Til hamingju Elísabet Ásta!

Þetta er konan sem kenndi mér að vera manneskja. Þetta er konan með þolinmóða eyrað, hvella hláturinn og hlýja faðminn. Þetta er konan sem alltaf sér skondnar hliðar á málunum, líka þessum erfiðu og leiðinlegu. Þessi kona fer aldrei úr mínu liði.

Þar að auki er þessi eldklára og skemmtilega kona mamma mín og hún á afmæli í dag.

Þrír ungir menn með sverð, einn í súpermannbúningi*

Næst þegar samstarfsmenn mínir af loðnara kyninu missa sig á kaffistofunni yfir fótboltanum, verða rauðir í framan og blása sig út (ógurlega), ætla ég að segja: obbobbobb, við skulum nú ekki vera með nein tilfinningarök hér!

Fótboltaleikir eru gjarnan býsna tilfinningaþrungnir atburðir og sjaldan hef ég séð karlmenn æsa sig (já, æsingur er tilfinning) jafn mikið og yfir þessu sparkveseni.

Svo fær fólk framan í sig, með kaldri fyrirlitningu, ef það hækkar róminn örlítið, tja, t.d. yfir náttúruvernd, að það þýði nú ekkert að koma með svona "tilfinningarök".

Náttúran og það hvernig heimi við skilum í hendur barna okkar er vitaskuld smámunir miðað við leik þar sem sveittir menn hlaupa á eftir leðurtuðru. Blasir við.

Auðvitað er ekkert hægt að bera þetta saman með nokkurri sanngirni. Og fólk má alveg æsa sig yfir boltanum, finnst það í góðu lagi á meðan það meiðir ekki hvert annað eða myrðir yfir honum. Það sem ég er að segja er að tilfinningarök eiga fullan rétt á sér og skilin þarna á milli eru langt í frá greinileg. Og af hverju ættum við að tala um það sem tengist tilfinningum sem eitthvað ómerkilegt og réttlægra en annað? Höfum við ekki öll tilfinningar? Er það eitthvað til að skammast sín fyrir? Og segið mér fávísri konunni, hver er andstæðan við tilfinningarök?
Á morgun ætla ég að:

1. Fara í sturtu (hlakka til).
2. Hvíla mig.
   
3. Horfa á seinni hluta þáttaraðarinnar Pressa (ferlega skemmtileg hingað til).
4. Leggja mig.
5. Drekka kaffi.
6. Fá mér kríu.
7. Hugsa um heimsins rök (af tilfinningu fyrir skynsamlegri rökvísi).

*bönkuðu upp á áðan og vildu sjá "húsið mitt". Ég bauð þeim að ganga í bæinn og er nú margs vísari. Einn sagðist hafa eignast "typpanærbuxur" í útlöndum nýverið. Kannast lesendur við slíkar brækur?

Af örlögum gallblaðra og lítilla lamba

Orð Saxa læknis, "þú er lélegur sjúklingur" óma í höfði mér. Ég er lélegur sjúklingur. Og mér finnst þetta dýrt spaug, maður þarf að borga stórfé fyrir allar þessar rannsóknir, svo fyrir að leggjast inn á spítala (það kom mér á óvart), og þar að auki þarf maður að borga fyrir að hitta skurðlækninn á stofu fyrir og eftir aðgerð. Ætli við endum með glæpsamlega dýrt (og óréttlátt) heilbrigðiskerfi eins og Kaninn?

Best að hugsa um aðra hluti, ferðina góðu um sl. helgi. Við veiddum engan fisk handa gallblöðrunni sálugu, enda hafði hún beðið um steik og safaríka nautasteik fékk hún. Blaðran mín heitin var alveg til friðs eftir síðustu máltíðina, ekkert vesen, kúrði sig bara undir lifrinni litla greyið, með steininn sinn í fanginu.

Hér koma nokkrar myndir úr ferðinni.

Þetta fallega blóm heitir klettafrú.

Það var eins og þessi hefði dottið úr handbremsu og runnið niður hlíðina á meðan bóndi og búalið sátu í slægjunni, kjömsuðu á kleinu og drógu ullarsokkinn af kaffiflöskunni.Múmían liggur á bakinu og starir til himins.Við gengum fram á þetta litla lamb, drukknað í djúpum hyl. Það fékk ekki einu sinni að bíta gras og sjúga mömmu sína eitt örstutt sumar.

Ekkert mál

Fyrir mörgum árum fór ég í fjallgöngu, það var fyrsta fjallganga mín á ævinni og ég með þol á við sílspikaðan kontórista sem reykir 3 pakka á dag. Ég varð móð af því að kveikja á útvarpinu, ef ég þurfti að leita að stöð. Stóri bróðir sagði mér að koma að labba með sér á Esjuna, það væri "ekkert mál". Að ég skyldi komast upp á topp þennan dag, má eingöngu þakka þverhandarþykkri þrjósku minni. Að Gunnar bróðir skuli enn vera á lífi eftir að hafa logið því að mér að þetta væri "ekkert mál", má þakka djúpstæðri andstyggð minni á ofbeldi (og líka því að hann er vænsti piltur).

Í gær fór ég í aðgerð sem allnokkrir voru búnir að segja mér að væri "ekkert mál". "Iss, gallblaðran, annar hver maður búinn að láta rífa þetta úr sér, pfft, þú kemur dansandi út úr aðgerðastofunni". Einmitt. Gærdagurinn fór í, látum okkur sjá, aðgerðina sem ég man svo sem lítið eftir, og já, ég ÆLDI allan daginn. Dökkgrænu galli í lítravís. Svo var ég ekki með neinn blóðþrýsting sem heitið getur og gat vart lyft höfði frá kodda. Þar að auki er ég öll helaum og götótt með sauma hér og þar og bjánalega verki sem eru eins og ósýnileg, fáránlega þröng stálaxlabönd. Mér var boðið morfín trekk í trekk á spítalanum, en hætti að þiggja það þegar ein hjúkkan glopraði því út úr sér að það gæti aukið ógleði. Skil ekkert í þessu bara (kannski verið að vinna á morfínfjallinu í heilbrigðiskerfinu).

Efast stundum um fílósófíuna sem býr á bak við "ekkert mál". Ég fór í aðgerðina með þær væntingar að verða dagsjúklingur, sem sagt fara heim að kvöldi aðgerðardags, hélt ég væri svo hraust og spræk. Þurfti svo að vera á spítalanum lengur. Það er allt í fína lagi en væntingastýringin var skökk. Og mér er sannarlega engin vorkunn, er mun hressari í dag en í gær og komin heim í bólið mitt yndislega. Iss, þetta var ekkert mál.

Nú er þusi dagsins lokið af minni hálfu. Í næstu færslu langar mig að sýna ykkur voðalegar myndir úr helgarferðalaginu, en vil vara viðkvæma við þeim. Við erum að tala um múmíur og dauð lömb.

Síðustu dagar dygga líffærisins

Ég ákvað að fara með gallblöðruna mína út á land, svo hún mætti lifa sína síðustu daga í óspilltri náttúru. Það á nefnilega að lóga henni á mánudaginn, eins og hverjum öðrum hvítabirni eða karakúlfé. Ætlum að veiða handa henni silung, sjóða fiskinn og kartöflur með og borða með sméri. Ó, já, í sveitinni.

Á leiðinni hingað missti ég af fjörugu dýrakynlífi við þjóðveginn, það er svona að vera bílstjóri. Ergilegt.

Hjálmar, ég og gallblaðran erum annars stödd í Halldórskaffi, sem eins og allir vita er í Brydebúð. Salat fyrir mig og blöðruna, Gýmsaloka fyrir kallinn. Þetta líka fína latte í eftirmat. *dæs*

Það held ég nú. Þetta er Elísabet baun sem talar frá Vík.

Útilykt

Nýbúin að taka inn fangfylli af handklæðum með útilykt, hengja út meiri þvott, sól og rok, Hjálmar að tala um þakrennur (við iðnaðarmann í símanum), sit í lata í ljótu en yndislega mjúku angórusokkunum mínum, södd og sæl og hlýtt á tánum.

Grasið er ilmandi grænt og flóðhestar eru víst rosalega hættuleg dýr.

Þrammandi baun með bláa tá

Gekk Fimmvörðuháls í gær. Í dag er ég sólbrunnin, skrámuð, helaum í hné og með fagurbláa stórutá - tók mynd af henni en ákvað að birta ekki, af tillitsemi við lesendur (segið svo að ég geri aldrei neitt fyrir ykkur).

Á Skógum varð ég vör við bann við rauðum hundum. "Sjúkdómafordómar?", spurði ég sjálfa mig.

Í þúsund metra hæð þeytir Hjálmar flóaða mjólk út í espressóið. Algjör óþarfi að lækka standardinn þótt maður sé hátt uppi.

Minnisvarði óþekktu sauðkindarinnar.

Vinnandi karlmaður er mikið augnayndi.

Þetta var stórskemmtileg ferð en eitt langar mig að vita, verandi nýkomin úr útilegu í Þórsmörk. Af hverju öskra fullir karlar svona mikið?

Spakkorn helgarinnar

Loksins er ég búin að ná þessu, og ekki vonum fyrr. Ef þú ert í sambandi þar sem félaginn er vondur við þig og þér líður oftar illa en vel, þá skaltu fara. Hann breytist ekkert.

Ef þú ert í sambandi þar sem félaginn er góður, natinn, nærgætinn, blíður, fyndinn, uppátækjasamur og hugmyndaríkur, þá skaltu vera. Og vera góð við hann.

Hrikalega einfalt.

Gallblöðrunámserfiðleikar

Þið munið að mér er illt í maganum? Auðvitað munið þið það. Magaspeglunin um daginn leiddi í ljós magabólgur sem láta sér ekki segjast við magalyfjum, en mér var tjáð að svona þrálátar magabólgur væru oft "álagstengdar" (best að hætta að vera undir álagi þá). Því næst var ég send í ómskoðun, sem var öldungis ágæt rannsókn. Meltingarlæknirinn, sem renndi tóli sínu fimlega eftir skriplandi sleipum kviðnum á mér, sagði glottandi að ég væri með "rolling stone". Í gallblöðrunni. Hann sagði að ég þyrfti að fara í aðgerð. Mér leist ekkert sérlega vel á það, svo ég ráðfærði mig við heimilislækninn, sem útskýrði í löngu máli, með skýringamyndum, að ég þyrfti að fara í aðgerð. Æ, ég vil ekki fara í aðgerð, sagði ég við heimilislækninn, sem sendi mig til skurðlæknis. Skurðlæknirinn sagði glaðbeittur að ég þyrfti að fara í aðgerð.

Það er sumsé samdóma álit nokkurra lækna að ég þurfi að fara í aðgerð sem heitir gallblöðrunám. Gallblaðran mín er svo agalega treg að hún þarf að fara í nám sem felst í því að hún verður toguð út um kviðinn á mér, líkt og eilíen forðum úr Siggúrní Víver.

Í gær innritaðist ég á spítala með því að verja heilum morgni í bið, blóðtöku, bið, bið, viðtöl við hjúkkur og lækna, bið. Heillandi stöff. Svaraði óskaplega mörgum spurningum og fyllti út eyðublöð af ýmsu tagi. Aðgerðardagur var ákveðinn fimmtudagurinn 12.júní. Ég var kona reiðubúin, undirbúin, albúin, viðbúin, tilbúin og einbeitt, á leið í gallblöðrunám.

Haldiði að ég fái svo ekki hringingu í dag og mér sagt að aðgerðinni hafi verið frestað, engar skýringar gefnar. Gæti best trúað að dúkkað hafi upp smartari kúnni með svalari vandamál og mér ýtt til hliðar. Gallsteinar eru greinilega ekki nógu sexí.

Hnípin þjóð í éppa

Það er misjafnt hvað menn eru heppnir með nafngiftir fyrirtækja.

Mangó og dularfulla tannkremstúban

Má ég kynna þann nýjasta í fjölskyldunni. Mangó. Það er þessi með gáfulega prófílinn til vinstri. Þessi með gáfulega prófílinn til hægri er hann Hjalti minn.

Finn mig líka knúna til að deila með ykkur lífsreynslu sem ég varð fyrir í morgun þegar ég burstaði tennurnar. Greip þessa útlifuðu túbu í tannburstaglasinu, hef ekki hugmynd hvað hún er búin að vera lengi undir mínu þaki. En þegar ég burstaði helltist yfir mig óþægileg bragðtilfinning. Closanflush.

Og ef þið eruð að velta fyrir ykkur hvernig ég þekki bragðið af klósetthreinsi þá vil ég ekki ræða það. Erfitt tímabil í lífi mínu.

Út með ruslið

Sat á fundi í vinnunni, nema vinnan mín var á Landspítalanum. Fann hvernig ég átti smátt og smátt erfiðara með andardrátt, vinstri nösin á mér fylltist af hörðu hori. Langaði mikið að fjarlægja stífluna með því að bora í nefið, en kunni ekki við það svona innan um fólk. Ákvað að bregða mér aðeins frá, stóð upp og gekk út. Togaði út úr nösinni stóran klump og svo meira og meira, fann að mér létti við þetta, en magnið virtist óendanlegt. Stóð loks á einhverjum sjúkrahúsgangi, haldandi á risastórum rauðum horhnykli, og leitaði örvæntingarfull að ruslafötu, fannst brýnt að losa mig við þennan vonda massa sem verið hafði í hausnum á mér og valdið mér andþrengslum og vanlíðan.

Róa sig. Mig dreymdi þetta í nótt. En það er ekki séns að ráða þennan draum eftir bókum, því táknin í honum eru tabú eða þykja of ómerkileg til að komast í draumráðningabækur.

Hjálmar segir að þegar mann dreymi svona sé undirmeðvitundin að fara út með ruslið. Kannski eitthvað til í því. En hvað gerir maður við sálarrusl?

Munúð skal höfð í nærveru matar

Mér brá nú ponku þegar ég sá Nigellu í kvöld, hef ekki séð þættina hennar síðan um árið. Kannski satt að hún gúffi í sig afgöngum á nóttunni.

Annars finnst mér hún fitna svo fallega, skil ekki hvernig hún fer að því að safna öllu spekinu á brjóst og mjaðmir, en litlu á magann og engu á andlitið. Duló.

En, mmmmm, Nigella. Jeminneini, hvað allt verður munúðarlegt á vörum hennar. Og meira að segja hamarinn* sem hún barði í sykurklumpinn varð kynferðislegur.


*þartilgerður eldhúshamar til að brjóta storknaða sykurbráð úr ljósum sykri

Veðrið

Í dag lamdi rigningin bílinn minn svo fast að það þeyttust af honum gusurnar. Beið róleg eftir bónlaginu að ofan. Nú þarf ég ekki að þvo skrjóðinn fyrr en í haust.

Ákvað að tala um veðrið af því að ég er búin að skrifa svo marga pistla sem ég ákvað að birta ekki, enda margt að gerast þessa dagana (sumt gott, annað slæmt).

Get samt sagt ykkur hversu ljúft það er að:

• þurfa ekki að fara ein í bónus og burðast með níðþunga poka upp tröppurnar
• heyra að ég sé falleg
• horfa á verk unnin á allt annan hátt en ég vinn þau
• sjá karlmann taka svívirðilega þungan pottofn og kasta honum eins og hverju öðru fisi í gám
  
• geta deilt viðburðum dagsins með manni sem kann að hlusta
• verða vitni að pönnukökubakstri með tilþrifum og uppílofthendingum
• finna að ég er elskuð eins og ég er, af því að ég er eins og ég er
  
• þurfa ekki alltaf að elda sjálf og ganga frá
• hafa karlmannsbelg að kúra hjá
• sjá mann tækla snúrur, tæknidót og erfiðar umbúðir með þolinmæði og yfirvegun
  
• fá kaffi í rúmið
• sameina búslóðir, rugla saman reytum
• sjá karlmann munda hamar, sleif, borvél, sög, hvítlaukspressu og sláttuvél með fádæma lagni
  
• hafa snilldarkokk á heimilinu

Já, já. Öfund afþökkuð, enda er lífið ekki bara leikur. Það er líka dans á rósum.

Tíminn starir stafrænn og hljóður á mig

Gamlar klukkur eru háværar. Þegar amma var ung minnti tíminn á sig með tikki, takki og dingdongi, rrringrrringi eða jafnvel gauki sem skreið út úr holu sinni og galaði sem óður væri. Í klukkum voru úrverk, tannhjól, skífur og skrúfur og maður þurfti að trekkja upp, eða toga í keðju til að halda áfram að heyra tímann líða. Og hann leið, lokaður inni í húsi, líkt og fugl í búri.

Nú til dags er tíminn þöglar blikkandi tölur sem hvarvetna blasa við, á símanum og ofninum, í tölvunni, bílnum og gvuðmávitahvar. Tíminn er sloppinn úr verkinu og gengur laus.

Hvert er ég að fara með þessu? Hef ekki grænan grun, finnst bara gamla fallega klukkan sem nýkomin er í stofuna mína óþarflega hávær og hún fékk mig til að hugsa um tímann, en ég vil ekki hugsa um tímann. Tíminn er geisp og klukkan er núið.

Hnattræna veröld

Þvermenningin reið ekki við einteyming í hjólatúr um borgina í kvöld.

• Á Klambratúni var hópur Indverja að spila krikket
• Við Sæbrautina voru ungir og glaðværir þeldökkir menn að drekka bjór, hafa hátt og rífa bláan bol í ræmur
  
• Á bensínstöð sá ég íslenskan hjassa, með bleikklæddu hjassakvendi, reyna að koma í gang jeppagarmi og þrír Hallormsstaðaskógar hefðu ekki dugað til að kolefnisjafna þann gjörning
• Tvær rauðklæddar stúlkur hlógu hátt með breskum hreim á Skólavörðustígnum (voðalegt annars að sjá Skólavörðustíginn þessa dagana)

Og já, auðkennislyklar þola ekki þvott.

Hvar er hrífan þín?

Ég skil öfund. Ég skil afbrýðisemi. En getur einhver útskýrt af hverju sumir líta á hamingju annarra sem persónulega móðgun við sig? Ef x elskar y, þýðir það að honum er í nöp við z?

Það er sorglegt að sjá samanherpta manneskju standa í eigin illa hirta garði, mænandi yfir í skika nágrannans, haldandi að nágranninn hirði svona vel um garðinn sinn í þeim tilgangi einum að ergja biturt fólk. Það er vinna að hugsa um garð og öll eigum við verkfærin til þess.

Stundum vildi ég óska að fólk fókuseraði meira á eigið líf en annarra.

Músíkalskt þvogl

Dylan. Já, einmitt. Merkilegt að heyra litla manninn með gráa hattinn urra músíkalskt, umla og rymja með sínu nefi (bókstaflega), undir taktföstu spili atvinnumanna. Reyndi að greina hvaða orð voru þarna á sveimi, enda alvön því í mínu starfi að þreifa eftir merkingu í tauti. Hef heyrt að Dylan sé rómaður fyrir orðlist, glúrinn textasmiður, líkt og murrmaður Íslands, Megas. Zimmerman heldur því voða mikið fyrir sig svona á tónleikum. Best þótti mér Dylan takast upp í framsögn þegar hann blés í munnhörpuna sína.

Fannst rosa gaman. Allt er skemmtilegt í réttum félagsskap. Og ég var svo sannarlega í réttum félagsskap.

Það er gott að vera baun

Sambýlismaður minn spratt á fætur í morgun, haldinn óviðráðanlegri löngun til að baka handa mér bollur. Ég leyfði honum það, enda býr höfðingi í bauninni.

Síðan dró hann á hlæjandi fætur mér þessar öndvegis sandalaflíkur sem hann hafði föndrað við um nóttina.

Og rauðar rósir fékk ég í fangið.

Gæti ekki kvartað þótt einhver borgaði mér fyrir það, enda brosa jafnvel innyflin í mér, nema auðvitað þau sem kíma daglangt.

Gleðilegt júróvisjónkvöld! (Ó, en hvar eigum við að halda keppnina ef við vinnum?)

Gamalt hakk og diskópopp

Ja hérna. Ísland komst áfram. Ég varð svo hissa að mér hætti að vera illt í tánni smástund. Hallast að því að ég sé óbrigðull áttaviti í júróvisjón, þ.e. minn smekkur virðist kengöfugur miðað við það sem nýtur velgengni í þessari ágætu (en þó nokkuð þreyttu) keppni.

Í morgun settist ég við hliðina á eldri borgara á læknabiðstofu. Hann leit upp úr blaðinu, spurði hvort ég væri að fara til læknis og sagði svo: Já, og hvað heldurðu að þú þurfir að bíða lengi vinan? Ég sagði að ég vissi það ekki, bið byði nú gjarnan upp á óvissu um slíkt. Varð hugsað til annars gamals manns sem settist við hliðina á mér í flugvél fyrir skömmu, á leið til Kaupmannahafnar, en hann spurði glaðlega: Ert þú að fara til Danmerkur?

Þyrfti ekki að efla fræðslu aldraðra? Eða kenna gömlum mönnum skárri pikköpplínur?