérstaklega tekið fram að Ásta vildi ekki engifer og að það hefði ekki staðið neitt um engifer í þessum rétti. Þá benti hún grautfúl á smátt letur einhvers staðar á töflunni, langt frá staðnum þar sem við höfðum lesið um "rétti dagsins". Spurðum við kurteislega hvort Ásta gæti fengið smá salat (sósulaust) og annan disk svo við gætum tínt fiskinn og kartöflurnar uppúr engifersalatinu. Stúlkan kom snúðug með disk en lét okkur ekki hafa svo mikið sem eitt lítið spínatblað. Við vorum, á þessum tíma, einu gestirnir á staðnum.

Vil taka fram að ég skil ekkert í dóttur minni að vilja ekki engifer, en hún hefur aldrei nokkurn tímann þolað bragðið af þessari ágætu rót, þrátt fyrir fjölmargar tilraunir okkar foreldranna til að lauma engifer í alls kyns rétti.

En...ein svona últra fúl og óliðleg afgreiðsludama getur rústað löngun manns til að fara aftur á veitingastað. Ekki langar mig rassgat aftur á æslandikfisendtjipps, alla vega ekki í bráð. Og það þrátt fyrir laukhringina gómsætu.

Matvera

Plokkfiskur er vondur, tala nú ekki um þegar maður fær bein upp í sig. Ég elda aldrei plokkfisk. Er að spá í að tala um mat, af því að ég er örg. Hef smakkað ýlduþrátt selspik og fannst það arfavont. Elda aldrei selspik. Harðfiskur er stundum of þurr, og ýsa er ekki mannamatur. Kaupi aldrei ýsu. Elda aldrei ýsu. Ef mér væru gefnar ýsur, mundi ég hakka þær og búa til bollur. Mátulegt á þær, bévaðar ýsurnar. Ég er reið. Stundum veit ég ekki hvað mig langar að borða. Máta í munni og maga súrar gúrkur, rojalbúðing, ferskjur, piparbrjóstsykur, kjúkling, sítrónuhlaup, smokkfisk, hundasúrur. Ekkert ljós á tungunni, alla vega ekki grænt. Um daginn fékk maður á vinnustað hér í borg tyggjó í salatinu sínu. Þetta tyggjó hafði verið tuggið og því erfitt að segja til um hvers konar bragði það skartaði áður en það lenti í slagtogi við gúrkur og tómata. Er tyggjó matvara? Evrópusambandið veit það örugglega, ætli við verðum ekki að ganga í það til að fá svör við nauðsynlegum spurningum. Borðaði hamborgara í kvöld, hann var ljúffengur. Samt ólmast múrmeldýrið inni í mér og vekur maríuhænuna sem er borðleggjandi snefsin.

Hér er röflað út af ómerkilegum atburði, enda rigning

Grænn bleðill kom með póstinum í dag, merktur okkur Hjalta. Þetta reyndist auglýsing um "skólaleik", þar sem við mæðginin gætum hugsanlega unnið "ritfangagjafabréf" upp á heilar þrjú þúsund krónur. Það eina sem við þyrftum að gera væri að stofna bankareikning í SPRON og síðan spila einhvern leik á netinu og þá, og aðeins þá, ættum við möguleika á að lenda í potti þar sem dregnir verða út nokkrir heppnir þrjúþúsundkrónaritfangagjafabréfsþegar. Rausnin.

Hjalta fannst þetta ekki freistandi tilboð. Það fannst mér ekki heldur, og er ég þó sú sem greiði fyrir blýanta, yddara og stílabækur þessa heimilis.

Mér er illa við bankana.

Þanmörk

Enn er ég í endurminningagírnum. Þessi mynd birtist í Vikunni árið 1978 og textinn var svohljóðandi:

"Ljósmyndari Vikunnar átti leið niður Laugaveginn eitt laugardagskvöld fyrir skömmu og kom þá auga á nokkur ungmenni, sem sátu fyrir utan verslunarglugga og horfðu á sjónvarp. Þau höfðu komið sér vel fyrir við borð og höfðu með sér vistir. Þegar hann fór að forvtinast um, hverju þetta háttalag sætti, komst hann að því, að þetta voru nemendur úr menntaskólanum í Kópavogi, og voru þeir í eins konar vísindandaleiðangri þarna. Voru þeir að gera könnun á viðbrögðum fólks.... Voru viðbrögð vegfarenda á ýmsa lund, að sögn þeirra. Sumir spurðu, hvort þeir væru herstöðvarandstæðingar, en aðrir voru vissir um, að hér væri BSRB í setuverkfalli. Einhverjum datt í hug að þetta væri Spilverk þjóðanna. Lögreglan kom sjö sinnum og spurði, hvort þau vildu ekki færa sig, en flutti þau samt ekki burtu með valdi, þótt bannað sé með lögum að tefja umferð á gangstéttum borgarinnar."

Þetta var ósköp sakleysislegur atburður, ungt fólk að láta reyna á lagabókstafinn, finna mörkin. Man að við vorum skúffuð í aðra röndina yfir að vera ekki handtekin, við brutum jú lög, en samt meira fegin. Alla vega ég.

Nú er ég ekki að líkja þessu dútli okkar kjánaprikanna í MK við alvöru mótmæli, en ég fagna því að ungt fólk skuli leggja það á sig að láta í sér heyra og vekja okkur til umhugsunar um aðgerðir stjórnvalda og fyrirtækja á borð við Century Aluminium. Já, ég er ekki sátt við það verktakalýðræði sem hér ræður ríkjum, ég er ekki sátt við arðrán og mannréttindabrot, ég er ekki sátt við hjartalausa gróðahyggju. Og ég er ekki sátt við dáðleysi Samfylkingarinnar í umhverfismálum. Fagra Ísland, minn rass!

Dagurinn þegar ungt fólk hættir að spyrja grundvallarspurninga, hættir að ögra viðteknum gildum - það er dagurinn sem við getum skrifað upp á dánarvottorð samfélagsins.

Langsærindi

Ég er ekkert sérlega langrækin, en ábyggilega langsár. Er enn með böggum hildar yfir að hafa kíkt á bloggið hans Ármanns of seint fyrir margt löngu. Hann var með með getraun og ég vissi svarið án þess að hugsa mig um andartak. Meina, ég skírði yngri son minn í höfuð aðalpersónu þessara bóka og var sem barn á kafi í sveitarómantík og gömlum gildum, enda alltaf send í sveit á sumrin. Það þótti svo gott fyrir börn að komast af mölinni. Tileinkaði mér þúfnagöngulag, tíndi ullarlagða af gaddavír og skírði heimalninga eftir strákum sem ég var skotin í. Skrifaði mömmu og pabba hrífandi skemmtileg bréf þar sem ég taldi upp nöfn 45 kúa og fimm hunda. Bréfin byrjuðu yfirleitt á orðunum "mér líður vel og ég vona að ykkur líði vel" (þetta þótti kurteislegt).

Finn að ég er að mjakast í gegnum afneitun, reiði og depurð. Það kemur getraun eftir þessa getraun. Gott ég er að vinna í sjálfri mér og stórt skref að hafa komið þessu frá sér. Klapp, klapp á bakið baun.

Lifðu vel og lengi, en ekki í fatahengi

Mundu mig, ég man þig. Lifðu í lukku, ekki í krukku. Þú ert svín, ég er fín. Lifðu á landi en ekki á bandi.

Svei mér hvað við vorum fyndin börn. Fékk í gær í hendurnar kassa með alls konar gömlu dóti, þ.m.t. þessa litlu minningabók mína frá árinu 1970.

Bekkjarfélagar og vinir fengu bókina heim með sér og skiluðu henni aftur til eiganda, eftir að hafa skreytt eina blaðsíðu, gjarnan með niðursoðinni fyndni og teikningum. Stundum tók maður "í gegn", teikningar úr blöðum og oft voru skrifuð upp ljóð. Sumir skrifuðu fyrst með blýanti og fóru svo oní með tússlit eða trélit, það voru vandvirku börnin.

Mér finnst fyndið að sjá fimm stafa símanúmerin og skriftina. Aldrei var skrift mín sterka hlið, stafirnir hölluðu til hægri og vinstri á víxl, voru óreglulegir og mikil tilraunastarfsemi í stafagerð. Svo sér maður hjá öðrum (9 ára gömlum), nær fullkomna rithönd, eins og í forskriftarbókunum.

Held að það hafi verið hluti af sjálfmynd minni að skrifa illa, mér fannst ekki eftirsóknarvert að stafir væru fallegir. Veit ekki af hverju. Hugsanlega af því að ég var lítt gefin fyrir fínvinnu og nostur. Man líka að mér fannst svalt að skrifa hratt. Svo las ég bara strákabækur og ætlaði að verða dýralæknir. Sikk transit og allt það..

Í dag skrifa ég hratt, fontavel og læsilega. Á tölvu.

Ilmvatnsfýla, hallóskuvandræði og hákarlalýsi

Komin í sumarfrí, loksins. Fór í fjólubláan kjól af því tilefni. Hann er glænýr en mér til mikillar skelfingar er megn ilmvatnsfýla af honum, eða eiginlega vondur híbýlailmur (kemískur og klósettlegur). Fuss og fne.

Mér finnst hallóskan búin að vera hundleiðinleg í langan tíma. Er að spá í hvort maður eigi að nenna að skipta um kerfi. Hvað verður þá um athugasemdirnar?

Systir mín var að reyna að hafa ofan af fyrir hópi Kínverja um daginn og fór með þá í sætar og áhugaverðar búðir niðri í bæ, en þeir höfðu lýst yfir hug á að versla eitthvað. Þeir létu sér fátt um finnast þar til henni datt í hug að fara með þá í matvöruverslun. Þar kættust þeir ógurlega og keyptu upp allar birgðir af hákarlalýsi, fyrir tugi þúsunda króna. Giska á að Kínverjar trúi því að í hákarlalýsi sé typpamáttur.

Legg ekki meira á ykkur, átta manns í mat hjá mér í kvöld og mál að spá í matseðilinn.

Skötufóturinn

Kom mér á óvart hvað Kung fu panda er skemmtileg mynd, hló mig skakka. Lítið er ungs manns gaman og barnið þegir meðan það nagar skötufótinn.

Í bíó urðum við vitni að skelfilegum sóðaskap, varla kjaftur sem henti popppokum, pappamálum og öðru rusli í þar til gerðar fötur (sem heita ruslafötur). Ésúsminnogallirheilagir hvað landinn er óuppalinn. Er einhver með netfangið hjá Mary Poppins, svo ég geti sent henni skjátu? Ætla að biðja hana að ala upp kúkalabbana á þessu guðsvolaða skeri.

Á eftir að vinna einn dag og svo fer ég í sumarfrí. Mikið hlakka ég til að þurfa ekki að vakna kl. 6:45 og fálma eftir snústakkanum.

Auk þess leiðast mér geðvonskubeljur, níðingar, heimskra manna ráð, sóðar og fólk sem einblínir á flísina og tekur ekki nótis af bjálkanum. Og hér er eitt ókeypis ráð, mér er lífsleikni ykkar hugleikin: Treystu þeim sem treysta þér.

Sex sekúndur

Blessuð sé rigningin. Íbúðin orðin skínandi hrein, gólf skúruð, búið að bera olíu á tekkið, þvo postulínsmuni, strjúka af ljósakrónum, blása rykinu af undarlegu appelsínugulu silkiblómunum, þvo gluggana, ryksuga leynistaði og pússa gler. Súkkulaðikaka í ofninum, þvottavélin að vinda og von á gestum í mat.

Indælt líf.

Kannist þið við 6 sekúndna regluna? Synir mínir segja að ef maður missir eitthvað ætilegt í gólfið þá megi borða það ef það næst upp innan 6 sekúndna. Á þetta við um karamellur, brauðsneiðar, lakkrís og svo framvegis. Í dag tel ég óhætt að borða gotterí af gólfum heimilisins, jafnvel þótt það liggi í 8 sekúndur.

Legg ekki meira á ykkur, þarf að gá að kökunni.

Asparbrundur og flugumein

Í miðjum skafli asparbrunds liggur sótsvartur köttur.

Mig langar að taka mynd. Vildi að ég hefði tekið mynd af Mýrdalssandi um daginn, lúpínubreiðunum og haglélinu sem var á stærð við tyggjókúlur. Snjóhvítar tyggjókúlur. Svart, hvítt, blátt, grænt í glampandi sólskini, jökull á aðra höndina og hafið á hina.

Kúnstpása.

Er ekki eitthvað bogið við fyrirsögnina "Dýr bæjarstjóri í Grindavík"?

Talandi um dýr. Ég á rafmagns flugnaspaða sem lítur út eins og dvergvaxinn tennisspaði. Flugurnar látast samstundis og það kemur neisti. Hef ekki gert flugu mein ennþá (er með fólk í því) en er viðbúin fyrsta geitungnum.

Bollaleggings

Leggings. Fallegri eða ljótari en sokkabuxur? Þægilegri, þénugri? Hversu brýnt þykir ykkur að þýða orðið leggings? Hugmyndir?

Í dag brenna þjóðþrifamálin á mér.

Unglingurinn með hrífuna og maðurinn með ljáinn

Í Kirkjugörðum Reykjavíkur starfa stálpaðir unglingar, á aldrinum 16-18 ára, skilst mér. Kunningjakona mín á dóttur í vinnuhópi þarna sem vinnur aðallega garðvinnu og er það víst ágætt starf. Man að vinkona mín vann þarna í fornöld, þegar við vorum unglingar og öfundaði ég hana mikið af því. Sjálf vann ég á kassa í KRON og þurfti að glíma daglega við þrasgjarnt fólk, síríuslengjur og lakkrísrúllur, gamlar krónur, skuldara, ávísanir og rónana í Kópavogi. En það er nú önnur saga.

Um daginn var vinnuhópnum í Kirkjugörðunum boðin kynning á starfseminni. Þau þáðu það, spennt að gera eitthvað annað en reyta arfa smástund. Þeim var smalað inn í húsakynni Kirkjugarða Reykjavíkur og leidd inn í líkgeymslu, þar sem glitti í fót undan laki og fór hrollur um þau viðkvæmustu við þá sjón. Síðan voru þau teymd inn í sal þar sem líksnyrting fer fram og sem betur fer var ekkert lík á "snyrtiborðinu", en þarna var opin kista og lá klútur yfir andliti. "Er...er...er...þetta lík?", stamaði ein stúlkan skelfdum rómi. Starfsmaðurinn svaraði með því að kippa klútnum af andliti hins látna, og brá krökkunum við, enda varla nokkurt þeirra séð dána manneskju fyrr. Þessu næst lá leiðin inn í líkbrennslu og þar var útskýrt vandlega hvernig brennslan fer fram og til hvers "hakkavélin" er notuð.

Nú veit ég fyrir víst að einni stúlku í hópnum var mjög brugðið við þessa "kynningu", enda er hún aðeins 16 ára gömul og krökkunum var ekkert sagt fyrirfram að þau myndu sjá lík, þau voru ekki undir það búin og þeim ekki gefinn möguleiki á að afþakka slíkt boð. Það að sjá lík í fyrsta skipti er lífsreynsla sem enginn gleymir.

Ég veit að dauðinn er hluti lífsins, öll deyjum við og lík ættu ekki að vekja okkur ugg. En þau gera það. Vafalaust er þetta firring, rétt eins og fólk hugsar ekki um sætu lömbin þegar það kaupir sér frosið læri í Bónus. En, ef ég ætti ungling í garðvinnu hjá Kirkjugörðunum, hefði ég kvartað yfir því hvernig að þessari "kynningu" var staðið, ég hefði viljað gefa honum val, ekki bara skella barni í svona aðstæður formálalaust.

Held að þeir sem vinna með lík verði ónæmir fyrir því að einhverju leyti, þeim finnst þetta ábyggilega eins og hvert annað starf og líkin vekja varla hjá þeim verulegt tilfinningarót (alla vega vona ég það þeirra vegna). Mér dettur ekki í hug annað en hér hafi hugsunarleysi ráðið för.
En það er annar vinkill á þessu máli. Það að sýna lík eins og hvern annan kjötskrokk opinberar virðingarleysi gagnvart hinum látna. Og það finnst mér ekki í lagi.

Meme

Með brosi spilaði baunin lífsins vist.

Þegar ég var lítil var ég sérlega brosmild stelpunóra. Segir mamma. Þó að ég sé vaxin upp úr því að vera barn (að nokkru leyti), verð ég víst seint talin til fýlupoka og beiskja mín hefur síst aukist eftir að gallblaðran var fjarlægð. Mikið er gott að vera laus við gallblöðruræfilinn og mikið er blogg sjálfhverft. En það verður gaman að lesa þetta raus í ellinni, svona þegar ég ranka við mér úr eiturlyfjavímunni (ég og tvær vinkonur mínar ætlum nefnilega að prófa alls konar dóp á elliheimilinu, stefnum að því að verða vandræðagamlingjar).

Hún er annars dálítið merkileg þessi meme æfing, ég er búin að finna upp á margvíslegum "eftirmælum". Í leiðinni varð mér ljóst að mér finnst lífið vera rétt að byrja. Núna er ég lifandi. Núna er ég hamingjusöm. Núna er ég til.

Skyldi það vera draugahjól

Í kvöld var mér hrint í Hólavallakirkjugarði. Datt um hjólið mitt, lenti illa, fékk hnykk á hálsinn og er hrufluð og aum í skrokknum. Hjálmurinn rispaður, gott ég var með hann.

Það var ill afturganga sem ýtti mér um koll. Allt gengur á afturfótunum hjá henni og hún verður að níðast á einhverjum. Beiskar vofur hata bros.

Í ísbúðinni var Norman Bates að afgreiða, hann mælti með pekanhnetum í bragðarefinn. Algjört hnossgæti.

Sit núna alveg bakk í latastrák, búin að taka verkjatöflur og nenni ekki að gera neitt í því að bráðum gýs eldfjall í sjónvarpinu.

Hjólbaunaraunir

Fyrir stuttu var hjólið hans Hjalta míns skemmt illa. Allur gírabúnaður var rifinn og beyglaður og fleira eyðilagt. Skil ekki af hvaða hvötum fólk gerir svona. Djöfuls óeðli bara.

Eftir þetta lánaði ég honum Mongoose fjallahjólið mitt, svo hann kæmist ferða sinna. Nokkrum dögum síðar var því hjóli stolið og hefur ekkert til þess spurst.

Fer reyndar að hallast að því að fjallahjólið mitt sé hálfgerður óheillagripur. Keypti það árið 2005 og því hefur tvisvar sinnum verið stolið, það skemmt og síðan lenti ég í slæmu slysi á því árið 2006, en þá braut ég tvö bein og marðist og hruflaðist um allan kroppinn.

Spurning hvað ég eigi að leggja mikið á mig til að reyna að fá hjólræfilinn til baka. Á maður að nenna að fylla út skýrslu fyrir tryggingarnar? Sé ekki að ég græði neitt á því. Kannski best að leyfa ræningjaóberminu að njóta hjólsins.

Skuggamál

Hér má lesa athyglisverðan vinkil á máli Paul Ramses.

Og mér finnst þessi yfirlýsing aumlegt yfirklór.

"Paul sótti um hæli á Íslandi 31.01.2008 og þann sama dag var tekin af honum hælisskýrsla hjá lögreglu höfuðborgarsvæðisins. Þar var honum gefinn 3 daga frestur til að andmæla framsendingu beiðnar sinnar um hæli.

Hinn 11.02.2008 voru send tilmæli til Ítalíu, um að taka við beiðni Pauls um hæli. "

Af hverju mótmælti Paul ekki framsendingu beiðnarinnar innan þriggja daga? Hafði hann lögfræðing? Var honum kunnugt um þennan frest og framgangsmáta á þessum tíma? Afleiðingarnar? Það er ég ekki viss um.

"Hinn 26.03.2008 barst ÚTL greinargerð Katrínar Theódórsdóttur hdl., um að umsókn Pauls um hæli yrði tekin til meðferðar á Íslandi. Frestur til þess að skila inn greinargerð var liðinn en afstaða var tekin til hennar í ákvörðun.

Ákvörðun ÚTL um framsendingu hælisbeiðni og Pauls lá fyrir 01.04.2008."

Það er eitthvað saman við þetta. Maðurinn sækir um pólitískt hæli hér á landi, hann hefur tengsl við Ísland, vill vera hér, af hverju dratthalast yfirvöld ekki til að taka beiðni hans fyrir með eðlilegum hætti? Hann hefur ekki framið afbrot hér á landi (alla vega ekkert komið fram um það), en samt er komið verr fram við hann en glæpamann, því mál hans sem hælisleitandi hlýtur ekki meðferð, heldur er því vísað til annars lands.

Ég ætla að mæta aftur á morgun við skuggaráðuneytið.

Ísland er land þitt

Mér er ekki sama hvernig komið er fram við fólk á heimili mínu. Mér er ekki sama hvernig komið er fram við fólk í landinu mínu. Mér er ekki sama hvernig komið er fram við fólk í heiminum.

Þar sem mannréttindi skipta mig máli, verð ég að vera manneskja og sýna að mér sé ekki sama þegar þau eru virt að vettugi.

Ein lítil leið til að sýna hug sinn í verki er að mótmæla óréttlæti.

Mér er ekki sama.

Plástur á tapsárið

Gaman er að spila marías. Ekki man ég eftir mörgum spilum sem aðeins tveir geta spilað, en það segir nú reyndar ekki margt um fjölda slíkra hvað festist í mínu götótta minni. Nafn spilsins marías er komið úr frönsku, "mariage", og í því lýsir maður með hjónum þegar svo ber undir. Öndvegis gott spil fyrir ástfangna. Nema fyrir tapsára.

Svo spilum við líka stundum backgammon sem kallast kotra á íslensku. Það er svo miklu skemmtilegra að spila en glápa á sjónvarpið. Nema maður sé mjög tapsár.

Á morgun ætla ég að druslast í vinnu, enda þokkalega gróin sára minna.

Sinnisorkan virkjuð

Alltaf hækkar bensínið. Hjálpumst að, finnum leiðir til að spara:

• Þjálfum hunda og ketti til að draga farþegavagna
  
• Bímum okkur milli staða
  
• Verum oft full (má ekki keyra bíl svoleiðis)
• Vinnum heima, pöntum mat á netinu
• Söfnum bifhárum (útvortis)
• Ferðumst í huganum

Dustum rykið af roðskónum, virkjum hugann. Við getum þetta vel.

Me

Var skotin af Hildigunni tónskáldi með sexhleypu. Hér koma kúlnaorð með kjöttægjum sem lýsa lífi mínu um þessar mundir:

gleði, kærleikur, börnin, ást, ógn, uppgjör

Það er ekki ljótara en það. Sagði afi. En hann var svolítið sérstakur og smíðaði byssur.

Nú ætla ég að skjóta Syngibjörgu, Hörpu J. og Kristínu Parísardömu. Af því bara.

Drykkjuraunabaunin

Aldrei hef ég barrotta verið. Reyndar má heita að ég hafi alla tíð verið hálf skemmtanaskert, vegna þess að ég hef lítið sóst eftir því að fara á "skemmtistaði". Að sitja í hræðilegum hávaða, heyra varla mannsins mál, vera að kafna úr reyk, sturta í sig áfengi - sá bara ekki pojntið. Sé það ekki enn.

Var svo heppin þegar ég hóf búskap (vart af barnsaldri) með mínum ágæta fyrrverandi og pínuponsu Ástu, að með okkur bjuggu vinkona mín og mágur, þetta var hálfgerð kommúna. Þau tóku að sér að fara með mínum fyrrverandi út á lífið, að skemmta sér, og ég gat setið heima með Ástu mína og gert eitthvað sem mér fannst skemmtilegt. T.d. að leika við hana, lesa eða sofa. Reyndar olli þetta ýmsum misskilningi. Eitt sinn vorum við Pétur að spjalla við kunningja hans sem leit á mig, síðan á Pétur og spurði: Hvar er konan þín? Ég stóð við hliðina á eiginmanninum, en kunninginn hélt auðvitað að vinkona mín væri konan hans Péturs, því þau höfðu svo oft verið saman á tjúttinu. Þetta fannst okkur fyndið.

Pöbbablaður, kokteilmas, barhjal, bjórröfl - jú, býst við að það hafi sinn sjarma. En þá verður maður að vera gefinn fyrir fyllerí.

Ég er fjarri því einhver félagsfæla eða gútemplari. Kann bara betur að meta samræður í litlum hópi skemmtilegs fólks, yfir góðum mat og víni. Mér þykir vænt um fólk, en leiðist að vera sauðdrukkin innan um fullt af fullu fólki (verra er þó vissulega að vera edrú í slíkum kringumstæðum).

Hugsanlega eyðilagði fyrsta fylleríið mitt drykkjuferilinn fyrir lífstíð. Flaska af Martini Bianco og fjórar 14 ára stelpur. Legg ekki meira á ykkur.

Sænsk skólamenning, íslensk hjólamenning

Nóg að gera hjá sænskum þingmönnum, sér maður.

Merkilegt að það varði við landslög að bjóða ekki öllum bekknum í afmæli. Hvað ef barnið manns brúkar munn í skólanum, stelur yddara, mætir með tyggjó í tíma eða svindlar á prófi, eiga slík mál þá ekki líka fullt erindi til landsstjórnarinnar?

Hendi hér inn tveimur myndum sem ég tók í gærkvöld, ég hreifst af því hve margir komu hjólandi í dalinn. Megi hjólamenning landsmanna blómstra og dafna.

Tennurnar glömruðu í takti vel

Dubbaði mig upp í lopapeysu, blómapils og síðar ullarbrækur og hökti með Hjálmari út í garð. Þar voru nokkrir nánustu vinir okkar mættir og búnir að arransjéra smá tónleikum. Sætt af þeim.

Hniprandi asparlókona, fljúgandi mjólk

Það gerist svo margt þegar maður er einn heima að dóla sér og má ekki vinna heimilisstörf þyngri en sem nemur því að hella múslí útá súrmjólkina. Í dag er ég búin að afreka ýmislegt:

• Sitja úti á litlu svölunum mínum og sleikja sólina, mikil dásemdarblíða er þetta
  
• Fá mér juicyfruit tyggigúmmí (tvær plötur í einu)
• Finna upp nýja tegund af sprengju*
• Verða reið yfir helvítis skítamálum
• Borða Lu kex, svona kanilkex og hálfskammast mín fyrir það af því að Lu auglýsingin er ein af þeim leiðinlegustu í heimi
• Fela mig fyrir blikkmanni
• Láta snjóa yfir mig asparló
• Hlusta á Rás 1, finnst það notalegt
• Taka á móti sendli með svitafýlu sem gerði gat í ósonlagið yfir Kirkjuteignum
• Hlusta á sárin gróa
  

Já, já. Ég er alltaf að, lúsiðna baunin.

*Setjið um hálfan desilítra af mjólk í glas sem er víðara að ofan en neðan (uppbreitt?). Stingið í örbylgjuofn og stillið á allt of mikinn kraft. Gleymið í ofni þar til kröftug sprenging heyrist. Þrífið.

Til hamingju Elísabet Ásta!

Þetta er konan sem kenndi mér að vera manneskja. Þetta er konan með þolinmóða eyrað, hvella hláturinn og hlýja faðminn. Þetta er konan sem alltaf sér skondnar hliðar á málunum, líka þessum erfiðu og leiðinlegu. Þessi kona fer aldrei úr mínu liði.

Þar að auki er þessi eldklára og skemmtilega kona mamma mín og hún á afmæli í dag.

Þrír ungir menn með sverð, einn í súpermannbúningi*

Næst þegar samstarfsmenn mínir af loðnara kyninu missa sig á kaffistofunni yfir fótboltanum, verða rauðir í framan og blása sig út (ógurlega), ætla ég að segja: obbobbobb, við skulum nú ekki vera með nein tilfinningarök hér!

Fótboltaleikir eru gjarnan býsna tilfinningaþrungnir atburðir og sjaldan hef ég séð karlmenn æsa sig (já, æsingur er tilfinning) jafn mikið og yfir þessu sparkveseni.

Svo fær fólk framan í sig, með kaldri fyrirlitningu, ef það hækkar róminn örlítið, tja, t.d. yfir náttúruvernd, að það þýði nú ekkert að koma með svona "tilfinningarök".

Náttúran og það hvernig heimi við skilum í hendur barna okkar er vitaskuld smámunir miðað við leik þar sem sveittir menn hlaupa á eftir leðurtuðru. Blasir við.

Auðvitað er ekkert hægt að bera þetta saman með nokkurri sanngirni. Og fólk má alveg æsa sig yfir boltanum, finnst það í góðu lagi á meðan það meiðir ekki hvert annað eða myrðir yfir honum. Það sem ég er að segja er að tilfinningarök eiga fullan rétt á sér og skilin þarna á milli eru langt í frá greinileg. Og af hverju ættum við að tala um það sem tengist tilfinningum sem eitthvað ómerkilegt og réttlægra en annað? Höfum við ekki öll tilfinningar? Er það eitthvað til að skammast sín fyrir? Og segið mér fávísri konunni, hver er andstæðan við tilfinningarök?
Á morgun ætla ég að:

1. Fara í sturtu (hlakka til).
2. Hvíla mig.
   
3. Horfa á seinni hluta þáttaraðarinnar Pressa (ferlega skemmtileg hingað til).
4. Leggja mig.
5. Drekka kaffi.
6. Fá mér kríu.
7. Hugsa um heimsins rök (af tilfinningu fyrir skynsamlegri rökvísi).

*bönkuðu upp á áðan og vildu sjá "húsið mitt". Ég bauð þeim að ganga í bæinn og er nú margs vísari. Einn sagðist hafa eignast "typpanærbuxur" í útlöndum nýverið. Kannast lesendur við slíkar brækur?

Af örlögum gallblaðra og lítilla lamba

Orð Saxa læknis, "þú er lélegur sjúklingur" óma í höfði mér. Ég er lélegur sjúklingur. Og mér finnst þetta dýrt spaug, maður þarf að borga stórfé fyrir allar þessar rannsóknir, svo fyrir að leggjast inn á spítala (það kom mér á óvart), og þar að auki þarf maður að borga fyrir að hitta skurðlækninn á stofu fyrir og eftir aðgerð. Ætli við endum með glæpsamlega dýrt (og óréttlátt) heilbrigðiskerfi eins og Kaninn?

Best að hugsa um aðra hluti, ferðina góðu um sl. helgi. Við veiddum engan fisk handa gallblöðrunni sálugu, enda hafði hún beðið um steik og safaríka nautasteik fékk hún. Blaðran mín heitin var alveg til friðs eftir síðustu máltíðina, ekkert vesen, kúrði sig bara undir lifrinni litla greyið, með steininn sinn í fanginu.

Hér koma nokkrar myndir úr ferðinni.

Þetta fallega blóm heitir klettafrú.

Það var eins og þessi hefði dottið úr handbremsu og runnið niður hlíðina á meðan bóndi og búalið sátu í slægjunni, kjömsuðu á kleinu og drógu ullarsokkinn af kaffiflöskunni.Múmían liggur á bakinu og starir til himins.Við gengum fram á þetta litla lamb, drukknað í djúpum hyl. Það fékk ekki einu sinni að bíta gras og sjúga mömmu sína eitt örstutt sumar.

Ekkert mál

Fyrir mörgum árum fór ég í fjallgöngu, það var fyrsta fjallganga mín á ævinni og ég með þol á við sílspikaðan kontórista sem reykir 3 pakka á dag. Ég varð móð af því að kveikja á útvarpinu, ef ég þurfti að leita að stöð. Stóri bróðir sagði mér að koma að labba með sér á Esjuna, það væri "ekkert mál". Að ég skyldi komast upp á topp þennan dag, má eingöngu þakka þverhandarþykkri þrjósku minni. Að Gunnar bróðir skuli enn vera á lífi eftir að hafa logið því að mér að þetta væri "ekkert mál", má þakka djúpstæðri andstyggð minni á ofbeldi (og líka því að hann er vænsti piltur).

Í gær fór ég í aðgerð sem allnokkrir voru búnir að segja mér að væri "ekkert mál". "Iss, gallblaðran, annar hver maður búinn að láta rífa þetta úr sér, pfft, þú kemur dansandi út úr aðgerðastofunni". Einmitt. Gærdagurinn fór í, látum okkur sjá, aðgerðina sem ég man svo sem lítið eftir, og já, ég ÆLDI allan daginn. Dökkgrænu galli í lítravís. Svo var ég ekki með neinn blóðþrýsting sem heitið getur og gat vart lyft höfði frá kodda. Þar að auki er ég öll helaum og götótt með sauma hér og þar og bjánalega verki sem eru eins og ósýnileg, fáránlega þröng stálaxlabönd. Mér var boðið morfín trekk í trekk á spítalanum, en hætti að þiggja það þegar ein hjúkkan glopraði því út úr sér að það gæti aukið ógleði. Skil ekkert í þessu bara (kannski verið að vinna á morfínfjallinu í heilbrigðiskerfinu).

Efast stundum um fílósófíuna sem býr á bak við "ekkert mál". Ég fór í aðgerðina með þær væntingar að verða dagsjúklingur, sem sagt fara heim að kvöldi aðgerðardags, hélt ég væri svo hraust og spræk. Þurfti svo að vera á spítalanum lengur. Það er allt í fína lagi en væntingastýringin var skökk. Og mér er sannarlega engin vorkunn, er mun hressari í dag en í gær og komin heim í bólið mitt yndislega. Iss, þetta var ekkert mál.

Nú er þusi dagsins lokið af minni hálfu. Í næstu færslu langar mig að sýna ykkur voðalegar myndir úr helgarferðalaginu, en vil vara viðkvæma við þeim. Við erum að tala um múmíur og dauð lömb.

Síðustu dagar dygga líffærisins

Ég ákvað að fara með gallblöðruna mína út á land, svo hún mætti lifa sína síðustu daga í óspilltri náttúru. Það á nefnilega að lóga henni á mánudaginn, eins og hverjum öðrum hvítabirni eða karakúlfé. Ætlum að veiða handa henni silung, sjóða fiskinn og kartöflur með og borða með sméri. Ó, já, í sveitinni.

Á leiðinni hingað missti ég af fjörugu dýrakynlífi við þjóðveginn, það er svona að vera bílstjóri. Ergilegt.

Hjálmar, ég og gallblaðran erum annars stödd í Halldórskaffi, sem eins og allir vita er í Brydebúð. Salat fyrir mig og blöðruna, Gýmsaloka fyrir kallinn. Þetta líka fína latte í eftirmat. *dæs*

Það held ég nú. Þetta er Elísabet baun sem talar frá Vík.

Útilykt

Nýbúin að taka inn fangfylli af handklæðum með útilykt, hengja út meiri þvott, sól og rok, Hjálmar að tala um þakrennur (við iðnaðarmann í símanum), sit í lata í ljótu en yndislega mjúku angórusokkunum mínum, södd og sæl og hlýtt á tánum.

Grasið er ilmandi grænt og flóðhestar eru víst rosalega hættuleg dýr.

Þrammandi baun með bláa tá

Gekk Fimmvörðuháls í gær. Í dag er ég sólbrunnin, skrámuð, helaum í hné og með fagurbláa stórutá - tók mynd af henni en ákvað að birta ekki, af tillitsemi við lesendur (segið svo að ég geri aldrei neitt fyrir ykkur).

Á Skógum varð ég vör við bann við rauðum hundum. "Sjúkdómafordómar?", spurði ég sjálfa mig.

Í þúsund metra hæð þeytir Hjálmar flóaða mjólk út í espressóið. Algjör óþarfi að lækka standardinn þótt maður sé hátt uppi.

Minnisvarði óþekktu sauðkindarinnar.

Vinnandi karlmaður er mikið augnayndi.

Þetta var stórskemmtileg ferð en eitt langar mig að vita, verandi nýkomin úr útilegu í Þórsmörk. Af hverju öskra fullir karlar svona mikið?

Spakkorn helgarinnar

Loksins er ég búin að ná þessu, og ekki vonum fyrr. Ef þú ert í sambandi þar sem félaginn er vondur við þig og þér líður oftar illa en vel, þá skaltu fara. Hann breytist ekkert.

Ef þú ert í sambandi þar sem félaginn er góður, natinn, nærgætinn, blíður, fyndinn, uppátækjasamur og hugmyndaríkur, þá skaltu vera. Og vera góð við hann.

Hrikalega einfalt.

Gallblöðrunámserfiðleikar

Þið munið að mér er illt í maganum? Auðvitað munið þið það. Magaspeglunin um daginn leiddi í ljós magabólgur sem láta sér ekki segjast við magalyfjum, en mér var tjáð að svona þrálátar magabólgur væru oft "álagstengdar" (best að hætta að vera undir álagi þá). Því næst var ég send í ómskoðun, sem var öldungis ágæt rannsókn. Meltingarlæknirinn, sem renndi tóli sínu fimlega eftir skriplandi sleipum kviðnum á mér, sagði glottandi að ég væri með "rolling stone". Í gallblöðrunni. Hann sagði að ég þyrfti að fara í aðgerð. Mér leist ekkert sérlega vel á það, svo ég ráðfærði mig við heimilislækninn, sem útskýrði í löngu máli, með skýringamyndum, að ég þyrfti að fara í aðgerð. Æ, ég vil ekki fara í aðgerð, sagði ég við heimilislækninn, sem sendi mig til skurðlæknis. Skurðlæknirinn sagði glaðbeittur að ég þyrfti að fara í aðgerð.

Það er sumsé samdóma álit nokkurra lækna að ég þurfi að fara í aðgerð sem heitir gallblöðrunám. Gallblaðran mín er svo agalega treg að hún þarf að fara í nám sem felst í því að hún verður toguð út um kviðinn á mér, líkt og eilíen forðum úr Siggúrní Víver.

Í gær innritaðist ég á spítala með því að verja heilum morgni í bið, blóðtöku, bið, bið, viðtöl við hjúkkur og lækna, bið. Heillandi stöff. Svaraði óskaplega mörgum spurningum og fyllti út eyðublöð af ýmsu tagi. Aðgerðardagur var ákveðinn fimmtudagurinn 12.júní. Ég var kona reiðubúin, undirbúin, albúin, viðbúin, tilbúin og einbeitt, á leið í gallblöðrunám.

Haldiði að ég fái svo ekki hringingu í dag og mér sagt að aðgerðinni hafi verið frestað, engar skýringar gefnar. Gæti best trúað að dúkkað hafi upp smartari kúnni með svalari vandamál og mér ýtt til hliðar. Gallsteinar eru greinilega ekki nógu sexí.

Hnípin þjóð í éppa

Það er misjafnt hvað menn eru heppnir með nafngiftir fyrirtækja.

Mangó og dularfulla tannkremstúban

Má ég kynna þann nýjasta í fjölskyldunni. Mangó. Það er þessi með gáfulega prófílinn til vinstri. Þessi með gáfulega prófílinn til hægri er hann Hjalti minn.

Finn mig líka knúna til að deila með ykkur lífsreynslu sem ég varð fyrir í morgun þegar ég burstaði tennurnar. Greip þessa útlifuðu túbu í tannburstaglasinu, hef ekki hugmynd hvað hún er búin að vera lengi undir mínu þaki. En þegar ég burstaði helltist yfir mig óþægileg bragðtilfinning. Closanflush.

Og ef þið eruð að velta fyrir ykkur hvernig ég þekki bragðið af klósetthreinsi þá vil ég ekki ræða það. Erfitt tímabil í lífi mínu.

Út með ruslið

Sat á fundi í vinnunni, nema vinnan mín var á Landspítalanum. Fann hvernig ég átti smátt og smátt erfiðara með andardrátt, vinstri nösin á mér fylltist af hörðu hori. Langaði mikið að fjarlægja stífluna með því að bora í nefið, en kunni ekki við það svona innan um fólk. Ákvað að bregða mér aðeins frá, stóð upp og gekk út. Togaði út úr nösinni stóran klump og svo meira og meira, fann að mér létti við þetta, en magnið virtist óendanlegt. Stóð loks á einhverjum sjúkrahúsgangi, haldandi á risastórum rauðum horhnykli, og leitaði örvæntingarfull að ruslafötu, fannst brýnt að losa mig við þennan vonda massa sem verið hafði í hausnum á mér og valdið mér andþrengslum og vanlíðan.

Róa sig. Mig dreymdi þetta í nótt. En það er ekki séns að ráða þennan draum eftir bókum, því táknin í honum eru tabú eða þykja of ómerkileg til að komast í draumráðningabækur.

Hjálmar segir að þegar mann dreymi svona sé undirmeðvitundin að fara út með ruslið. Kannski eitthvað til í því. En hvað gerir maður við sálarrusl?

Munúð skal höfð í nærveru matar

Mér brá nú ponku þegar ég sá Nigellu í kvöld, hef ekki séð þættina hennar síðan um árið. Kannski satt að hún gúffi í sig afgöngum á nóttunni.

Annars finnst mér hún fitna svo fallega, skil ekki hvernig hún fer að því að safna öllu spekinu á brjóst og mjaðmir, en litlu á magann og engu á andlitið. Duló.

En, mmmmm, Nigella. Jeminneini, hvað allt verður munúðarlegt á vörum hennar. Og meira að segja hamarinn* sem hún barði í sykurklumpinn varð kynferðislegur.


*þartilgerður eldhúshamar til að brjóta storknaða sykurbráð úr ljósum sykri

Veðrið

Í dag lamdi rigningin bílinn minn svo fast að það þeyttust af honum gusurnar. Beið róleg eftir bónlaginu að ofan. Nú þarf ég ekki að þvo skrjóðinn fyrr en í haust.

Ákvað að tala um veðrið af því að ég er búin að skrifa svo marga pistla sem ég ákvað að birta ekki, enda margt að gerast þessa dagana (sumt gott, annað slæmt).

Get samt sagt ykkur hversu ljúft það er að:

• þurfa ekki að fara ein í bónus og burðast með níðþunga poka upp tröppurnar
• heyra að ég sé falleg
• horfa á verk unnin á allt annan hátt en ég vinn þau
• sjá karlmann taka svívirðilega þungan pottofn og kasta honum eins og hverju öðru fisi í gám
  
• geta deilt viðburðum dagsins með manni sem kann að hlusta
• verða vitni að pönnukökubakstri með tilþrifum og uppílofthendingum
• finna að ég er elskuð eins og ég er, af því að ég er eins og ég er
  
• þurfa ekki alltaf að elda sjálf og ganga frá
• hafa karlmannsbelg að kúra hjá
• sjá mann tækla snúrur, tæknidót og erfiðar umbúðir með þolinmæði og yfirvegun
  
• fá kaffi í rúmið
• sameina búslóðir, rugla saman reytum
• sjá karlmann munda hamar, sleif, borvél, sög, hvítlaukspressu og sláttuvél með fádæma lagni
  
• hafa snilldarkokk á heimilinu

Já, já. Öfund afþökkuð, enda er lífið ekki bara leikur. Það er líka dans á rósum.

Tíminn starir stafrænn og hljóður á mig

Gamlar klukkur eru háværar. Þegar amma var ung minnti tíminn á sig með tikki, takki og dingdongi, rrringrrringi eða jafnvel gauki sem skreið út úr holu sinni og galaði sem óður væri. Í klukkum voru úrverk, tannhjól, skífur og skrúfur og maður þurfti að trekkja upp, eða toga í keðju til að halda áfram að heyra tímann líða. Og hann leið, lokaður inni í húsi, líkt og fugl í búri.

Nú til dags er tíminn þöglar blikkandi tölur sem hvarvetna blasa við, á símanum og ofninum, í tölvunni, bílnum og gvuðmávitahvar. Tíminn er sloppinn úr verkinu og gengur laus.

Hvert er ég að fara með þessu? Hef ekki grænan grun, finnst bara gamla fallega klukkan sem nýkomin er í stofuna mína óþarflega hávær og hún fékk mig til að hugsa um tímann, en ég vil ekki hugsa um tímann. Tíminn er geisp og klukkan er núið.

Hnattræna veröld

Þvermenningin reið ekki við einteyming í hjólatúr um borgina í kvöld.

• Á Klambratúni var hópur Indverja að spila krikket
• Við Sæbrautina voru ungir og glaðværir þeldökkir menn að drekka bjór, hafa hátt og rífa bláan bol í ræmur
  
• Á bensínstöð sá ég íslenskan hjassa, með bleikklæddu hjassakvendi, reyna að koma í gang jeppagarmi og þrír Hallormsstaðaskógar hefðu ekki dugað til að kolefnisjafna þann gjörning
• Tvær rauðklæddar stúlkur hlógu hátt með breskum hreim á Skólavörðustígnum (voðalegt annars að sjá Skólavörðustíginn þessa dagana)

Og já, auðkennislyklar þola ekki þvott.

Hvar er hrífan þín?

Ég skil öfund. Ég skil afbrýðisemi. En getur einhver útskýrt af hverju sumir líta á hamingju annarra sem persónulega móðgun við sig? Ef x elskar y, þýðir það að honum er í nöp við z?

Það er sorglegt að sjá samanherpta manneskju standa í eigin illa hirta garði, mænandi yfir í skika nágrannans, haldandi að nágranninn hirði svona vel um garðinn sinn í þeim tilgangi einum að ergja biturt fólk. Það er vinna að hugsa um garð og öll eigum við verkfærin til þess.

Stundum vildi ég óska að fólk fókuseraði meira á eigið líf en annarra.

Músíkalskt þvogl

Dylan. Já, einmitt. Merkilegt að heyra litla manninn með gráa hattinn urra músíkalskt, umla og rymja með sínu nefi (bókstaflega), undir taktföstu spili atvinnumanna. Reyndi að greina hvaða orð voru þarna á sveimi, enda alvön því í mínu starfi að þreifa eftir merkingu í tauti. Hef heyrt að Dylan sé rómaður fyrir orðlist, glúrinn textasmiður, líkt og murrmaður Íslands, Megas. Zimmerman heldur því voða mikið fyrir sig svona á tónleikum. Best þótti mér Dylan takast upp í framsögn þegar hann blés í munnhörpuna sína.

Fannst rosa gaman. Allt er skemmtilegt í réttum félagsskap. Og ég var svo sannarlega í réttum félagsskap.

Það er gott að vera baun

Sambýlismaður minn spratt á fætur í morgun, haldinn óviðráðanlegri löngun til að baka handa mér bollur. Ég leyfði honum það, enda býr höfðingi í bauninni.

Síðan dró hann á hlæjandi fætur mér þessar öndvegis sandalaflíkur sem hann hafði föndrað við um nóttina.

Og rauðar rósir fékk ég í fangið.

Gæti ekki kvartað þótt einhver borgaði mér fyrir það, enda brosa jafnvel innyflin í mér, nema auðvitað þau sem kíma daglangt.

Gleðilegt júróvisjónkvöld! (Ó, en hvar eigum við að halda keppnina ef við vinnum?)

Gamalt hakk og diskópopp

Ja hérna. Ísland komst áfram. Ég varð svo hissa að mér hætti að vera illt í tánni smástund. Hallast að því að ég sé óbrigðull áttaviti í júróvisjón, þ.e. minn smekkur virðist kengöfugur miðað við það sem nýtur velgengni í þessari ágætu (en þó nokkuð þreyttu) keppni.

Í morgun settist ég við hliðina á eldri borgara á læknabiðstofu. Hann leit upp úr blaðinu, spurði hvort ég væri að fara til læknis og sagði svo: Já, og hvað heldurðu að þú þurfir að bíða lengi vinan? Ég sagði að ég vissi það ekki, bið byði nú gjarnan upp á óvissu um slíkt. Varð hugsað til annars gamals manns sem settist við hliðina á mér í flugvél fyrir skömmu, á leið til Kaupmannahafnar, en hann spurði glaðlega: Ert þú að fara til Danmerkur?

Þyrfti ekki að efla fræðslu aldraðra? Eða kenna gömlum mönnum skárri pikköpplínur?

Fjarlægðin gerir fjallabeibin fögur

Vorboðinn ljúfi, sandalafarið* kveikti hjá mér enn eina frábæra viðskiptahugmynd. Sandalar með persónulegu mynstri, t.d. nafni kærastans, broskalli, blómi, hamar og sigð, písmerki eða kisu. Tattú er allt of varanlegt skraut fyrir minn hverflynda smekk.

Var annars að koma úr gönguferð á Keili, það var aldeilis ljómandi fínt. Hjálmar sagði að Keilir væri eins og kona sem liti vel út á ballinu, svo færi maður með hana heim, rifi úr lífstykkinu og þá flæddi hún bara útum allt og væri ekkert svo vel vaxin. Keilir er sumsé fjarskafallegt fjall. (Og ég vona að hann hafi ekki verið að tala um mig, nei, fjandakornið, nota aldrei lífstykki...)


*sviðsettar tær, eigandi ókunnur.

Tilvistarspurningar

Við skulum alltaf spyrja af hverju við gerum hlutina eins og við gerum þá.

Búin að liggja yfir Kids in the Hall sketsum, en þeir voru í miklu uppáhaldi hjá mér þegar ég bjó í Kanada ´89-90. Finnst þeir ennþá hrikalega fyndnir.

Hillan

Hér hafa merkir atburðir átt sér stað. Baun er vitaskuld orðin heimarík og sérlunduð af einbúahættinum, og það verður bara að koma í ljós hvort hún sé alandi og ferjandi.

Það er ekkert varið í að fara alltaf auðveldustu leiðina.

Dingl, dól og skyrhræringur

Jæja, komin heim eftir sérlega góða daga í Kaupmannahöfn. Fékk dálitla útrás fyrir spennufíknina með heimsókn í Tívolí. Fór í öll þau tæki sem fá blóðið til að bærast í kroppnum.

Himmelskibet
Dæmonen
Det gyldne tårn
Dragen

Fallturninn var doldið svakalegur, rússíbaninn mjög skemmtilegur (fór tvisvar í hann) en hræddust varð ég í rólunni í Himmelskibet, því maður dinglar í lausu lofti 80 m fyrir ofan grjótharða gangstéttina. Og ég er lofthrædd.

Dró kærastann með mér í Dragen, Dæmonen og fallturninn og sagðist hann aldrei hafa farið í þessi tæki áður. Mér skilst að honum hafi ekki þótt það skynsamlegt fyrr en hann kynntist mér. Velti fyrir mér af hverju. Hú kers, það er hressandi að finna ólgandi lífskraftinn þegar adrenalínið pumpast um æðarnar.

Næst ætla ég að biðja Hjálmar að borða skyrhræring með mér. Maður á að koma líkama sínum á óvart af og til. Bara hollt.

Óskabær Rapunzel

Kaupmannahöfn er tröllvaxin hárþurrka.

Víst er hafmeyjan lítil, en..

Á ferðum mínum um stórborgina í dag rakst ég á ítalskan þjón sem bókstaflega trylltist úr fögnuði við að sjá þennan franska boxerhvolp; hann stökk frá hálfkláraðri pöntun og hoppaði um Grábræðratorg, hló hátt, kjassaði hundinn, baðaði út öllum öngum og vildi síðan ólmur leyfa mér að halda á spottinu. Ég gerði það og jújú, víst var hann voða voða dætur og mikið rassgat (sko hvolpurinn).

Mér finnst makalaust fínt þegar fólk hefur sjálfstraust, og heldur aðeins of mikið en of lítið. Fólk sem hefur góða sjálfsmynd viðurkennir þegar það gerir mistök, tekur ábyrgð á eigin hegðun, kennir ekki öðrum um það sem það segir og gerir. Það mundi t.d. aldrei segja setningu á borð við, "þú gerðir mig reiðan og lést mig berja þig". Fólk með gott sjálfstraust biðst afsökunar þegar það gerir á hlut annarrar manneskju. Fólk með heilbrigða sjálfsmynd veit að það les ekki hugsanir annarra. Meintur hugsanalestur er eitt af því sem fer hvað mest í taugarnar á mér, t.d. þegar sagt er eitthvað á þessa leið, "ég veit að þú settist þarna af því þú hatar mig".

Held að margt mannanna bölið stafi af brogaðri sjálfsmynd, óöryggi og minnimáttarkennd.


Lítillæti á sinn sjarma, en ég verð að viðurkenna að það kætir mig að sjá svona nöfn á húsum.

Setjum ekki ljós okkar undir mæliker.