Kveðja

Magnað hvað maður finnur sterkt fyrir ást sinni þegar maður fer í ferðalag. Kvaddi börnin mín, knúsaði stelpuskottið og Matta minn fast og lengi en varð að láta símtal duga til að kveðja þann yngsta, enda er Hjalti í sumarbústað með vini sínum og hljómaði rogginn og sæll. Finnst svo mikilvægt að kveðja ástvini almennilega, einhver tregapúki í maganum sem hvíslar því að manni.

Börnin eru gleði mín, og gleði mín börnin.

Svo á kærastinn auðvitað smá part í hjartanu en það ætla ég að segja honum sjálf.

Fermingarfélagsskítsbaun

Fermingarveislur eru undarleg fyrirbæri. Verð að játa að yfirleitt er ég ekkert ofsa glöð þegar mér er boðið í slíkar veislur. Fyrstu viðbrögðin jafnvel svona "ooohhh". Það er svo margt ómögulegt við mig, get verið mikill félagsskítur, finnst yfirborðslegt snakk fremur treg skemmtun, er lítið fyrir fjölmenni og pottþétt engin veisludrottning.

Hins vegar finnst mér oftast ágætt í veislunni sjálfri, svona þegar ég er mætt á svæðið. Held mig þá gjarnan með "mínu fólki", enda ættingjar mínir upp til hópa fallegt og gott fólk. Finnst líka sérstaklega gaman að sjá hvað börnin spretta og blómstra. Og það er eitthvað við það að sitja þröngt með ættmennum sínum og raða í sig rjómatertum og kransakökubitum.

Af hverju er ég þá að mikla þetta fyrir mér? Þjáist trúlega af veislukvíðaþroskaröskun.

Gleðilega páska

Bloggið mitt les bókhneigt og gáfað fólk. Þetta veit ég. Því leita ég til ykkar nú, þegar mig vantar sárlega að vita deili á þjóðsögu sem ég heyrði sem barn. Það sem ég man er að hún fjallaði um masgjarna konu og í sögunni kemur þessi setning fyrir, "át ég keppinn, Jóhannes?"

Svo verð ég að játa eitt hræðilegt. Í gærkvöld þegar íslensku tónlistarverðlaunin voru okkur almúganum til sýnis, þá rann fjarstýringarfingurinn stundum (oft) til, að Skjá einum þar sem rúllaði þáttur um Spice Girls.

Ég er plebbi.

Vorlundin(n)

Hin ábyrgðarfulla rödd heimsendis

Frá því ég var stelpuspons hefur verið spáð örgu á vandaðan hátt hjá RÚV. Er þetta alltaf sami þulurinn sem boðar endalok jarðar í náttúrulífsþáttunum?

Drusla

Manni finnst það lágmarkskurteisi af himninum að hætta að gráta þegar maður er með bilaðar rúðuþurrkur.

Sól og kannski kemur vor

Netið er búið að vera handsnúið, ef ekki beinlínis andsnúið í dag. En mikið er ég búin að karpa díemminn. Fór í gönguferð í Heiðmörk með Matta mínum í brakandi demantasnjó og sól. Pissaði í skóginum í álfabirtu á nálarnar sem höfðu fallið á jörðina og enginn heyrt þær detta. Saumaði fóðrið í vösunum á svarta pæjufrakkanum, saumaði tölur á fallegu bláu blússuna mína, eldaði lambaskanka í fjóra tíma, horfði á tvær bíómyndir með börnunum, horfði á dóttur mína raða upp á nýtt í eldhússkápana, fussandi blíðlega yfir skipulagsskertri móður sinni.

Gæfa að lifa svona góðan dag.

Kúkur piss og ræpana

Linda systir er þremur árum yngri en ég og telst því ævinlega vera litla systir mín. Hún tók því starfsheiti af slíkum þunga að hún þorði ekki að teygja fullorðinshæð sína nema rétt upp í handarkrika á mér. Þótt hún sé lítil, er hún ekkert lítil. Hún er nefnilega stór karakter og kjörkuð. Þegar við vorum (báðar) litlar, þá var það hún sem þorði. Þorði allt.

Ég var ekki alltaf góð við hana litlu systur mína, laug t.d. að henni að hún væri ekki systir mín, heldur hefði mamma heyrt væl eitthvert kvöldið þegar hún var að fara út með ruslið og þegar hún opnaði tunnuna þá lá þessi skítugi krakki þar, organdi. "Það varst þú, Linda mín", sagði ég. Þetta fannst henni ákaflega miður. Svo fannst mér hún grenja allt of oft og vera of frek og þreytandi. Sagði henni einu sinni að ef hún gréti svona mikið, þá mundi hún klára öll tárin sín og það gæti orðið bagalegt í framtíðinni. "Sko, t.d. ef þú giftist og maðurinn þinn deyr og svo ertu í jarðarförinni og ætlar að gráta og þá eru bara öll tárin uppurin. Þá segir fólk að þú sért vond kona, grátir ekki einu sinni þótt maðurinn þinn liggi í kistunni."

Svona var ég slæm stóra systir. En yngri systkini geta nú tekið á taugarnar. Það hef ég sannarlega séð í samskiptum minna barna. Ég er líka alveg hætt að vera vond við hana, mér þykir nefnilega ósköp vænt um þessa litlu systur mína. Bara þegar ég segi "systir", þá hitnar mér allri að innan. Samt höfum við aldrei verið neitt sérlega samrýmdar, enda ólíkar að skapgerð. En mikið er gott að eiga systur. Eiginlega bara nauðsynlegt, svei mér þá.

Af hverju er ég að þvaðra þetta? Jú, ég er nefnilega ekki í sem bestu skapi og áðan varð mér að orði dálítið sem við Linda systir sögðum í gamla daga þegar við vorum fúlar:

Kúkur piss og ræpana.

Prófið bara að segja þetta. Það hjálpar.

Orð, hlaup, mysuostur

Sat á námskeiði í allan dag og inn um hlustir mínar streymdu orð eins og anhedonismi, priapismi, locus coerulus, subcortical dementia, substantia nigra, lewy bodies...

Kom heim, alveg búin á því. Hellti úr eyrunum, smellti mér í hlaupaskóna og hljóp frá mér allt vit. Úðaði svo í mig ristuðu brauði og norskum mysuosti, sem ég trúi að bæti böl og gleðileysi heims.

Mér finnst þessi dómur góðar fréttir. Það er ljótt að stela. Líka orðum.

Apaungar í stuði

Ein af þeim hugmyndum sem ég hef haft um sjálfa mig er að ég sé þokkalega læs. Rakst þó á orð í dagblaði í dag sem ég þurfti að stauta mig fram úr. Stuðarapungar.

Stuðarapungar tengjast annarri hugmynd. Mér hafa stundum þótt dráttarkrókar á bílum undarlega heillandi.

Þáskildagafokkingtíð

Hvað sem um karlmenn má segja (og það er alltaf verið að segja eitthvað um þá), þá eru ekki eins margar bitrar og gallsúrar fortíðarrúnkandi kerlingar meðal þeirra og kvenna.*


*mikill andskoti hvað ég er ópólítískt korrekt á þessum ágæta degi

Þung í sjón

Fór um daginn með eldri syninum í gleraugnabúð að velja umgjörð. Fyrir utan fegurð og gáfur erfði hann ofurnærsýni frá móður sinni. Fundum ágætar brillur sem hann bíður nú eftir að tylla á sitt menntskælingsnef. Mikið hefur jarðarbúum farið fram í gleraugnagerð frá því ég var ung. Gramsaði í gleraugnasafninu mínu og fann æði mörg ósmekkleg, óþénug, níðþung og forljót pör.
Þar sem ég er huguð í meira lagi ákvað ég að sýna ykkur eitt parið á mynd. Já, ég gekk með þessi gleraugu í fornöld og ekki léttist nokkuð þungt mannshöfuð við slíkt.

Leiseraðgerðin var gæfuspor.

Hvítt hyski

Taktu slatta af afbrýðisemi, helling af öfund, eina lélega sjálfsmynd, tvö tonn af reiði, þrjá bolla af illgirni, átta sneiðar af yfirgangi og 10 af frekju, botnfylli af þráhyggju og vænan skammt af paranoju. Hrærðu sjö matskeiðar af sorpkjafti saman við. Kryddaðu með hömluleysi og rugli. Gættu þess vel að blandan komist hvergi í snertingu við innsæi, sanngirni, dómgreind eða heilbrigða skynsemi. Hlauptu.

Sonur minn..

sagði, þar sem hann sat í kremju með bróður sínum áðan:

Sátt mega þröngir sitja.

Æðruleysisbaunin

Einu sinni var ég stök bindindismanneskja á kamillute. Ekki lengur.

Vona heitt og innilega að ég leiðist ekki út í harðari efni eins og hveitigras.

Hef frá svo mörgu að segja að ég hef ákveðið að tala bara um það smáa

Við flugan erum sammála. Þetta var mjög gott vín. Bramoss!

Tíkin og ljóti kallinn

Politics is supposed to be the second oldest profession. I have come to realize that it bears a very close resemblance to the first.
Ronald Reagan (1911-2004)

Níu. Níu prósent. Níu prósent styðja núverandi borgarstjórn. Það þýðir að 91% styðja hana ekki, ef mér reiknast rétt, en ég er svo sem enginn sérfræðingur.

In politics you must always keep running with the pack. The moment that you falter and they sense that you are injured, the rest will turn on you like wolves.
R.A. Butler (1902-1982)

Og mikið hroðalega er hann ljótur þessi Lordí-kall sem er að tala við hið ljósa man.

baun reið kalkúnanum..

eða þannig. Þvílíkt ruglatriði.

All kinds of everything...

"Dana reið kalkúnanum"*



*fyrirsögn í Fréttablaðinu í dag

Kögglum hlaðin

Við erum ábyrg gerða okkar. Við erum ábyrg orða okkar.

Vona samt að við göngum ekki svona langt.

Er með böggum hildar þessa daga, allir í kringum mig þrúgaðir af kreppuspádómum og verðbólgurausi. Og bölvaður króníski mínusinn í skítabankanum glottir við tönn. Stóð mig að því að hnussa yfir fréttum af listahátíð og tuða "hvað er verið að spandéra stórfé í uppskrúfaða list, helberan úþarfa". Til að æra óstöðugan er svo slengt framan í mann að geðdeyfðarlyf verki ekki á (ó)lundina. Mér er þá óhætt að halda áfram að taka lýsi og láta þar við sitja, þrátt fyrir stöku tímabil þar sem ég bugast af lúxusprobblemum.

Gæti kannski látið dáleiða bjartsýnis- og orkuköggul í brjóstið á mér?