Innanlandsflug...

getur verið hálfgert happdrætti, það hef ég reynt á eigin skinni. Veðurtepptist á Akureyri í gær, en þar var ég stödd á ráðstefnu um læsi á 21.öldinni. Fín ráðstefna. Á Akureyri voru, auk mín og 300 annarra ráðstefnugesta, nokkur þúsund ungmenni vegna Söngkeppni framhaldsskólanna. Sumsé - afar slæmt að veðurteppast akkúrat á þessum tíma, t.d. ekki mikill séns á gistirými. Það er skemmtileg tilviljun að síðast þegar ég var stödd í höfuðstað Norðurlands veðurtepptumst við hjónin þar. Eftir margra tíma bið á flugvellinum hafði Flugfélagið þó afrekað að senda töskuna okkar suður - þeim er ekki alls varnað. En við stóðum sumsé úti í norðlenskri stórhríð án gistingar, bíls (ekki einn einasta bílaleigubíl að fá), tannbursta eða annarra nútímaþæginda. Starfsmaður á flugvellinum setti á sig snúð þegar við mölduðum í móinn og sagðist ekki bera ábyrgð á veðrinu. Það er ábyggilega rétt hjá honum.

En aftur til gærdagsins - ég fékk á endanum far með fjórum góðum konum á suðurleið. Þær voru ljómandi skemmtilegar og gekk ferðin heim snurðulaust - ekkert stoppað á leiðinni nema einu sinni til að taka olíu. Var reyndar að drepast úr hungri og verkjum í fótum allan tímann, enda óétin síðan um hádegi og í þröngum pæjustígvélum og dragt (kona á framabraut er flott í tauinu - skítt með tær og annað sem kremst). Þegar ég skreiddist yfir þröskuldinn heima, seint um kvöldið, kyssti ég parketið, velti mér yfir á bakið og kallaði æst á Pétur. Hann skildi hvað ég vildi, dró umsvifalaust af mér stígvélin og eldaði svo handa mér tvo hamborgara. Ég er vel gift kona.

Kannast lesendur...

við orðtakið "nú er best að þegja eins og tjörutappi"? Rakst á þetta skemmtilega orðasamband á bloggsíðu annars gamalmennis sem kallar sig æri (gamalærir).

Hjalti...

sonur minn hefur skoðun á öllu, harðneitar að fara í klippingu, borðar eins og fugl, forðast útiveru og gengur í ósamstæðum sokkum. Á ég að hafa áhyggjur?

Skáksnillingurinn...

nei, ekki Fisher, heldur Matti sonur minn brilleraði á Reykjavíkurmóti grunnskólasveita, eins og sjá má hér . Oooo, ég er svo stolt af stráknum!

Bakaði...

gulrótartertu og súkkulaðiköku í dag. Fór líka í heimsókn til Möggu vinkonu minnar. Var að skila af mér dóttur hennar, Álfheiði Eddu, sem gisti hjá okkur. Edda og Hjalti eru góðir vinir alveg eins og Tumi, bróðir Eddu, og Matti minn eru góðir vinir. Afar hentugt. Svo kíkti ég á gamla settið í Garðabænum og færði þeim smá heimabakstur. Þau voru að fá rosa flotta kaffivél sem hvæsir og frussar og freyðir mjólk og býr til dúndur kaffi. Nú geta þau stofnað kaffihús, þ.e. þegar mamma er búin að læra aðeins betur á græjuna (og hættir t.d. að henda síunni með kaffikorgnum í ruslið).

Tiltekt...

getur leynt á sér. Mæli hjartanlega með ísskápsþrifum sem þerapíu. Dreif mig í þetta verk í morgun og það var bara eins og birti í sál minni með hverjum skítabletti sem hvarf og hverri útrunninni og myglaðri matvöru sem ég þeytti í ruslið. Skápurinn varð skínandi hreinn og bara næstum tómur á eftir, svei mér þá. Svo skelltum við Matti okkur í Bónus og ísskápurinn er núna fullur af góðum mat. Og sál mín er hreinni en hún var í gær.

Kalluglan mín...

er í Færeyjum og verður þar í nokkra daga. Skyldi hann tala eins og Dómínós pítsu gaurinn þegar hann kemur heim? Sennilega er ændjin heitta eá tví.

Æ, æ..

ég er búin að vera svo reið undanfarið en nú hef ég ákveðið að hætta því. Það er ekki eins og maður geti stjórnað því hvernig aðrir hugsa, eða breytt fordómum fólks. Sumir vilja ekki sannleikann, bara troða öllu inn í fastmótað hugmyndakerfi og gefa sér alltaf niðurstöðuna fyrirfram. Held að allflestir "flokkshollir" hugsi á svoleiðis brautum, þeir sjá og heyra það sem þeir vilja (og það sem passar inn í rúðustrikaðan heilann á þeim). Mér er nokk sama hvort þeir eru til hægri eða vinstri, held hreinlega að flokkspólitísk hugsun eyðileggi færni fólks til að hugsa sjálfstætt og vega og meta atburði, menn og málefni. Ég fagna því að vera og hafa alltaf verið pólitískt viðrini. Ef við vindhanarnir og viðrinin í pólitík stofnum flokk - verðum við þá líka svona óskaplega þröngsýn? Sennilega. En slagorð okkar verður: Sammála síðasta ræðumanni (nema hann sé alveg óskaplega vitlaus, þá hlæjum við hátt og stórkarlalega).

Aumingja Mikael..

Torfason er með gaddakúlu í iðrunum yfir RÚV. Sú stofnun virðist fara endalaust í taugarnar á honum og hann þreytist seint á að þreyta lesendur sína með pistlum, skotum og dylgjum um RÚV. Sennilega er hann gamall afnotagjaldaskuldari og líkar illa að fara eftir lögum sem ekki falla að hans persónulega smekk. Hann um það. Hins vegar finnst mér arfavont að lesa þetta bull um eiginmann minn, starfsmann RÚV, í leiðara Mikaels í dag. Mikael erkiengill sakar þar eiginmann minn um óheiðarleika og ýmislegt annað. Úúú...en maður skelfur náttúrlega á beinunum þegar DV fer að gagnrýna aðra fyrir óvönduð vinnubrögð! Þar á bæ hefur sko aldrei neinu vafasömu verið slegið fram á prenti... Getur DV prédikað um siðfræði blaðamanna? Já, einmitt. Alveg eins og Saddam Hussein gæti tekið við formennsku í Amnesty International.

Viðburðarík var...

helgin, vissulega. Við fengum til okkar góða gesti á laugardagskvöldið, Magga og Þóru. Í raun er einstakt að eiga svona góða vini sem maður getur gleymt sér með heila kvöldstund og tíminn bara flýgur hjá. Sannarlega eitthvað til að vera þakklátur yfir.

Löbbuðum á Helgafell við Kaldársel með Jóni bróður og Möggu á sunnudaginn í blíðskaparveðri. Það var óhemju skemmtilegt og furðu margir að potast upp fjallið, þrátt fyrir snjóinn. Mæli með göngu á Helgafellið - þetta er létt og skemmtileg ganga og það er nú bara 340 m hátt og aldrei neitt voðalega bratt (aðeins mismunandi flatt).

Litli græni...

Matador bíllinn keyrði útaf taflborðinu í hádegisfréttunum í dag. Æ,æ nú liggur við að maður vorkenni AGÓ, en hann var nú vitlaus að láta etja sér út í pólitískt valdatafl án þess að kunna mannganginn. Og að kenna síðan fréttamanninum um ófarirnar er nú bara lélegt. AGÓ jarðaði sjálfan sig í einhverju aumingjalegasta viðtali sem ég hef á ævi minni heyrt. Sennilega alls ekki svo gott efni í fréttastjóra blessaður maðurinn eftir allt saman.

Það var erfitt..

að fara í vinnuna í dag. Eftir langt og gott páskafrí var ég ekki í stuði til að kljást við þetta dags daglega vinnudæmi. Það er líka svo margt að gerast í kringum mig sem ég get ekki sagt frá hér af því að þetta blogg er ekki bleik dagbók með litlum hjartalaga lás sem maður stingur oní í náttborðsskúffu. Ég átti svoleiðis þegar ég var 12 ára og fyllti hana af barnalegum pælingum um lífið og tilveruna og byrjaði hverja færslu á "kæra Dagga". En þessar barnalegu pælingar mínar komu nú til af því að ég var barn, hugsaði eins og barn og skrifaði eins og barn. Það er afsökun í sjálfu sér. Nú hugsa ég eins og fullorðin og haga mér eins og barn. Eða er það öfugt? Æ, ég veit það ekki. Góða nótt kæra Dagga.

Hvað er svona..

merkilegt við orðið RAKSÁPUPÁSKAR? Pælið í því.

Sonur minn situr hér í næsta herbergi með vini sínum og þeir tala mál sem ég skil ekki baun í - þeir eru að tala um Yu-Gi-Oh spil. Hvað er eiginlega málið með þessi spjöld? Þeir tala um defense og attack og "armed dragon" og "vampire lord" og "dragon´s rage" og "zombie effect". Svo heyrir maður setningar eins og "þetta eru sjaldgæfir gaurar", "þessi kall meiðir þúsund meira". Og peningar koma við sögu. Það er prúttað og býttað og samningar eru harðir, svo harðir að Jón Ásgeir mundi fölna af öfund ef hann heyrði samningatækni þessara 10 ára gutta (og sennilega ráða þá í vinnu).

Heyrði þessa óborganlegu setningu um daginn: Það var fermt mig í morgun.

Auk þess var ég að fá nýtt netfang og langar að upplýsa það hér: betaa@simnet.is
It´s MINE, my own, my precioussss...

Búin að...

gera tvennt í dag. 1. Fara í fermingarveislu hjá bróðursyni mínum. 2. Draga fram hjólið mitt eftir langt vetrarhlé, stíga á bak fáknum og hvílík sæla. Það er svooo gaman að hjóla. Prófið bara sjálf.

Ég er hógvær...

kona, já örugglega hógværasta konan á landinu (haha), en verð að fá að skýra frá því að ég á tvo frábæra syni. Annar þeirra er seigur skákmaður, 13 ára að aldri. Um nýjustu afrek hans má lesa hér . Hann heitir Matthías (eins og afi).
Í gær fórum við fjölskyldan í matarboð í sveitina, að Þurá í Ölfusi. Þar búa öðlingar og miklir vinir okkar hjóna, Rúna, Ari og Eggert (sem er heimasætastur á bænum). Þau gáfu okkur Pernod flamberaðan humar í forrétt, hreindýrafillet (besta kjöt sem ég hef smakkað, svei mér þá) og döðlutertu með karamellusósu í eftirmat. Ég hef skilyrðislausa matarást á Rúnu og Ara.

Það er sá tími ársins...

að sérstakt andrúmsloft skapast á heimilinu. Eiginmaðurinn er búinn að hlaða háum stöflum af alls kyns nótum, sneplum, bréfsnuddum og kvittunum á borðstofuborðið. Maður rétt sér glitta í þjáningarfullt andlitið milli Manhattanlandslags pappírshauganna. Það heyrast stunur, andvörp og stöku bölv og ragn. Ég og börnin göngum um húsið, hnípin og hljóð og pössum okkur á að vera ekki með þessa venjulegu heimtufrekju. Ég reyni að réttlæta gagnsleysi mitt í skattskýrslumálum með því að hugsa bljúg hugsanir eins og: En elsku Pétur minn, ég gekk nú með þessi þrjú börn okkar í marga marga mánuði, ældi samanlagt í eitt ár og fæddi þau svo í heiminn (og það var ekki þægilegt), það hlýtur að jafnast á við nokkrar skattskýrslur, ha? Svona segi ég auðvitað aldrei upphátt, skárra væri það nú. Það er örugglega mjög erfitt að gera skattskýrslu.

Föstudagurinn langi...

er dagurinn í dag. Heilsan er komin í lag og ég ætla að drífa kallinn út að labba. Læt hér fljóta með ljóð sem ég orti endur fyrir löngu á þessum árstíma.

Leiðin

við sitjum hér öll í strætó
fálátir baksvipir
fyrir augunum

við sitjum hér öll í strætó
hráblaut
ókunnugramannalykt
í nösunum

við sitjum hér öll í strætó
angurblítt suð
gamallar dægurflugu
í eyrunum

við sitjum hér öll í strætó
með mismiklar áhyggjur
af þjáningum frelsarans

við sitjum hér öll í strætó
hoss hoss hoss
ding

Öl er böl...

og ég ætla aldrei að drekka aftur. Ó, gleði, ógleði. Við hjónakornin vorum í dásamlegu matarboði í gær hjá vinum okkar. Og matarboð hjá Sigga Flosa og Villu eru ekki bara matarboð. Þau eru listræn upplifun, guðdómleg veisla fyrir öll skynfæri. Forréttur, ferskur aspas með valhnetum, fennel og geitaosti. Aðalréttur, nautasteik (sem þau kveiktu í á saltstráðri pönnu, hei, ég er að fatta núna að það hlýtur að vanta batterí í reykskynjarann hjá þeim). Eftirréttur, súkkulaðimúss með himneskum berjum. Kaffi. Og svo: VÍN, hvítt og rautt og nóg af því. Ég kunni mér ekki hóf í gleðinni, og það var svooo gaman (hikk). Siggi og Villa eru höfðingjar. En ég og hausverkurinn ætlum að leggja okkur núna.

Allt að koma...

Ég er búin að reyna í 3 mínútur að skilja hvernig þetta blogg virkar og þar með er þolinmæði mín á þrotum. Reyndi í 4 mínútur að finna út úr myndakerfi, en fékk ekkert út úr því nema einhvern skrítinn fæl sem vill síðan ekki fara út úr tölvunni minni (ekki hægt að eyða). Kannski er ég búin að selja sál mína fyrir túkall. Reyni ekki einu sinni að finna út úr kommentakerfi. Eftirlæt svo tæknilegar pælingar Ástu dóttur minni, sem er snillingur, en ekkert endilega TÖLVUsnillingur.

Óhamin hamingja

Nú er ég byrjuð að blogga að áeggjan dóttur minnar og óska ég sjálfri mér og heppnum lesendum innilega til hamingju með þennan gleðilega viðburð.