Bauneríski draumurinn

Hér er bráðfyndin síða sem hann Hjálmar gróf upp. Óborganlegur þessi amöríski fílingur.


Mér finnst að allar hárgreiðslustofur ættu að hafa forrit í þessa veru, þá gæfist tækifæri til að skoða hvernig mismunandi hárgreiðslur klæði mann, svona áður en skærin segja snippsnipp og maður þarf að fara út á götu með hauspoka.

Keðjumas

Ásta mín yndisleg klukkaði mig og ætla ég ekkert að gera með það annað en greina frá því að ég er keðju-keðjuslítari. Hef slitið keðjur frá því ég var fóstur, segja má að mér haldi engar keðjur fremur en Húdíni, tala nú ekki um þessar fjárans búðakeðjur. Þegar litli bróðir minn var í alvörunni lítill hafði hann gjarnan þennan brandara á hraðbergi: Viltu veðja? Kúkur og keðja. Ég er ekki að reyna að vera gáfuleg, það gerist ósjálfrátt.

Mér finnst fara hljótt um þetta Moggafíaskó um helgina, þar sem slegið var upp á forsíðu að fundist hefðu vísur í pósíbók sem Laxness átti að hafa ort barn að aldri. Hvar stendur málið? Veit að önnur vísan var auðgúggluð og kennd einhverjum Húnvetningi, en hvað með hina? Baðst Mogginn afsökunar, var einhver rekinn, komu skýringar?

Slúðrið nú í mig einhverju krassandi, verið svo væn.

Einn flýgur fiskur úr sögu og eftir standa tveir olíubrúsar

Meira ruglið þessi kapítalismi. Á Íslandi er verið að strauja burt alla fjölbreytni í verslun og þjónustu. Langar að nefna hér tvö dæmi: Til skamms tíma var öndvegis góð fiskbúð á Gullteig. Þar keypti ég í matinn 2-3 sinnum í viku, rabbaði við hressa og skemmtilega afgreiðslumenn og fékk aldrei vondan fisk í soðið. Nú er þessi fiskbúð horfin sem slík, en í staðinn er komið eitthvert skrambans keðjufyrirbæri sem heitir Fiskisaga. Margar fiskisögur, allar eins og sérstaða litlu búðanna úr sögunni.

Annað dæmi. Í dag fór ég á glænýja bensínstöð N1 á Ártúnshöfða. Áður en þessi stóra stöð reis, var þarna smákofi sem stóð sína pligt býsna vel sem bensínstöð. Þar keypti ég alltaf olíu á bílinn minn, en hann er farinn að reskjast og þarf þykka olíu. Gat valið úr tegundum en keypti oftast Extra. Núnú. Ætlaði sumsé að kaupa olíu, ranglaði um víðáttur nýju stöðvarinnar, fann ekki neitt og spurði loks starfsmann. Var sagt að þykk olía fengist ekki lengur á stöðvum N1. Það voru aðeins til tvær tegundir, þær sem "seljast mest". Hins vegar mátti fá á bensínstöðinni bleiur, álegg, kex, rjóma, raksápu, frisbídisk og uppþvottalög. En ekki olíu á bílinn. "Áherslubreytingar", sagði afgreiðslumaðurinn. "Það verður að spara hilluplássið", svaraði hann brosandi þegar ég spurði af hverju í ósköpunum þeir gætu ekki haft fleiri en tvær olíutegundir til sölu á bensínstöðinni.

Mig langar að segja einhverjum að stinga markaðshyggjunni upp í rassgatið á sér. Veit bara ekki hver ber ábyrgð á þessu bulli.

Horfum á Klovn

Við Hjálmar erum búin að liggja yfir Klovnþáttum (segið þetta upphátt) alla helgina. Ótrúlega eru Casper og Frank fyndnir náungar. Og óþolandi.

Vorum að koma úr kaffiboði á Suðurnesjum, en þar býr dóttlan Ásta með Maríu Önnu sinni. Ásta bakaði bollur sem heppnuðust ljómandi vel, þótt hún hafi tautað við baksturinn að hún væri ómöguleg í svona stússi. Svartsýnin kemur úr föðurættinni, og kallast þar "raunsæi". Pfft.

Veðrið er skítvont en það er notalegt að kúra undir teppi og lesa Pullman. Verið spök.

Biblían er barefli

Hef komist að eftirfarandi um sjálfa mig.

1. Get ekki rætt við fólk um pólitík nema það sé svo gott sem sammála mér.
2. Get ekki talað við trúarnöttara um nokkurn skapaðan hrærandi hlut. Var barin með biblíu um daginn. Trúarofstæki er böl.
   
3. Hagfræðileg hugtök lenda á hausnum á mér og skolast burt í skilningsvana straumi. Fæ fjarrænt blik í auga þegar gáfaða fólkið í sjónvarpinu talar með lotningu um fjármálamarkaðinn.
4. Þegar rætt er um framkvæmdir, flísum lýst og niðurbroti veggja, talað um blöndunartæki og innréttingar þá byrjar athygli mín að fjara út. Ég hef ekki vott af innanhússarkitektalegum hæfileikum, rýmisgreind eða skipulagsgáfu. Um þetta geta allir sem séð hafa inn í skápa mína borið vitni.

Þetta er ekki fallegt en ég feika það stundum. Áhugann á innanhússarkitektúr meina ég.

Sjáið svo bara hvað ég er greindarleg hér.

Lægð er yfir lífi baunar

Mér leiðist heimska mannanna, þessar rækallans lægðir fara illa í mig og yfirlýsingar allra helstu ráðamanna vestrænna ríkja um að allt sé í lagi á fjármálamarkaðnum valda mér djúpum áhyggjum.Auk þess legg ég til að Árni Johnsen verði gerður að forstjóra hins nýja Tónlistarhúss og risastór arnarkló hengd í austurhluta byggingarinnar.

Kreppa, sagnorð, veik beyging

Úlan Bator Bútan Nepal. Ég er með banana í eyrunum.

Markaður, verslun með notaða hluti, t.d. Kolaportið.

FTSE, ófullnægjandi hnerri.

Vísitala, að tala gáfulega.

Lehman Brothers, þokkalegt rauðvín.

Króna, gervitönn.

Viðskipti, verslun með spýtur.

Gengi, skuggalegir unglingar í einum hnapp.

Fjármál, jarm.

Þessi frétt fékk meira á mig en meint hrun fjármálamarkaða vestanhafs. Ég sé eftir fréttastofu Útvarps.

Ró og reiði

Ég öfunda svo fólk sem heldur alltaf ró sinni.
Nei, í raun og veru ekki. En ég öfunda fólk sem heldur haus í erfiðum aðstæðum. Þegar ég verð reið puðrast eitthvað samhengislaust og bjánalegt út úr mér og svo, klukkan allt of andskoti seint, fyllist höfuð mitt af smellnum tilsvörum sem hefðu rústað andstæðingnum. Orðheppni ágæt, tímasetning vonlaus.

En sumt getur maður hvort eð er ekki talað í betra horf, jafnvel þótt maður tali sig bláan í framan.

Sushi, Gollum, listería, hystería

Mér finnst sushi sérlega gott og gaman að búa það til. Yfirleitt þykir mér hrár fiskur gómsætur, t.d. skelfiskur, lúða, lax og silungur. Þetta barst í tal um daginn á kaffistofunni í vinnunni, þar sem ég sat og rabbaði við samstarfskonu mína, sem er læknir. Hún gretti sig svolítið yfir þessum matarvenjum mínum og sagðist aldrei borða sushi sjálf nema fiskurinn í því hefði verið frystur. Sagði hráan fisk (nefndi sérstaklega lax) geta borið í sér stórhættulega bakteríu sem heitir listería.

Nú er það ekki svo að ég sitji á árbakkanum og rífi af offorsi í mig hráan fisk eins og Gollum, en hef hingað til borðað ósoðinn fisk óhrædd, m.a.s. á erlendri grund (það voru ostrur í London, mikið assgoti var það nú skemmtilegt).

Ég gúgglaði sushi og listeríu út og suður, en sú leit skilaði litlu bitastæðu efni. Reyndar sá ég víða að óléttum konum er ráðið frá því að borða hráan fisk, en ég þarf nú ekki að hafa áhyggjur af því.

En æ, hvað allt getur verið hættulegt. Best að fá sér soðna ýsu stappaða með tómatsósu og kartöflum. Eða kjötsúpu.

Víííí

Ég kann að spila á wii. Og ég horfði á Löru Croft myndina. Og part af Rambó 4.

Rétt til getið. Strákarnir eru hjá mér þessa vikuna:)

Sló um mig og forskalaðist*

Endaði vinnudaginn í gær á því að fara í litla fjallgöngu með starfsmannaleikfiminni. Var sprellspræk og trítlaði þessar tiltölulega létt troðnu slóðir (afsakið, ruddist hér inn tungubrjótur) í blankskóm, gallabuxum og skyrtu. Skutlaði síðan samstarfskonu í Túnin og þremur dauðum löxum yfir í annað bæjarfélag og var þá farin að hríðskjálfa úr kulda.

Ekki þarf að orðlengja frekar afleiðingar þessara svalheita. Yfir mig helltist snarlega haustkvef svo svæsið að slím spýtist út um öll göt á höfði.

Sauð upp á fjallagrösum áðan og mallaði grasamjólk. Sit nú og sýp úr kisubollanum mínum, sannfærð um að mér batni fljótt og vel. Aaahhh....hvað mjólk er góð....tsjú!

*ef ég man rétt er lokalínan úr Sódómu Reykjavík einhvern veginn svona: Láttu ekki slá um þig, þú gætir forskalast.

Öreindavaðall

Oft er sagt að blogg gangi út á hreina sjálfhverfu. Í síðustu færslu reyndi ég að fá fólk til að skrifa "hvað er að vera ég" fernuljóð. Sjálfhverfara gerist það varla. Hugsanlega hefði getað myndast lítið svarthol í bloggheimum við árekstur ljóða okkar örveranna sem sólum í hringi á netveginum. Mér fannst vel þess virði að taka sénsinn.

Hér kemur eitt sýnishorn atómljóðanna sem bárust við tilraun þessa.

Að vera ég
er að leggja af stað að heiman
en gleyma hvert skal haldið

Að vera ég er að dreyma um kandífloss
á atkinskúr

Að vera ég er að vera veðreiðahestur
sem dreymir um að vera bikkja
sem dreymir um að vera veðreiðahestur

Unnur af Seljavegi, 30 ára
Blogglistaskóla Íslands, nöldurdeild
---
Í öllum ljóðunum má skynja leit höfunda að svörum við grundvallarspurningum mannlegrar tilveru. Fram koma árekstrar sem skapast af ósamrýmanlegum þáttum, má þar nefna mjólkurfernuljóð um mjólkurofnæmi og ljóðið um "innaníið-utanáið" höfundar. Einn ljóðmælandi sker sig úr og virðist sáttur við sitt innra líf, "frjáls og laus við prjál". Höfundum eru færðar bestu þakkir fyrir framlögin. Það er gott að yrkja.

Hvað er að vera ég? Góð spurning. Hvað er að vera þú? Það veist þú.

Yrkjum fernuljóð áður en það verður of seint

Get ekki látið það spyrjast um mig að farast með heiminum á morgun án þess að vera búin að yrkja fernuljóð.

Hvað er að vera ég?
að vera ég er að hafa fæðst undir appelsínugulu þaki
og mamma sparkaði í lakið

að vera ég er stundum kandís
og stundum ódrekkandi viðbjóður sem heitir égermæster

að vera ég er upplifun miðaldra konu
með laglega beinagrind

að vera ég
er brothættur kúpull gamallar krónu
í fúnkísstíl

að vera ég er spurning
um öreindir
og gott kaffi

Elísabet frá Kirkjuteig, 47 ára
Grunnskóla Sleifarhrepps, sérdeild

Strákmenntir

Mér finnst furðu létt að venjast því að hafa karlmann á heimilinu. Eintrjáningshátturinn er að rjátlast af mér smátt og smátt. Hjálmar er heimilisprýðilegur maður og góður við mig (og ég við hann) og sambúðin gengur eins og vængjaður flókaskór.

Eitt er það sem vekur jafnan hjá mér undrun, en það er tilhneiging karlmanna til að samnýta lestur og salernisferðir. Auðvitað er það hrein þvæla að karlmenn geti ekki gert tvennt í einu.

Éta éta éta það munu allir geta, vinna vinna vinna það mun vera minna

Ég er í föstu sambandi, en ákvörðun um skilnað hefur verið tekin. Andrúmsloftið er rafmagnað og erfitt á köflum. Hlutirnir eru gerðir af skyldurækni, en undir niðri kraumar eftirsjá, tregi, reiði, söknuður og vangaveltur um tilgang allra hluta. Hvar liggur trúfesta konu við slíkar aðstæður?

Ég er að fara að skipta um starf. Hef verið vinnustað mínum trú í 15 ár, en nú eru breytingar á döfinni. Miklar breytingar.

Sá fyrsti sem segir að ég hafi bara gott af því að skipta um vinnu fær sent hor í pósti.

Lostaskessur og vagnar frá Venus

Þó að ég hafi oft borðað skessujurt, hafði ég ekki lesið mér almennilega til um þessa ágætu plöntu. Vissi bara að mér fannst hún góð og vonaði þar af leiðandi að hún væri æt. Til er margvíslegur fróðleikur um skessujurt, m.a. er fullyrt að hún sé "karllæg jurt" og "veki karlmönnum losta". Merkisplanta.

Fór í göngutúr áðan með mömmu og vorum við dolfallnar í steríó yfir öllum berjunum, könglunum, fræjunum og öðrum ávöxtum jurtaríkisins sem blasa við sjónum. Fann mjög fallegan runna með appelsínugulum berjum og fagurbleikum blómum. Berin voru girnileg og rauf ég himnuna á einu þeirra og sleikti smá safa. Bragðið var hreinn viðbjóður og mig er búið að logsvíða í munninn í nokkra klukkutíma.

Mér skilst að það sé fremur lítil hætta á að því að börn leggi eitraðar plöntur sér til munns, en hvað um miðaldra húsmæður?

Lagðist í rannsóknir, svona ef þyrfti að leggja mig inn, en fann ekki lýsingu á þessum runna meðal eitruðu jurtanna. Það kom mér reyndar stórlega á óvart hvursu margar eiturplöntur eru algengar í görðum landsmanna, t.d. venusvagn.

Venusvagn (ljóshjálmur, bláhjálmur)

Pfft, glætan að ég smakki venusvagn.

Jurtaríkið á svölunum

(Þessi pottur er voða stór)

Keypti mér í sumar allnokkrar kryddjurtir, þar á meðal pottkríli með blóðbergi og myntu. Umpottaði fljótlega og jurtirnar hafa vaxið eins og arfi, myntan þó sýnu mest. Vissi ekki hvaða not ég gæti haft af þessari brjáluðu myntu fyrr en mér datt í hug að búa til te sem dreymir um að verða mojito.

Marði myntulauf í deiglu, hellti sjóðandi vatni yfir og hrærði vænum slurk af hrásykri með. Yndislegur drykkur, og afar frískandi eftir þunga kjötmáltíð.

Tók um daginn skessujurt og setti í saltþurrkun. Þá geymist hún svona hálfþurr í allan vetur og er frábær í súpur og kássur. Ætli maður geti þurrkað aðrar kryddjurtir á svipaðan hátt?

Best að gera fleiri tilraunir áður en aldingarðurinn drepst úti á svölum.

Heppnar varir

Ótrúlegt að vera í felum þar til maður er orðinn löggilt gamalmenni. En batnandi mönnum er best að lifa, jafnvel þótt það sé með presti. Ég get reyndar varla fyrirgefið Cliff að bera ábyrgð á því að ég fæ "Lucky lips" á heilann með reglulegu millibili.

Hrikalega líst mér alltaf illa á stjórnmálamenn sem telja sig starfa í umboði guðs. Tóm vitleysa að þvæla guði greyinu í pólítík. Fólk sem finnur öll svörin í einni bók hræðir mig.

Sarah Palin er á móti fóstureyðingum, á móti réttindum samkynhneigðra og telur skírlífi fram að giftingu eðlilegan hlut. Í BNA er hún ósköp venjuleg afturhaldsbeygla, en væri hún í framboði hér, þá...já, þá hvað? Skyldi manneskja með slíkar skoðanir geta öðlast frama í stjórnmálum hér? Maður spyr sig.

Vona að þið finnið náð í hjarta til að fyrirgefa mér alla tenglana í þessari færslu.

Hollusta grænmetis

Stóð í langri biðröð hjá bóndanum í Mosó, moldug, með nokkur kíló af grænmeti í fanginu. Nýkomin úr fyrsta leikfimitíma vetrarins. Var að sligast. Hvergi hægt að leggja frá sér byrðina. Þetta voru erfiðar tuttugu mínútur. Rétt fyrir aftan mig stóð fullorðin kona í röndóttum bol og tuggði tyggjó. Hún saug, jórtraði, smellti, blés, kjamsaði, sprengdi og skartaði um leið þessum tóma augnsvip sem minnir á kind.

Ég stakk gómsætum gulrótum í augntóttirnar á konunni, þar til augun sprungu út úr höfðinu á henni. Tróð glænýrri gulrófu milli rauðmálaðra vara þar til hún blánaði í framan, kýldi hana í klessu með brakandi fersku blómkáli. Grýtti hana síðan til ólífis með nýuppteknum Ólafs rauðum.

Nei, nei. Ég er bara venjuleg hversdagsgunga og sendi henni illt augnaráð.

Baunarháttur og hökuvandræði

Langar að nota tækifærið og óska sjálfri mér til hamingju með nýjan bragarhátt sem nefnist "baunarháttur". Gísli málbein er höfundur þessa þénuga ljóðforms og spái ég því rífandi fylgi í framtíðinni (hvar annars staðar?).

Hér er tekið ljóðsýni úr Gísla:
Baunarháttur
Af mér skola allan daun
aðstoðina fala
skrúbba mætti bakið baun
í bala.

Ljóðelskum lesendum er bent á halann við síðustu færslu til að njóta fegurðar tungumálsins. Baun þakkar klökk fyrir góða þátttöku og mun aldrei útiloka blanka, bilaða eða gulklædda frá lympíuleikunum sínum.

Verðlaunaskáld leikanna kýs að halda nafni sínu leyndu, vegna annríkis við rímæfingar, bragþjálfun og ljóðstafagerð.

Talandi um hökur. Ég er oft svolítið aum í álkunni, rauð og jafnvel rispuð. Þetta er auðvitað feimnismál en af mínu alkunna taktleysi læt ég vaða. Þannig er, kæri póstur, að hann Hjálmar minn er karlmaður í húð og hár, með tilheyrandi skeggrót. Stálsleginni. Á að giska fimm mínútum eftir að hann rakar sig eru komnir nýir broddar. Mér hefur dottið ýmislegt í hug, svo forðast megi eyðileggingu þeirrar þjóðargersemi sem andlitið á mér er. Til dæmis þetta:

• Hætta að kyssa kærastann (fyrr frýs í helvíti)
• Láta mig hafa það, safna siggi og fá höku eins og Jay Leno
  
• Tannlæknadúkur. Hvar fæ ég svoleiðis?

Þigg allar ábendingar með þökkum. Ekki mun af veita.

Er málið að fúnna?

Íssslendingur yfir brúnna
arga teymdi mjólkurkúnna
gasprandi um guðatrúnna
gæti verið dauður núnna.

Ragmana ykkur að koma með fleiri vísur sem endurspegla þróun málsins. Keppt verður í eftirfarandi baunlympíugreinum:

• þágufallsþraut
• slettukasti
  
• þolmyndarhlaupi
• nafnháttarlyftingum
• beygingarstökki

Verðlaun í boði, móttöku á Arnarhóli heitið.

Út úr kú

Voðaleg hroðvirkni er þetta, hver skaut alla prófarkalesarana?

Veit ekki hvort þið getið lesið fréttina, en þarna stendur m.a.: "Kú í Englandi var frelsuð úr prísund sinni nýlega en hún hafði fest höfuð sitt inni í þvottavéla trommunni. Gangandi vegfarandi kom auga á kúnna þar sem hún var orðin mjög pirruð..."

Hér er kýr
um kú
frá kú
til kýr.

Já, já, ég veit að þetta er tuð. En þetta kemur á prófinu.

Júró sé lof og prís

Yfirleitt fer ég ekki í búðir mér til dægrastyttingar. Ein er þó verslun hér í bæ sem seiðir mig til sín, líkt og sírena úr kafdjúpu hafi mammons. Júróprís. Í Júróprís reika ég um, opinmynnt og dáleidd innan um aðskiljanlegan varning. Kex, plastblóm, flugur, kúbein, sulta, gúmmíbátur, garn, veiðistöng, blómavasi, hnífur, dósamatur, sokkar, málning, sápa, hamar, nammi, vaðstígvél, sjónvarp, skófla. Og um daginn rakst ég á....skó. Strigaskó af fínustu sort.

Nú þarf ég bara að læra að ráða sudoku.

Silfursýning og sjóböð

Fruntalega var gaman að hitta nýsjóbaðaða Parísardömuna í Alþjóðahúsi. Eitthvað svo kosmópólitanskt (kosmópólitískt? nei, fjandakornið). Og mexíkóska (mexíkanska? nei, fjandakornið) kjúklingasalatið var lostæti, þótt biðin eftir því hafi stappað nærri mannsævi.

Verð að viðurkenna að mér fannst móttakan á Arnarhóli vandræðaleg. Rembingsleg kátína og uppgerðarléttleiki er ófyndinn. Og hvað voru þessir pólitíkusar (pólítíkansar? já, fjandakornið) að stilla sér upp þarna hjá landsliðinu? Veit einhver hvað "tæknimaður" gerir í handbolta?

Segið mér líka af hverju íslenskur almenningur á að borga ferðir fyrir efnafólk og embættismenn þegar þá langar að horfa á boltaleiki í Kína. Tvisvar.

Heigull er ekki kryddtegund

Litla raggeitin hló hátt og tilgerðarlega. "Ég vann", hugsaði hún og leit hróðug á verkfærin sín. Dró gauðslitna uppgerðarauðmýkt úr hrokabelg og bar vandlega á hana júgursmyrsl. Renndi holdugum fingri eftir sljórri egg smjaðursins. Afneitun fékk fægingu, enda mesta þarfaþing. Eftirlætisverkfæri sitt bar bleyðan upp að vörum, hvíslaði blíðlega, ó, elsku lygin mín, hvað þú skerpist við notkun.

Litla raggeitin lærði aldrei á spegil.

Dagsatt

Ég get ekki mælt með skynsemi í málefnum hjartans.

Ég er í svona skapi

Menning spenning

Opnaði dauðsyfjuð annað augað til að vera með, horfa á boltann. Mér hefur liðið eins og föðurlandssvikara, en hvað gerir stúlka sem engan áhuga hefur á íþróttum? Nú hún sofnar bara aftur.

Vorum á þvílíkum menningarbuxum í gær, að það hálfa hefði nægt í nóbel og óskar. Eftir að hafa úðað í okkur fiskisúpu, Pippi, Lindubuffi og engiferöli, brugðum við okkur á ljóðaupplestur í Friðarhúsi, mjög notaleg stund og friðsæl. Hugskotið var flott. Svo beint að hlusta á örlítið meira voljúm, brýnin úr gömlu eldiskvínni minni (Kópavogi), Fræbblana. Þeir eru merkilegt band, batna með árunum. Sem ég litaðist um meðal áhorfenda stakk mig hvað jafnaldrar mínir eru að jafnaði orðnir aldraðir. Getur þetta staðist?

Sáum þessu næst Megas með Súkkatsöngvarann ágæta sér við hlið bera fram orð í söng. Býsna skemmtilegt að heyra í þeim. Mér gekk betur að skilja annan en hinn.

Bærinn var fullur af fólki og flugeldasýningin var búmm, hviss, vííííí!

Og silfur er fallegt.

Hjólatúrinn og kúltúrinn

Í dag hafa kúltúrstraumar runnið niður andlitið á mér í bland við regnið. Hluti menningarinnar fór innfyrir augnlokin og hluti rigningarinnar gerði mig rassblauta á hjólinu.

• Rákumst á þennan risavaxna pappírsmann í húsasundi. Eldri kona, sem sagðist vera móðir ljóðskálds, bar á hann lím af miklum dugnaði en vildi ekki leyfa mér að taka mynd af sér.
  
• Fórum á Prikið og fengum okkur franskar með tómatsósu. Fyrir ofan barinn hékk miði sem á stóð: Herbert Guðmundsson skuldar.
  
• Sáum þrjár mótorhjólalöggur háma í sig nammi og hlæja dátt.
  
• Hittum vinkonu mína ljóðskáldið í bakgarði við Ingólfsstræti. Þar fékk ég í hendur eintak af nýútkominni bók hennar, Uppsveifla/Niðursveifla. Hlakka óstjórnlega til að hreiðra um mig á uppáhaldsstaðnum og lesa bókina. Til hamingju Hugskot! Mig langar að verða eins og þú þegar ég verð stór (lesist fimmtug).
• Skipulagður göngutúr í Hólavallargarði var bæði fróðlegur og skemmtilegur. Ég sá draug, svartklædda konu, sem starði illilega á mig. Kannski það hafi verið hún sem hrinti mér um daginn. Ég elska þennan kirkjugarð.

Nú ætlum við að fá okkur fiskisúpu, svo förum við aftur á stúfana og drekkum í okkur enn meiri menningu, allt þar til himinninn springur út yfir sjónum.

Raunverur í rafi

Hún Unnur María benti mér á þennan stórgóða texta. Síðan er á ensku og dálítið asnalega upp sett, en endilega plægið í gegnum þetta. Vekur mann til umhugsunar og þið sem lesið blogg (en skrifið ekki sjálf) - þetta kemur ykkur við líka.

Bara að hægt væri að kenna fólki eðlilega umgengni um netið. En það er víst jafn líklegt að sumt fólk fari eftir netreglunum eins og að það fari eftir umferðarreglunum.

Set þennan hér til að létta stemninguna, en aðeins þið sem lásuð bláa textann megið skoða.

Legg ekki meira á ykkur.

Drjúg þrjú orð

"Röskun varðar refsingu." Hefur alltaf þótt vænt um þessa meitluðu setningu á landmælingastöplum. Stundum þegar ég sit á löngum fundum, flýgur mér í hug þessi hnitmiðun sem segir allt sem segja þarf. Í þremur orðum.

Fátt raskar okkur.

Mikið var gaman að ganga á Helgafell í kvöld. Móbergsskúlptúrar, þeyttur lakkrísrjómi, sólblettastiklur í hrauni, blá fjöll, rauð fjöll, gul fjöll, mosi, lyng, hvönn, logn.

Er hlynnt nýrri stefnu þegar kemur að ósnortinni náttúru Íslands: Röskun varðar refsingu.

Svona er hún inní

Svona er hún inn við beinið, bilaða tölvan. Frómt frá sagt hef ég aldrei ígrundað innviði þessa fyrirbæris, sem orðið er algengara á heimilum landsmanna en heimasími. Eins og glöggir menn sjá gat Hjálmar bjargað af harða diskinum öllum gögnum sem gagn gera. Svo ætlar þetta annálaða snyrtimenni að strauja líka. Tölvuna altso.
Á ég að vera afbrýðisöm? Sjáið hversu blíðlega hann horfir á hana. Þessa druslu.

Hjálmar útskýrði margt fyrir mér um tölvur. Það er hægt að vita heilan helling um þetta mál. Mér finnst móðurborð t.d. afar fallegt orð. Örgjörvi rausnarlegt. Skjákort skondið. Tengikví geimvísindalegt. Og kæliplata minnir mig á tyggjó.

Ég sver við efri vör Huggýjar að ég tók eftir öllu sem hann sagði.

Bið bloggvini mína velvirðingar á þessari færslu, hún er ekki fyrir hvern sem er

Nú ætla ég að skrifa einfalt mál. Fyrir þig sem telur þig vera að horfa á raun-veru-leika-sjónvarp. Þú sem heldur að þú vitir allt um mig og mitt líf. Reyndu að ná þessu: Blogg er tómstunda-gaman*. Ég skrifa það sem mér sýnist. Ég ýki. Ég skálda eða sný hlutunum á haus. Gæti t.d.**** sagt að allt væri í himna-lagi, þótt mér liði ekkert sérstaklega vel. Þannig tekst ég á við leiðinlega hluti. Stundum. Þegar þannig liggur á mér.

Oft er ég glöð og skrifa gleðileg blogg. Mörgum þykja súr blogg skemmti-legri en sæt blogg. Það skil ég vel. Hver veit nema ég reyni að skrifa nokkur harm-þrungin***** blogg á næstunni. Þá líður þér ábyggi-lega betur.



*tómstunda-gaman er eitthvað sem maður gerir sér til dægra-styttingar**
**dægra-stytting er eitthvað sem maður gerir sér til dundurs***
***dundur getur þýtt föndur í þessu samhengi, eða slór
****t.d. er algeng skamm-stöfun og stendur fyrir orðin "til dæmis"
*****sorg-leg

Nýjar kartöflur og aldnir snillingar

Buðum fóstru Hjálmars í mat í gærkvöld. Hún er mikil skvísa, eldklár í kollinum, snögg í tilsvörum og kvik í hreyfingum. Þar að auki er hún 91 árs. Þegar fóstra mætti í partíið settist hún við píanóið og spilaði forleik úr La Travíata. Mikið dáist ég að svona konum.

Við gáfum fóstru nýveiddan lax með glænýjum kartöflum og ís með berjasírópi í eftirmat. Hún var sátt við kostinn.
Nýuppteknu kartöflurnar frá bóndanum í Mosó voru svo mikið lostæti að ég tímdi ekki að henda afganginum (af þeim soðnu). Við borðuðum þær í morgunmat, sneiddar ofan á ristað brauð með nýmöluðum pipar og salti. Yndislegur árbítur.

Erum annars búin að stússast í mat, þvotti, tölvuviðgerðum, tiltekt, leti, leggja í krækiberjalíkjör, búa til berjahlaup og saft og bulla um ropapeysur.

Svona helgar eru bestar.

Kindagötubarnaleikur

Ég er hjólbeinótt. Minn fyrrverandi er kiðfættur og útskeifur. Er nema von að ég hafi haldið að við myndum eignast beinfætt börn? Smávægilegur misskilningur af minni hálfu, en rétt að taka fram að þetta átti engan þátt í skilnaði okkar Péturs. Börnin líkjast föður sínum uppúr og niðrúr og er það vel. Bráðmyndarleg og vel lukkuð börn öll þrjú.
Um daginn fór ég í fjallgöngu, seig í sinum og fótviss, og þá var mér bent á ótvíræðan kost þess að vera hjólbeinóttur. Sem kætti mig ógurlega.

Það er barnaleikur fyrir hjólbeinótta að ganga kindagötur.

Borgin sem sefur

Samstarfið við Ólaf var "farsælt", samstarf Sjálfstæðisflokks og Framsóknar eftir kosningar var "traust". Sagði Hanna Birna. Minnir óþægilega á aðgerðina sem lukkaðist vel þótt sjúklingurinn dræpist.

Og Hanna Birna er "sæl" með endurtekið samstarf við bændaflokkinn og Óskar er "bjartsýnn". Þau ætla að leggja áherslu á efnahagsmál (virkjanir). Svo sætt.

Nú getum við öll sofið róleg. Ekki vekja mig næst.

Bilerí og óskiljanlegur skortur á súpukjöti

Eldaði kjötsúpu í fyrradag og bakaði fjallagrasabrauð og var því vel tekið af fjölskyldunni, enda börnin mest fyrir "heimilislegan" mat (sem minnst kryddaðan og helst soðinn). Komst að því að súpukjöt er ófáanlegt úr kjötborðum matvöruverslana og neyddist til að kaupa rándýrar sneiðar úr framhrygg í súpuna. Mér finnst að maður eigi að geta fengið bæði súpukjöt og smásteik úr kjötborðum, hvert stefnir heimurinn eiginlega?

Annars gengur einhver óáran yfir heimilið þessa daga. Sem dæmi má nefna tíðar bilanir:

• Flugnaspaðinn minn rafmagnaði eyðilagðist, nú þegar geitungar eru sem mest að ofsækja okkur. Hata þessi kvikindi.
• Klósettkassinn var sprunginn, það var alltaf vatn á gólfinu og versnaði stöðugt. Við fundum loks upptök lekans með því að beita kungfu brögðum og grænum matarlit. Unnustinn (ljómandi handlaginn) setti upp nýjan kassa í gær sem við keyptum í Byko fyrir ærið fé.
  
• Sótti bílinn úr viðgerð í gær, það fór í honum háspennukefli og fleira. Bifvélavirkinn spurði hvort ég vildi eiga gamla keflið en ég afþakkaði og sagði að það yrði í besta falli ljótur blómavasi.
  
• Heimilistölvan hrundi í fyrradag, harði diskurinn er trúlega ónýtur og þar fóru myndir og annað persónulegt stöff fyrir lítið. Ég átti bakköpp af flestum skjölunum, en ekki myndunum.
• Góða skapið er búið að vera brokkgengt en ég held að það hafi hrokkið í þýðan gang í kvöld, því við örkuðum á Skálafell í sérlega fallegu veðri.
  

Auk þess legg ég til að hallóskan verði lögð í eyði, meira bileríið á þeim bænum alltaf.

Ber og kropp

Helgin er búin að vera unaðsrík, hér kemur obbolítið nasahorn með sýnissjóninni. Og nei, ég horfi ekkert á Ólympíuleikana, mér leiðast skipulagðar íþróttir.

• Gekk á Geitafell í Þrengslum með góðum vinum. Í Geitafelli var krökkt af aðalbláberjum og krækiberjum (sbr. myndir hér að ofan)
• Nennti ekki að drekka rauðvín að gagni því mér leiðist þynnka heil reiðinnar býsn
  
• Ræddi um múmínálfana, Bob Moran, Legíonerinn, manninn með stálhnefana, Lilla, Basil fursta og fleiri risa bókmenntanna við vini mína
• Fann bleika burnirót (sjá mynd)
• Tíndi fjallagrös handa vinkonu minni sem bakar grasabrauð
  
• Var ekki í bænum í gær og missti af Gleðigöngunni
• Frétti að það væri afar slæm hugmynd að vera í hvítum buxum og borða Nóakropp í bíó
• Borðaði steinbít og aðalbláber að norðan, en mamma og pabbi færðu okkur björg í bú, nýkomin úr matarkistunni Dalvík. Berin þaðan eru langbest
  
• Bjó til berjasíróp, vanillusíróp og fiskbollur
  

Má engu muna að ég taki slátur, dansi skottís, baki soðbrauð og strokki smér, allt er svo búsældarlegt hér á Kirkjuteignum.

Aulatal

Á forsíðu Moggans gefur að líta ljóshærða stúlku tala í farsíma, sem væri ekki í frásögur færandi nema af því að hún er íslenskur keppandi á Ólympíuleikunum og gengur með samlöndum sínum í viðhafnarrófu þegar myndin er tekin. Vona að íþróttamennirnir taki símana ekki með sér þegar þeir keppa, alla vega ekki í sundi.
Er afar ósátt við "sparnaðarráð" á baksíðu Moggans. Auratal hefst á þessum orðum: "Þótt námsmann vanti ekki peninga í vetur kann það engu að síður að vera sterkur leikur hjá honum að taka námslán hjá LÍN og leggja til hliðar..." Svo er útlistað hvernig námsmaðurinn slyngi, sem á nægan pening fyrir, getur tekið námslán, lagt það til hliðar og ávaxtað á námsárunum. Hvað næst? Ábendingar frá Mogganum um hvernig hægt sé að fá atvinnuleysisbætur þótt maður vinni svart, feika veikindi og kría út örorkubætur og "leggja til hliðar"? Síðan hvenær hefur það verið hlutverk LÍN að hjálpa ríkum krökkum að koma sér upp "varasjóði"? Held að þessi blaðamaður Moggans ætti að kynna sér hlutverk Lánasjóðs íslenskra námsmanna og skammast sín, ef hann er fær um það.

Peningahyggjan er heimsk og blind.

Sældin ein

Fórum í veiðitúr í Hlíðarvatn, Selvogi. Hef aldrei á ævinni veitt neitt, nema þegar ég fór í sjóstangveiði og dró ufsaslytti og þorskgrey úr Reykjavíkurhöfn. Hjálmar er mikill veiðikall og mig langar að læra þessa fornu matarlist. Hann er þolinmóðari en fjöllin þannig að e.t.v. á ég smá von.

Ég reyndist ekki ýkja fiskin, en Hjalti sonur minn veiddi tvær fallegar bleikjur í þessari fyrstu alvöru veiðiferð sinni. Hefur þetta í sér pilturinn.

Ég lagðist í náttúruskoðun og berjatínslu. Tíndi hrútaber, krækiber og bláber og hlakka til að búa til berjasíróp út á pönnukökur.

Sáum móbrúnan yrðling á vappi við vatnið. Einnig sáum við fálka sem virtist hafa töluverðan áhuga á yrðlingnum og stakk sér niður að honum. Hef aldrei fyrr séð tófu úti í náttúrunni og heldur ekki fálka. Reyndi að taka myndir, en þær komu ekki nógu vel út, enda á ég bara imbakameru.
Rákumst á þennan torfkofa úti í vatninu, en þarna virðist leki í kjallara hafa farið verulega úr böndunum. Starf pípara verður seint ofmetið.

Legg ekki meira á ykkur, enda þreytt og sæl, rjóð í kinnum og í maga mínum er smjörsteikt bleikja með kartöflum. *DÆS*

Afneitun á flösku

Álpaðist til að kaupa gosdrykkinn Mix um daginn og fannst hann heldur verri en vant er. Skoðaði flöskuna og svo virtist sem ég hefði keypt eitthvert dæet-drasl í ógáti, ef ekki bara ölæði. Gaumgæfði miðann og sjá: Mix drykkurinn er sykurlaus en það er sykur í honum.

Ekki ætla ég að deila við Egil Skallagrímsson, hann er víst svo skapvondur.

Þvottaráð óskast

Yngri sonur minn hefur dálæti á hvítum fötum. Það veldur aldraðri móður hans ýmsum erfiðleikum í þvottalegu tilliti. Varla er hægt að hengja hvíta spjör út á snúru án þess að fá í hana grátt klemmufar, pöddugubb eða malbikshnerra.

Lenti í því að fá blátt naglalakk í falleg drifhvít sængurföt (það mál er ótengt syni mínum). Hvernig næ ég naglalakki úr líni? Á ég að þora að nudda það upp úr asetoni, kámast ekki allt út?

Að öðru. Í dag leið mér eins og aula. Fór með úrið mitt til úrsmiðs til að fá nýja rafhlöðu og þegar ég sótti það var mér sagt að rafhlaðan væri í fínu lagi. Úrið hafði stoppað af því að takkinn var útdreginn. Úrsmiðurinn hefði hæglega getað ýtt takkanum inn og rukkað mig um nýtt batterí. En hann gerði það ekki. Sætt af honum.

Jæja, ætla að tölta út í búð og kaupa fisk. Þið getið sveiað ykkur upp á að það verður hvorki ýsa né plokkfiskur.

Góðar stundir.

Gagn, orð, skraut

Herra tré gefðu mér súrefni. Herra staur gefðu mér ljós. Herra brunahani gefðu mér vatn.

"Búa hér í frjálsu samfélagi...blabla...nýtum náttúruna á skynsaman hátt....blabla....þessar ferðir eru yfirleitt mjög erfiðar vinnuferðir...blabla...við Íslendingar...blabla...í fyrsta lagi bauð íþróttasambandið forsetanum að fara...allir þjóðhöfðingar Norðurlanda fara...blabla...rektor kínversks háskóla sagði við mig, "við viljum læra af Íslendingum"...það er nú ekki gert ráð fyrir ræðuhöldum...blabla.."

Herra Ólafur Ragnar hefði átt að vera með eyrnalokka í stíl við hálsfestina. Jóhanna Vigdís var hins vegar afar smekklega til fara.

Ölbölsupprifjun hin minni

Verslunarmannahelgin er undarlegt tilveruhopp. Þegar ég var táningur fór ég tvisvar á Rauðhettu og veltist sauðdrukkin um einhverjar koppagrundir. Man eftir leiðindaveðri, skítakömrum (of fáum) og aulalegum viðreynslum (of mörgum). Rámar í ótrúlega útsmognar aðferðir við að smygla brennivíni inn á svæðið, t.d. bora gat á niðursuðudósir, sprauta í appelsínur og vindsængur, grafa í jörðu og gvuðveithvað. Og hvað það var nú indælt að vera veikur af víndrykkju, röflandi og ælandi. Sannarlega eftirsóknarvert.

Við gamla og glaðlega fólkið óskum landsmönnum öllum sem mestrar gleði og minnstrar ógleði um helgina. Farið varlega elskurnar, það er bara eitt líf á mann.

Fýlupúkar og ókurteislingar

Fátt veit ég leiðinlegra en að bjóða manneskju eitthvað ætilegt og sjá hana sitja með fýlusvip við borðið og snerta ekki á matnum, sem maður hefur þó haft fyrir að útbúa. Sumir virðast líta á það sem sérstaka greiðasemi við aðra að láta ofan í sig næringu. Hrikalega er það bjagað viðhorf gagnvart mat. Ég er ekki að tala um matvönd börn, þau eru sérkafli. Ég er að tala um fullorðið fólk.

Ef manni er boðið eitthvað, er hægt að afþakka kurteislega, "nei, takk, ég er ekki svöng" og málið er dautt. En að sitja til borðs og horfa með luntalegri vanþóknun á aðra næra sig...ég á ekki orð yfir hvað fólk getur verið óuppdregið.

Litbrigði

Þingvellir í rjómablíðu, veiðistöng, góður félagsskapur og harðfiskur í nesti. Ómótstæðilegt.
Glaugað heldur áfram að skarta nýjum litbrigðum. Finn að það er horft undarlega á mig og maður hálf skammast sín. Makalaust hvað svona meiðsli eru félagslega merkingarþrungin, óháð uppruna. Mér finnst svo óbærilega kjánalegt að hafa barið sjálfa mig í hausinn með badmintonspaða að það liggur við að ég segist hafa gengið á skáphurð.

Hef tekið eftir því að ég lendi í afar bjánalegum slysum. Fyrir nokkru festi ég höndina á mér í stormjárni og hefði þurft að naga af mér handlegginn ef ég hefði verið ein heima. Til allrar hamingju náði ég að kalla á Matta sem kom og skrúfaði stormjárnið af glugganum. Núna um daginn stóð ég á jafnsléttu þegar ég datt skyndilega um hjólið mitt í kirkjugarði og fékk skurði og skrámur. Þá var ég sannfærð um að draugur hefði hrint mér, sem er merkilegt fyrir þær sakir að ég trúi ekki á drauga. Og nú þetta glóðarauga, það var ekki smart múv. O, jæja. Maður velur sér hvorki ættingja né slys.

Vel á minnst. Hafið þið heyrt í himbrima? Þvílík hljóð, fyrst hélt ég að úlfur væri að spangóla, svo laglaus óperusöngkona að veina og svo einhver klikkhaus að hlæja. Þetta hljóðhanastél kom úr hálsi himbrimahjóna úti á Þingvallavatni í gær. Magnað.

Glauga*

Að liggja í leti er góð skemmtun. Hefði betur haldið mig við það í fríinu.En nei, íþróttabölið náði á mér föstum tökum og ég fór í badminton. Ó, að ég væri meiri Bree en Susan. Stökk fimlega upp til að ná sendingu, rann til og lamdi sjálfa mig í augað með spaðanum. Fast. Skal leyfa ykkur að fylgjast með litasinfóníu glóðaraugans, ef ég skynja einhverja stemningu fyrir því.

Annars er það helst í fréttum að það er margt feitt fólk á Selfossi, unglingar eru skemmtilegir, íslensk jarðarber góð, börn dásamleg, heitir pottar notalegir og Mangó (gári) fínn ferðafélagi.

*tillaga að þjálla nafni á glóðarauga

Bavíanarassfjöll og táblóm

Sumarfrí. Fátt yndislegra.

Já. Og svo sáum við fjall sem er nákvæmlega eins og bavíanarass á litinn.

Hér er röflað út af ómerkilegum atburði sem tengist engifer, enda rigning

Hef borðað nokkrum sinnum á "Icelandic fish and chips", en þar hefur maturinn farið mun betur í munni en nafn staðarins. Bauð dóttur minni hádegisverð þarna í dag, hún er mikil fiskiæta og ég hlakkaði til að leyfa henni að kjamsa á góðum steinbít og laukhringjum (sem eru svívirðilega gómsætir þarna). Við pöntuðum það sem staðurinn "mælti með", þ.e. steinbít á mangóbeði með frönskum og skyrónesi. Skyrónesið sem átti að fylgja með réttinum var með engifer, en Ásta þolir ekki engifer og við spurðum konuna sem tók við pöntun okkar hvort við gætum ekki fengið aðra sósu, því hún þyldi ekki bragðið af engifer. Jú, jú, það var hægt.

Svo kemur maturinn á borðið og Ásta krækir sér eftirvæntingarfull í feitan mangóbita úr salatinu og svipurinn á dóttlu, maður lifandi. "Mangóbeðurinn" var sumsé salat löðrandi í engifer, það stóð ekki á töflunni þar sem listaðir voru réttir dagsins að engifer væri í matnum og við höfðum sérstaklega beðið um aðra skyrónessósu af því að henni þætti engifer mjög vont. Við kölluðum á þjónustustúlkuna og spurðum hvort engifer væri í salatinu. Já, sagði hún. Við bentum henni á að við hefðum sérstaklega tekið fram að Ásta vildi ekki engifer og að það hefði ekki staðið neitt um engifer í þessum rétti. Þá benti hún grautfúl á smátt letur einhvers staðar á töflunni, langt frá staðnum þar sem við höfðum lesið um "rétti dagsins". Spurðum við kurteislega hvort Ásta gæti fengið smá salat (sósulaust) og annan disk svo við gætum tínt fiskinn og kartöflurnar uppúr engifersalatinu. Stúlkan kom snúðug með disk en lét okkur ekki hafa svo mikið sem eitt lítið spínatblað. Við vorum, á þessum tíma, einu gestirnir á staðnum.

Vil taka fram að ég skil ekkert í dóttur minni að vilja ekki engifer, en hún hefur aldrei nokkurn tímann þolað bragðið af þessari ágætu rót, þrátt fyrir fjölmargar tilraunir okkar foreldranna til að lauma engifer í alls kyns rétti.

En...ein svona últra fúl og óliðleg afgreiðsludama getur rústað löngun manns til að fara aftur á veitingastað. Ekki langar mig rassgat aftur á æslandikfisendtjipps, alla vega ekki í bráð. Og það þrátt fyrir laukhringina gómsætu.

Matvera

Plokkfiskur er vondur, tala nú ekki um þegar maður fær bein upp í sig. Ég elda aldrei plokkfisk. Er að spá í að tala um mat, af því að ég er örg. Hef smakkað ýlduþrátt selspik og fannst það arfavont. Elda aldrei selspik. Harðfiskur er stundum of þurr, og ýsa er ekki mannamatur. Kaupi aldrei ýsu. Elda aldrei ýsu. Ef mér væru gefnar ýsur, mundi ég hakka þær og búa til bollur. Mátulegt á þær, bévaðar ýsurnar. Ég er reið. Stundum veit ég ekki hvað mig langar að borða. Máta í munni og maga súrar gúrkur, rojalbúðing, ferskjur, piparbrjóstsykur, kjúkling, sítrónuhlaup, smokkfisk, hundasúrur. Ekkert ljós á tungunni, alla vega ekki grænt. Um daginn fékk maður á vinnustað hér í borg tyggjó í salatinu sínu. Þetta tyggjó hafði verið tuggið og því erfitt að segja til um hvers konar bragði það skartaði áður en það lenti í slagtogi við gúrkur og tómata. Er tyggjó matvara? Evrópusambandið veit það örugglega, ætli við verðum ekki að ganga í það til að fá svör við nauðsynlegum spurningum. Borðaði hamborgara í kvöld, hann var ljúffengur. Samt ólmast múrmeldýrið inni í mér og vekur maríuhænuna sem er borðleggjandi snefsin.

Hér er röflað út af ómerkilegum atburði, enda rigning

Grænn bleðill kom með póstinum í dag, merktur okkur Hjalta. Þetta reyndist auglýsing um "skólaleik", þar sem við mæðginin gætum hugsanlega unnið "ritfangagjafabréf" upp á heilar þrjú þúsund krónur. Það eina sem við þyrftum að gera væri að stofna bankareikning í SPRON og síðan spila einhvern leik á netinu og þá, og aðeins þá, ættum við möguleika á að lenda í potti þar sem dregnir verða út nokkrir heppnir þrjúþúsundkrónaritfangagjafabréfsþegar. Rausnin.

Hjalta fannst þetta ekki freistandi tilboð. Það fannst mér ekki heldur, og er ég þó sú sem greiði fyrir blýanta, yddara og stílabækur þessa heimilis.

Mér er illa við bankana.

Þanmörk

Enn er ég í endurminningagírnum. Þessi mynd birtist í Vikunni árið 1978 og textinn var svohljóðandi:

"Ljósmyndari Vikunnar átti leið niður Laugaveginn eitt laugardagskvöld fyrir skömmu og kom þá auga á nokkur ungmenni, sem sátu fyrir utan verslunarglugga og horfðu á sjónvarp. Þau höfðu komið sér vel fyrir við borð og höfðu með sér vistir. Þegar hann fór að forvtinast um, hverju þetta háttalag sætti, komst hann að því, að þetta voru nemendur úr menntaskólanum í Kópavogi, og voru þeir í eins konar vísindandaleiðangri þarna. Voru þeir að gera könnun á viðbrögðum fólks.... Voru viðbrögð vegfarenda á ýmsa lund, að sögn þeirra. Sumir spurðu, hvort þeir væru herstöðvarandstæðingar, en aðrir voru vissir um, að hér væri BSRB í setuverkfalli. Einhverjum datt í hug að þetta væri Spilverk þjóðanna. Lögreglan kom sjö sinnum og spurði, hvort þau vildu ekki færa sig, en flutti þau samt ekki burtu með valdi, þótt bannað sé með lögum að tefja umferð á gangstéttum borgarinnar."

Þetta var ósköp sakleysislegur atburður, ungt fólk að láta reyna á lagabókstafinn, finna mörkin. Man að við vorum skúffuð í aðra röndina yfir að vera ekki handtekin, við brutum jú lög, en samt meira fegin. Alla vega ég.

Nú er ég ekki að líkja þessu dútli okkar kjánaprikanna í MK við alvöru mótmæli, en ég fagna því að ungt fólk skuli leggja það á sig að láta í sér heyra og vekja okkur til umhugsunar um aðgerðir stjórnvalda og fyrirtækja á borð við Century Aluminium. Já, ég er ekki sátt við það verktakalýðræði sem hér ræður ríkjum, ég er ekki sátt við arðrán og mannréttindabrot, ég er ekki sátt við hjartalausa gróðahyggju. Og ég er ekki sátt við dáðleysi Samfylkingarinnar í umhverfismálum. Fagra Ísland, minn rass!

Dagurinn þegar ungt fólk hættir að spyrja grundvallarspurninga, hættir að ögra viðteknum gildum - það er dagurinn sem við getum skrifað upp á dánarvottorð samfélagsins.

Langsærindi

Ég er ekkert sérlega langrækin, en ábyggilega langsár. Er enn með böggum hildar yfir að hafa kíkt á bloggið hans Ármanns of seint fyrir margt löngu. Hann var með með getraun og ég vissi svarið án þess að hugsa mig um andartak. Meina, ég skírði yngri son minn í höfuð aðalpersónu þessara bóka og var sem barn á kafi í sveitarómantík og gömlum gildum, enda alltaf send í sveit á sumrin. Það þótti svo gott fyrir börn að komast af mölinni. Tileinkaði mér þúfnagöngulag, tíndi ullarlagða af gaddavír og skírði heimalninga eftir strákum sem ég var skotin í. Skrifaði mömmu og pabba hrífandi skemmtileg bréf þar sem ég taldi upp nöfn 45 kúa og fimm hunda. Bréfin byrjuðu yfirleitt á orðunum "mér líður vel og ég vona að ykkur líði vel" (þetta þótti kurteislegt).

Finn að ég er að mjakast í gegnum afneitun, reiði og depurð. Það kemur getraun eftir þessa getraun. Gott ég er að vinna í sjálfri mér og stórt skref að hafa komið þessu frá sér. Klapp, klapp á bakið baun.

Lifðu vel og lengi, en ekki í fatahengi

Mundu mig, ég man þig. Lifðu í lukku, ekki í krukku. Þú ert svín, ég er fín. Lifðu á landi en ekki á bandi.

Svei mér hvað við vorum fyndin börn. Fékk í gær í hendurnar kassa með alls konar gömlu dóti, þ.m.t. þessa litlu minningabók mína frá árinu 1970.

Bekkjarfélagar og vinir fengu bókina heim með sér og skiluðu henni aftur til eiganda, eftir að hafa skreytt eina blaðsíðu, gjarnan með niðursoðinni fyndni og teikningum. Stundum tók maður "í gegn", teikningar úr blöðum og oft voru skrifuð upp ljóð. Sumir skrifuðu fyrst með blýanti og fóru svo oní með tússlit eða trélit, það voru vandvirku börnin.

Mér finnst fyndið að sjá fimm stafa símanúmerin og skriftina. Aldrei var skrift mín sterka hlið, stafirnir hölluðu til hægri og vinstri á víxl, voru óreglulegir og mikil tilraunastarfsemi í stafagerð. Svo sér maður hjá öðrum (9 ára gömlum), nær fullkomna rithönd, eins og í forskriftarbókunum.

Held að það hafi verið hluti af sjálfmynd minni að skrifa illa, mér fannst ekki eftirsóknarvert að stafir væru fallegir. Veit ekki af hverju. Hugsanlega af því að ég var lítt gefin fyrir fínvinnu og nostur. Man líka að mér fannst svalt að skrifa hratt. Svo las ég bara strákabækur og ætlaði að verða dýralæknir. Sikk transit og allt það..

Í dag skrifa ég hratt, fontavel og læsilega. Á tölvu.

Ilmvatnsfýla, hallóskuvandræði og hákarlalýsi

Komin í sumarfrí, loksins. Fór í fjólubláan kjól af því tilefni. Hann er glænýr en mér til mikillar skelfingar er megn ilmvatnsfýla af honum, eða eiginlega vondur híbýlailmur (kemískur og klósettlegur). Fuss og fne.

Mér finnst hallóskan búin að vera hundleiðinleg í langan tíma. Er að spá í hvort maður eigi að nenna að skipta um kerfi. Hvað verður þá um athugasemdirnar?

Systir mín var að reyna að hafa ofan af fyrir hópi Kínverja um daginn og fór með þá í sætar og áhugaverðar búðir niðri í bæ, en þeir höfðu lýst yfir hug á að versla eitthvað. Þeir létu sér fátt um finnast þar til henni datt í hug að fara með þá í matvöruverslun. Þar kættust þeir ógurlega og keyptu upp allar birgðir af hákarlalýsi, fyrir tugi þúsunda króna. Giska á að Kínverjar trúi því að í hákarlalýsi sé typpamáttur.

Legg ekki meira á ykkur, átta manns í mat hjá mér í kvöld og mál að spá í matseðilinn.

Skötufóturinn

Kom mér á óvart hvað Kung fu panda er skemmtileg mynd, hló mig skakka. Lítið er ungs manns gaman og barnið þegir meðan það nagar skötufótinn.

Í bíó urðum við vitni að skelfilegum sóðaskap, varla kjaftur sem henti popppokum, pappamálum og öðru rusli í þar til gerðar fötur (sem heita ruslafötur). Ésúsminnogallirheilagir hvað landinn er óuppalinn. Er einhver með netfangið hjá Mary Poppins, svo ég geti sent henni skjátu? Ætla að biðja hana að ala upp kúkalabbana á þessu guðsvolaða skeri.

Á eftir að vinna einn dag og svo fer ég í sumarfrí. Mikið hlakka ég til að þurfa ekki að vakna kl. 6:45 og fálma eftir snústakkanum.

Auk þess leiðast mér geðvonskubeljur, níðingar, heimskra manna ráð, sóðar og fólk sem einblínir á flísina og tekur ekki nótis af bjálkanum. Og hér er eitt ókeypis ráð, mér er lífsleikni ykkar hugleikin: Treystu þeim sem treysta þér.

Sex sekúndur

Blessuð sé rigningin. Íbúðin orðin skínandi hrein, gólf skúruð, búið að bera olíu á tekkið, þvo postulínsmuni, strjúka af ljósakrónum, blása rykinu af undarlegu appelsínugulu silkiblómunum, þvo gluggana, ryksuga leynistaði og pússa gler. Súkkulaðikaka í ofninum, þvottavélin að vinda og von á gestum í mat.

Indælt líf.

Kannist þið við 6 sekúndna regluna? Synir mínir segja að ef maður missir eitthvað ætilegt í gólfið þá megi borða það ef það næst upp innan 6 sekúndna. Á þetta við um karamellur, brauðsneiðar, lakkrís og svo framvegis. Í dag tel ég óhætt að borða gotterí af gólfum heimilisins, jafnvel þótt það liggi í 8 sekúndur.

Legg ekki meira á ykkur, þarf að gá að kökunni.

Asparbrundur og flugumein

Í miðjum skafli asparbrunds liggur sótsvartur köttur.

Mig langar að taka mynd. Vildi að ég hefði tekið mynd af Mýrdalssandi um daginn, lúpínubreiðunum og haglélinu sem var á stærð við tyggjókúlur. Snjóhvítar tyggjókúlur. Svart, hvítt, blátt, grænt í glampandi sólskini, jökull á aðra höndina og hafið á hina.

Kúnstpása.

Er ekki eitthvað bogið við fyrirsögnina "Dýr bæjarstjóri í Grindavík"?

Talandi um dýr. Ég á rafmagns flugnaspaða sem lítur út eins og dvergvaxinn tennisspaði. Flugurnar látast samstundis og það kemur neisti. Hef ekki gert flugu mein ennþá (er með fólk í því) en er viðbúin fyrsta geitungnum.