Fjórir gulir plastpokar

Hér kemur hugmynd (áhrifaríkast er að velja kaldan, gráan rigningardag).

Kveddu ástvin sem þú veist ekki hvenær þú færð að hitta aftur. Harkaðu af þér, sjúgðu upp í nefið og gleymdu tárunum. Farðu ein/n í Bónus, leggðu bílnum langt frá inngangi svo hráslaginn nái að kæla þig inn að beini. Tíndu matvöru handahófskennt upp í rangskreiða kerru, skildu hjarta þitt eftir í kjötinu og finndu lífsþróttinn molna í kexdeildinni. Sjúgðu aftur upp í nefið. Veldu biðröð fulla af kverúlöntum sem finna sig knúna til að deila um verðlagningu á þriðja hverjum hlut við náföla afgreiðslustúlku sem skilur hvorki íslensku né ensku. Leiddu hjá þér blaðsölurekka uppstilltra skælbrosa og hlaðborð harma og ógæfu. Upplifðu djúpstæðan leiðann í augum samferðamanna þinna. Í biðröðinni í Bónus. Sjúgðu upp í nefið, þú ert ábyggilega að fá kvef.

Æ, sunnudagar.

Ekki án efa í óvissu sinni

Ég er svo lélegur trúleysingi. Lin í ekkitrúnni. Hálföfunda fólk sem lifir í vissu um að til sé guð og framhaldslíf og búttaðir englar á skýi. Get ekki trúað á guð almáttugan skapara himins og jarðar þótt það væri býsna notalegt að gera sér vonir um svífandi sálarbaun um eilífðarsali. En ég á svo erfitt með að trúa á hluti sem mér finnast ekki í takt við heilbrigða skynsemi. Trúi reyndar ekki á heilbrigða skynsemi, en reyni að beita henni. Þegar ég nenni.

Valentínusardagur í gær. Trúði ég á hann? Nei. En á Íslandi eru, skv. Hagstofunni, sjö karlmenn sem bera nafnið Valentínus. Hallast að því að þeir séu til og vona að þeir eigi sér fagurt líf, fullt af ást.

Letin liggur í hengirúmi og efast. Það getur hún.

Afmælistáningur

Hjalti Elías er 13 ára í dag. Yngsta barnið mitt sumsé orðið táningur *dæs*.

Hjalti er mikill sögumaður og teiknari og borðar aldrei kartöflur.

Björt eru stellin stjarnanna

Þegar amma var ung voru næstum allar tönnurnar rifnar úr henni (án deyfingar). Ein eða tvær voru skemmdar og fyrst búið var að sækja tannlækni, þótti við hæfi að nýta ferðina og láta kippa rest og fá alminlegar gervitennur. Þær þóttu bæði fallegri og vandræðaminni til brúks en þessar rótföstu.

Er að horfa á þátt í sjónvarpinu þar sem hópur vel snyrtra karla og kvenna með áhyggjusvip leysir subbulega morðgátu. Þetta laglega og bráðvel gefna fólk er með ofurhvítar tennur, reyndar svo hvítar að það gæti hæglega beitt sínu bjarta brosi í stað yfirheyrslulampans góðkunna úr gömlu stríðsmyndunum.

Bláhvítar tennur gera voða lítið fyrir mig. Sjáið þið Erlend fyrir ykkur leysa málið - í lopapeysu og með hvíttaðar tennur?

Síróp, wasabínöfnur og ljóð

Í gær bjó ég til enn eina lögunina af vanillusírópi. Búin að gera nokkra vinnufélaga mína háða þessu stöffi og fólk farið að kvarta yfir sírópsleysi í kaffihorninu. Fyrst tuðaði mannskapurinn, "hnuss, síróp í kaffi!" og svo fór fólk að spyrja "Beta, hvar er sírópið?"

Takið eftir skálinni með fagurgrænum nöfnum mínum. Þetta eru wasabi baunir. Dúndurgóðar og sprikla í munninum eins og sjö samúræjar.

Fékk frábæra ljóðabók í afmælisgjöf. Hún heitir Blótgælur og er eftir Kristínu Svövu Tómasdóttur. Á skalanum vanillusíróp - wasabi baunir er bókin nær wasabíinu.

Þessi maður

Þessi maður líkti höfðinu á mér við félagsheimili úti á landi. Þessi maður kann að smíða, rafvirkjast og elda guðdómlegan mat. Þessi maður er með stóran haus, fullan af sögum. Þessi maður er með blíðustu og bestu hendur í heimi. Þessi maður er búinn að jóðla fyrir mig og syngja valin lög úr Sound of music, án augljósra hæfileika til söngs. Þessi maður kemur mér alltaf til að hlæja.

Þessi maður er fallegur yst sem innst.

Skaflar

Eftir að hafa eytt 40 mínútum í spól og snjómokstur í morgun og skrensað til og frá á veginum á leið til vinnu, kveikti ég á útvarpinu. Þar heyrði ég tilkynningu um að fólk á vanbúnum bílum ætti ekki að vera í umferðinni. Mér fannst nokkuð til í því.

Mamma sagði við mig í dag að það væri aldrei of mikið af ást og hamingju í heiminum og gleðiefni að bættist í það púkk. Svona í kosmísku samhengi. Sammála mömmu. Og hamingja er smitandi. Nema sumir eru reyndar fjölónæmir og láta bros og gleði fara óskaplega í taugarnar á sér, telja á einhvern hátt að sér vegið ef aðrir eru að meðaltali glaðari en þeir. Svei mér ef sumum líður ekki best illa.

Ég ætla að brosa í fyrramálið. Þótt ég þurfi að skafa og moka. Þetta er ákvörðun og val.

Harka

Í gær sprakk ofn í geymslunni minni. Það olli miklu flóði hjá fólkinu á neðstu hæðinni, reyndar svo miklu að öll gólfefni eru ónýt hjá þeim.

Gamli pottofninn minn frostsprakk á limminu, hreinlega klofnaði í herðar niður.

Veturinn aldeilis með attítjúdd þetta árið.

Útsala útsala

Á gufunni glymja um þessar mundir auglýsingar um tilboð á legsteinum.

Mér og börnunum finnst þetta dálítið sérkennilegt og ræddum yfir kvöldmatnum ýmsa vinkla á svona tilboðum. Spáðum í sölumennsku í þessum geira, hvort heppilegt væri að selja legsteina í síma (ég sagðist mundu hrökkva í kút ef einhver hringdi og spyrði hvort ég hefði hugsað út í kaup á legsteini). Sáum líka fyrir okkur sölumenn sem gengju í hús og seldu legsteina. Hjalti minn sá fyrir sér teiknimyndaauglýsingar, t.d. þar sem fyrir kæmu tvenn öldruð hjón, hroðalegir dauðdagar gömlu kallanna og tvær miskátar ekkjur (önnur forsjál í steinamálum en hin ekki). Spáðum í "tveir fyrir einn" tilboð, eða "kauptu tvo og fáðu þriðja ókeypis". Okkur fannst þetta drepfyndið þótt eðli málsins samkvæmt sé málefnið grafalvarlegt.

Flugstöðvarmas

Enn er ég að blogga á flugstöð. Er á leiðinni heim á skerið sem mér skilst að hafi frosið til andskotans á meðan ég var að spranga um í Köben.

Þessi ferð hefur um margt verið athyglisverð. Var boðið út að borða á afmælinu mínu - á veitingastaðinn Noma, sem skartar tveimur Michelinstjörnum. Þar er norræn matarhefð rifin upp úr hversdagsleika hrökkbrauðs svo um munar. Hef aldrei á ævinni séð jafn frumlega rétti fram borna. Á borðum voru m.a. næfurþunnar hnetuflísar með rúgbrauðsmylsnu og karsa, skorsonrót með "mjólkurhúð" (seig skán af flóaðri mjólk held ég), brauðbollur með skyrsmjöri og margt fleira. Eftirrétturinn var kúmenís með kartöflum, brúnuðum í sykri og ákavíti.

Mér var einnig boðið í leikhús. Fórum á Blóðbrúðkaup eftir Lorca. Frábær sýning, sérstaklega tónlistin. Ástríður og blóðhiti, grimmd og illgirni, fáviska og hefndarþorsti. Allt bara eins og í raunveruleikanum.

Og nú er að takast á við hversdaginn. Sem betur fer er hann iðulega ágætur í mínum ranni.

Skór við hvert fótmál

Í útlöndum kaupir maður skó. Þetta veit hvert mannsbarn.

Fann þessi þrjú pör á Nørrebro og þar gengum við í heilagt fótaband (sk. fjölskókvæni). Fór líka á Laundromat Café, sem er í eigu Íslendinga, og mikið asskoti er það huggulegt og fínt. Þjóðremba er góð með kaffinu.

Kaupmannahöfn rokkar.

Til hamingju

Ég á afmæli í dag, já, ég á afmæli í dag og mér var boðið út að borða í kvöld. Í Kaupmannahöfn.

Í þetta skipti sleppið þið við nöldur um hvað sé glatað að eiga afmæli þegar iðulega er skítaveður undir himinháum jólavisareikningi.

Chai er gott. Þið eruð góð.

Frelsið er yndislegt

Mótmælin í Ráðhúsinu voru "skrílslæti". Spaugstofan mátti ekki gera "ósmekklegt" grín að hraksmánarlegri yfirtöku í borgarstjórn.

Einmitt. Hvernig væri að gefa út vandaða handbók um hvað "má í spaugi" og hvernig eigi að mótmæla þannig að það raski ekki fegurðarsmekk hins almenna borgara.

Grín og mótmæli. Held að sumir nái bara ekki pointinu.

Blogghverft

Var að klippa táneglurnar í morgun og missti klippurnar ofan í klósettið. Hefði tekið mynd og sýnt ykkur ef klósettið hefði verið nýþrifið.

Þoli ekki þegar fólk er neikvætt og segir að blogg sé sjálfhverft. Pfft! Örugglega bara öfund.

Bobbingar, tennur og verkfæri

Í morgun barðist ég gegnum kafaldsbyl og þæfing til að láta konu með kaldar hendur grípa um ber brjóstin á mér og fletja þau út á milli tveggja glerplatna, þar til þau voru á þykkt við afmæliskort. Notaði ferðina og lagðist upp á harðan bekk og hagræddi persónu minni þannig að prívatpartarnir væru við nefið á vinalegum lækni. Komst á þessu stigi í snertingu við annað nef úr stáli sem hefur það hlutverk að þvinga upp líkamsop.

Fór svo beint í Kópavoginn að heimsækja tannlækninn minn vegna tannverks. Tannpína er leiðindapína.

Sjaldan hefur jafnmörgum verkfærum úr gæðastáli verið potað í op baunar á einum degi. O, jæja.

Spái stundum í hvernig það sé að vera með brjóst á stærð við Plútó og Tríton. Hlýtur að vera erfitt að halda jafnvægi með svona bobbinga. Getur hún sippað? Ef hún sest við borð, leggur hún þá júllurnar hvora sínum megin við kaffibollann? Kafnar hún ef hún reynir að standa á höndum?

Úff. Legg ekki meira á ykkur að sinni.

Þótt þú sért fyndin, geturðu ekki verið það ævinlega, enda verður það þreytandi til lengdar

Oft hef ég viðrað ímugust minn á sjálfshjálparritum. Ein undantekning er á þessari óbeit minni, því gamlar betrunarbækur þykja mér fyrirtaks skemmtan. Í fórum mínum er bókin Listin að vinna hylli karlmanna eftir W.S. Keating (Söguútgáfan Suðri, Reykjavík 1950). Mig langar að deila með ykkur nokkrum viskukornum úr ritinu og vona að það nýtist þeim einstæðu konum sem hugsanlega gætu verið að lesa þessi orð. Sjálf er ég einstæð kona og ætla því að lesa af athygli.

Úr kaflanum Samræður.
Ef þú ert vel gefin, er aðdráttarafl þitt ekki fólgið í útlitinu einu. Það er sízt þýðingarminna hvað þú segir og hvernig þú segir það.

Við skulum fyrst athuga málfarsgallana. Óreglulega settar tennur geta orsakað smámælgi, en hún getur líka verið letilegum framburði að kenna. Ef þú ert smámælt eða verulega blest í máli, ættirðu tafarlaust að tala við færan tannlækni.

Úr kaflanum Minnimáttarkennd.
Öll höfum við okkar galla; enginn er fullkomlega ánægður með sjálfan sig nema hálfvitinn.

Meðalstúlkan er frjálsmannleg í framkomu, stundar starf sitt af skyldurækni, giftir sig, og í þessum straumi lífsins gleymir hún sjálfri sér og því, sem henni kann að vera á vant í samjöfnuði við aðra.

Ef tennur þínar eru skemmdar, skaltu láta gera við þær, eða fá þér að öðrum kosti gerfitennur. Ein glæsilegasta leikkonan í Hollywood hefur gerfitennur í báðum gómum.

Ertu kannske feimin við karlmenn? Til þess er engin ástæða. Á hverju ári giftast stúlkur svo milljónum skiptir, og því skyldir þú ekki geta orðið ein þeirra?

Úr kaflanum Fegurð.
Fallegast er, að andlitið sé egglaga.

Hárgreiðslan hefur mikil áhrif á andlitssvipinn, og sé vel til hennar vandað, getur hún breytt andlitsfalli og hulið sviplýti. Hér á eftir verður drepið á nokkrar andlitsgerðir og hárgreiðslu þá, sem hverri um sig hentar bezt:

• Egglaga andlit: Bezt að hárgreiðslan sé einföld. Annars má nota hvaða hárgreiðslu sem er, ef hún spillir ekki andlitssvipnum.
• Langt og mjótt andlit: Skipt í miðju (nema nefið sé ljótt). Lokkar eða brúskar fram á ennið. Eyrun sjáist (ef svipurinn er fríður). Sítt hár, sem hylur eyru og háls. Skipt neðarlega í öðrum vanga. Litlir, hringlaga lokkar (ef svipurinn er fíngerður).
• Breitt eða kringlótt andlit: Sítt hár, liðað upp frá hálsinum, svo að eyrnasneplarnir sjáist. Skipt hátt í öðrum vanga. Hárið greiðist upp frá andlitinu (pompadour) (ef svipurinn er fríður). Hárið falli í lausum bylgjum.
• Með gleraugum: Hyljið eyrun.
• Með stóru nefi: Hátt, uppsett hár. Haríð vefjist upp í hnakkanum.
• Langur háls: Hárið hylji hálsinn.
• Stuttur háls: Hárið sé stutt, svo að hálsinn komi í ljós.
  

Úr kaflanum Ástarhót.
Að því kemur, fyrr eða síðar, að þú verður að láta ást þína í ljósi, ef þú vilt ekki missa af þeim, sem þú hefur valið þér.

Gerðu honum til geðs. Ef hann stingur upp á einhverju, skaltu lýsa þig því samþykka. Ef honum finnst rauður kjóll fara þér betur en svartur, skaltu vera í rauða kjólnum, og láta hann verða þess varan, að þú gerir það fyrir hann. Komdu þeirri trú inn hjá honum, að það sé hann, sem ráði.

Gettu þér til um óskir hans og uppfylltu þær. Ef hann borðar á matsöluhúsi, skaltu bjóða honum í mat. Láttu þér umhugað um, að honum líði vel. Ekki er nauðsynlegt, að þú gangir svo langt að rétta honum inniskóna hans óumbeðið, en gerðu samt eitthvað í þá átt fyrir hann. Stilltu útvarpstækið á þá stöð, sem honum þykir mest gaman að hlusta á, og leggðu púða við bakið á honum í stólnum.

Segið svo að ég geri aldrei neitt fyrir ykkur.

Viðeigandi klæðnaður

Ef ég væri stjórnmálamaður í fatakaupum mundi ég gæta þess vandlega að hafa plötu í bakstykkinu, eins og er í mótorhjólajökkum. Rífandi sala í hnífasettum hjá Brynju á Laugavegi.

Minnir mig á málsgrein sem ég las í handbókinni Leiðin til að vinna hylli karlmanna (gefin út á sjötta áratugnum):

Ef þér hafið ljótt nef má bægja athyglinni frá því með viðeigandi snyrtingu og hatti.

Tyrkjamolar

Börnin mín eru miklir nammigrísir en það hef ég aldrei verið, ef frá er talið dökkt súkkulaði sem ég lít ekki á sem sætindi, heldur mannréttindi. Þau borða alls kyns hlaup og undarlega mola. Gáfu mér einhvern tímann svona piparbrjóstsykur og ég spýtti honum útúr mér bölvandi og fussandi.

Mér fannst kaffi skelfilega bragðvont fyrst, gleymi aldrei fyrsta sopanum. Tyrkisk peber og kaffi eiga það sameiginlegt að vera áunninn smekkur. Núna finnst mér tyrkneskur piparbrjóstsykur (sem reyndar kemur frá Finnlandi) hrikalega góður og kaffi lífsnauðsynlegt, rétt eins og súrefni, vatn og súkkulaði.

Hef einu sinni smakkað tyrkneskt kaffi og fannst það viðbjóður, en gerði reyndar þau mistök að sturta í mig öllum korginum. Það á maður víst ekki að gera. Ætla að prófa tyrkneskt kaffi aftur einn góðan veðurdag og dansa magadans í sægrænum kjól.

Lífið - þakklátt starf

Gerði merkilega uppgötvun í vikunni. Var að vaska upp, útvarpsfréttir ómuðu í litla eldhúsinu mínu og af og til lagði ég frá mér leirtauið til að heyra betur hvað þulurinn sagði. Hversdagslegt? Já. Sannarlega var heimurinn hversdagslegur á þessu augnabliki. Lífið var einfaldlega í jafnvægi. Mér hefur ekki liðið svona vel í mörg ár. Eftir skilnaðinn hefur líf mitt verið rússíbani, hreinsunareldur, ópera, farsi og ég á köflum hádramatík. Rúm tvö ár síðan ég ákvað að rífa mig upp og skilja við mann sem alltaf hefur reynst mér vel, traustur og heiðarlegur sem hann er. Ég er þeirrar gæfu aðnjótandi að telja hann enn meðal bestu vina minna og fyrir það er ég endalaust þakklát, okkar og ekki síst barnanna vegna. Held að hvorugt hafi nokkurn tímann misst sjónar á hinu sem manneskju, þrátt fyrir þoku sárinda sem lagðist yfir tilveruna um stundarsakir. Hef aldrei litið til baka með biturð, hvers vegna ætti ég að gera það? Þrjú yndisleg börn og mörg góð ár við daglega amstrið sem fylgir fjölskyldulífi og barnastússi. Gleði og sorgir eins og gengur og gerist hjá þeim sem eru svo heppnir að eiga sér "eðlilegt líf".

Uppgötvun mín við uppvaskið var að fyrst núna líður mér eins og gömlu Betu, nema bara miklu betur. Ég er sátt við sjálfa mig. Næstum búin að fyrirgefa mér þau mistök sem ég gerði, allar slæmu ákvarðanirnar sem ég tók. Hef aldrei verið hrædd við að axla ábyrgð á eigin gjörðum, en er ekki tilbúin að taka á mig ábyrgð á hegðun annarra.

Situr dálítið í mér pistill sem ég las nýlega, eftir Davíð Þór Jónsson. Góð hugleiðing þar á ferð. Eftir því sem ég eldist dýpka tilfinningar mínar og skerpast. Fyrir það er ég þakklát. Ég get orðið ástfangin eins og unglingur, nema enn betra - hef reynslu og innsæi sem mig skorti alveg í sjálfhverfri gelgjumóðunni. Og nú á ég líka svolítið sem ekki fæst keypt, fengið að láni eða stolið - ég þekki sjálfa mig. Ómetanlegt.

Það er svo gott að vera til.

Lærið baunar

Mikið kapp, litlir hæfileikar. Íþróttasaga mín í hnotskurn. Var að sýnast fyrir leikfimikennaranum (sem illu heilli er ungur karlmaður), tók fruntalega á í spretthlaupi og spojong, held ég hafi teygt lærvöðva eins og maður skyldi aldrei teygja lærvöðva. Sit nú hálfskjálfandi í latastrák undir teppi, get varla gengið þrjú skref. Líður eins og bjána. Kvíði fyrir að verða mál að pissa.

Ákvað að dreifa huganum og hræra í tenglalistanum. Takið eftir smekklegu mynstrinu, þetta er harðangur og klaustur og dass af kappmellu og aftursting. Varla krosssaumspor að sjá.

Elska jákvætt og góðviljað fólk. Vildi bara koma því að. Svona er ég spes.