Bið bloggvini mína velvirðingar á þessari færslu, hún er ekki fyrir hvern sem er

Nú ætla ég að skrifa einfalt mál. Fyrir þig sem telur þig vera að horfa á raun-veru-leika-sjónvarp. Þú sem heldur að þú vitir allt um mig og mitt líf. Reyndu að ná þessu: Blogg er tómstunda-gaman*. Ég skrifa það sem mér sýnist. Ég ýki. Ég skálda eða sný hlutunum á haus. Gæti t.d.**** sagt að allt væri í himna-lagi, þótt mér liði ekkert sérstaklega vel. Þannig tekst ég á við leiðinlega hluti. Stundum. Þegar þannig liggur á mér.

Oft er ég glöð og skrifa gleðileg blogg. Mörgum þykja súr blogg skemmti-legri en sæt blogg. Það skil ég vel. Hver veit nema ég reyni að skrifa nokkur harm-þrungin***** blogg á næstunni. Þá líður þér ábyggi-lega betur.



*tómstunda-gaman er eitthvað sem maður gerir sér til dægra-styttingar**
**dægra-stytting er eitthvað sem maður gerir sér til dundurs***
***dundur getur þýtt föndur í þessu samhengi, eða slór
****t.d. er algeng skamm-stöfun og stendur fyrir orðin "til dæmis"
*****sorg-leg

Nýjar kartöflur og aldnir snillingar

Buðum fóstru Hjálmars í mat í gærkvöld. Hún er mikil skvísa, eldklár í kollinum, snögg í tilsvörum og kvik í hreyfingum. Þar að auki er hún 91 árs. Þegar fóstra mætti í partíið settist hún við píanóið og spilaði forleik úr La Travíata. Mikið dáist ég að svona konum.

Við gáfum fóstru nýveiddan lax með glænýjum kartöflum og ís með berjasírópi í eftirmat. Hún var sátt við kostinn.
Nýuppteknu kartöflurnar frá bóndanum í Mosó voru svo mikið lostæti að ég tímdi ekki að henda afganginum (af þeim soðnu). Við borðuðum þær í morgunmat, sneiddar ofan á ristað brauð með nýmöluðum pipar og salti. Yndislegur árbítur.

Erum annars búin að stússast í mat, þvotti, tölvuviðgerðum, tiltekt, leti, leggja í krækiberjalíkjör, búa til berjahlaup og saft og bulla um ropapeysur.

Svona helgar eru bestar.

Kindagötubarnaleikur

Ég er hjólbeinótt. Minn fyrrverandi er kiðfættur og útskeifur. Er nema von að ég hafi haldið að við myndum eignast beinfætt börn? Smávægilegur misskilningur af minni hálfu, en rétt að taka fram að þetta átti engan þátt í skilnaði okkar Péturs. Börnin líkjast föður sínum uppúr og niðrúr og er það vel. Bráðmyndarleg og vel lukkuð börn öll þrjú.
Um daginn fór ég í fjallgöngu, seig í sinum og fótviss, og þá var mér bent á ótvíræðan kost þess að vera hjólbeinóttur. Sem kætti mig ógurlega.

Það er barnaleikur fyrir hjólbeinótta að ganga kindagötur.

Borgin sem sefur

Samstarfið við Ólaf var "farsælt", samstarf Sjálfstæðisflokks og Framsóknar eftir kosningar var "traust". Sagði Hanna Birna. Minnir óþægilega á aðgerðina sem lukkaðist vel þótt sjúklingurinn dræpist.

Og Hanna Birna er "sæl" með endurtekið samstarf við bændaflokkinn og Óskar er "bjartsýnn". Þau ætla að leggja áherslu á efnahagsmál (virkjanir). Svo sætt.

Nú getum við öll sofið róleg. Ekki vekja mig næst.

Bilerí og óskiljanlegur skortur á súpukjöti

Eldaði kjötsúpu í fyrradag og bakaði fjallagrasabrauð og var því vel tekið af fjölskyldunni, enda börnin mest fyrir "heimilislegan" mat (sem minnst kryddaðan og helst soðinn). Komst að því að súpukjöt er ófáanlegt úr kjötborðum matvöruverslana og neyddist til að kaupa rándýrar sneiðar úr framhrygg í súpuna. Mér finnst að maður eigi að geta fengið bæði súpukjöt og smásteik úr kjötborðum, hvert stefnir heimurinn eiginlega?

Annars gengur einhver óáran yfir heimilið þessa daga. Sem dæmi má nefna tíðar bilanir:

• Flugnaspaðinn minn rafmagnaði eyðilagðist, nú þegar geitungar eru sem mest að ofsækja okkur. Hata þessi kvikindi.
• Klósettkassinn var sprunginn, það var alltaf vatn á gólfinu og versnaði stöðugt. Við fundum loks upptök lekans með því að beita kungfu brögðum og grænum matarlit. Unnustinn (ljómandi handlaginn) setti upp nýjan kassa í gær sem við keyptum í Byko fyrir ærið fé.
  
• Sótti bílinn úr viðgerð í gær, það fór í honum háspennukefli og fleira. Bifvélavirkinn spurði hvort ég vildi eiga gamla keflið en ég afþakkaði og sagði að það yrði í besta falli ljótur blómavasi.
  
• Heimilistölvan hrundi í fyrradag, harði diskurinn er trúlega ónýtur og þar fóru myndir og annað persónulegt stöff fyrir lítið. Ég átti bakköpp af flestum skjölunum, en ekki myndunum.
• Góða skapið er búið að vera brokkgengt en ég held að það hafi hrokkið í þýðan gang í kvöld, því við örkuðum á Skálafell í sérlega fallegu veðri.
  

Auk þess legg ég til að hallóskan verði lögð í eyði, meira bileríið á þeim bænum alltaf.

Ber og kropp

Helgin er búin að vera unaðsrík, hér kemur obbolítið nasahorn með sýnissjóninni. Og nei, ég horfi ekkert á Ólympíuleikana, mér leiðast skipulagðar íþróttir.

• Gekk á Geitafell í Þrengslum með góðum vinum. Í Geitafelli var krökkt af aðalbláberjum og krækiberjum (sbr. myndir hér að ofan)
• Nennti ekki að drekka rauðvín að gagni því mér leiðist þynnka heil reiðinnar býsn
  
• Ræddi um múmínálfana, Bob Moran, Legíonerinn, manninn með stálhnefana, Lilla, Basil fursta og fleiri risa bókmenntanna við vini mína
• Fann bleika burnirót (sjá mynd)
• Tíndi fjallagrös handa vinkonu minni sem bakar grasabrauð
  
• Var ekki í bænum í gær og missti af Gleðigöngunni
• Frétti að það væri afar slæm hugmynd að vera í hvítum buxum og borða Nóakropp í bíó
• Borðaði steinbít og aðalbláber að norðan, en mamma og pabbi færðu okkur björg í bú, nýkomin úr matarkistunni Dalvík. Berin þaðan eru langbest
  
• Bjó til berjasíróp, vanillusíróp og fiskbollur
  

Má engu muna að ég taki slátur, dansi skottís, baki soðbrauð og strokki smér, allt er svo búsældarlegt hér á Kirkjuteignum.

Aulatal

Á forsíðu Moggans gefur að líta ljóshærða stúlku tala í farsíma, sem væri ekki í frásögur færandi nema af því að hún er íslenskur keppandi á Ólympíuleikunum og gengur með samlöndum sínum í viðhafnarrófu þegar myndin er tekin. Vona að íþróttamennirnir taki símana ekki með sér þegar þeir keppa, alla vega ekki í sundi.
Er afar ósátt við "sparnaðarráð" á baksíðu Moggans. Auratal hefst á þessum orðum: "Þótt námsmann vanti ekki peninga í vetur kann það engu að síður að vera sterkur leikur hjá honum að taka námslán hjá LÍN og leggja til hliðar..." Svo er útlistað hvernig námsmaðurinn slyngi, sem á nægan pening fyrir, getur tekið námslán, lagt það til hliðar og ávaxtað á námsárunum. Hvað næst? Ábendingar frá Mogganum um hvernig hægt sé að fá atvinnuleysisbætur þótt maður vinni svart, feika veikindi og kría út örorkubætur og "leggja til hliðar"? Síðan hvenær hefur það verið hlutverk LÍN að hjálpa ríkum krökkum að koma sér upp "varasjóði"? Held að þessi blaðamaður Moggans ætti að kynna sér hlutverk Lánasjóðs íslenskra námsmanna og skammast sín, ef hann er fær um það.

Peningahyggjan er heimsk og blind.

Sældin ein

Fórum í veiðitúr í Hlíðarvatn, Selvogi. Hef aldrei á ævinni veitt neitt, nema þegar ég fór í sjóstangveiði og dró ufsaslytti og þorskgrey úr Reykjavíkurhöfn. Hjálmar er mikill veiðikall og mig langar að læra þessa fornu matarlist. Hann er þolinmóðari en fjöllin þannig að e.t.v. á ég smá von.

Ég reyndist ekki ýkja fiskin, en Hjalti sonur minn veiddi tvær fallegar bleikjur í þessari fyrstu alvöru veiðiferð sinni. Hefur þetta í sér pilturinn.

Ég lagðist í náttúruskoðun og berjatínslu. Tíndi hrútaber, krækiber og bláber og hlakka til að búa til berjasíróp út á pönnukökur.

Sáum móbrúnan yrðling á vappi við vatnið. Einnig sáum við fálka sem virtist hafa töluverðan áhuga á yrðlingnum og stakk sér niður að honum. Hef aldrei fyrr séð tófu úti í náttúrunni og heldur ekki fálka. Reyndi að taka myndir, en þær komu ekki nógu vel út, enda á ég bara imbakameru.
Rákumst á þennan torfkofa úti í vatninu, en þarna virðist leki í kjallara hafa farið verulega úr böndunum. Starf pípara verður seint ofmetið.

Legg ekki meira á ykkur, enda þreytt og sæl, rjóð í kinnum og í maga mínum er smjörsteikt bleikja með kartöflum. *DÆS*

Afneitun á flösku

Álpaðist til að kaupa gosdrykkinn Mix um daginn og fannst hann heldur verri en vant er. Skoðaði flöskuna og svo virtist sem ég hefði keypt eitthvert dæet-drasl í ógáti, ef ekki bara ölæði. Gaumgæfði miðann og sjá: Mix drykkurinn er sykurlaus en það er sykur í honum.

Ekki ætla ég að deila við Egil Skallagrímsson, hann er víst svo skapvondur.

Þvottaráð óskast

Yngri sonur minn hefur dálæti á hvítum fötum. Það veldur aldraðri móður hans ýmsum erfiðleikum í þvottalegu tilliti. Varla er hægt að hengja hvíta spjör út á snúru án þess að fá í hana grátt klemmufar, pöddugubb eða malbikshnerra.

Lenti í því að fá blátt naglalakk í falleg drifhvít sængurföt (það mál er ótengt syni mínum). Hvernig næ ég naglalakki úr líni? Á ég að þora að nudda það upp úr asetoni, kámast ekki allt út?

Að öðru. Í dag leið mér eins og aula. Fór með úrið mitt til úrsmiðs til að fá nýja rafhlöðu og þegar ég sótti það var mér sagt að rafhlaðan væri í fínu lagi. Úrið hafði stoppað af því að takkinn var útdreginn. Úrsmiðurinn hefði hæglega getað ýtt takkanum inn og rukkað mig um nýtt batterí. En hann gerði það ekki. Sætt af honum.

Jæja, ætla að tölta út í búð og kaupa fisk. Þið getið sveiað ykkur upp á að það verður hvorki ýsa né plokkfiskur.

Góðar stundir.

Gagn, orð, skraut

Herra tré gefðu mér súrefni. Herra staur gefðu mér ljós. Herra brunahani gefðu mér vatn.

"Búa hér í frjálsu samfélagi...blabla...nýtum náttúruna á skynsaman hátt....blabla....þessar ferðir eru yfirleitt mjög erfiðar vinnuferðir...blabla...við Íslendingar...blabla...í fyrsta lagi bauð íþróttasambandið forsetanum að fara...allir þjóðhöfðingar Norðurlanda fara...blabla...rektor kínversks háskóla sagði við mig, "við viljum læra af Íslendingum"...það er nú ekki gert ráð fyrir ræðuhöldum...blabla.."

Herra Ólafur Ragnar hefði átt að vera með eyrnalokka í stíl við hálsfestina. Jóhanna Vigdís var hins vegar afar smekklega til fara.

Ölbölsupprifjun hin minni

Verslunarmannahelgin er undarlegt tilveruhopp. Þegar ég var táningur fór ég tvisvar á Rauðhettu og veltist sauðdrukkin um einhverjar koppagrundir. Man eftir leiðindaveðri, skítakömrum (of fáum) og aulalegum viðreynslum (of mörgum). Rámar í ótrúlega útsmognar aðferðir við að smygla brennivíni inn á svæðið, t.d. bora gat á niðursuðudósir, sprauta í appelsínur og vindsængur, grafa í jörðu og gvuðveithvað. Og hvað það var nú indælt að vera veikur af víndrykkju, röflandi og ælandi. Sannarlega eftirsóknarvert.

Við gamla og glaðlega fólkið óskum landsmönnum öllum sem mestrar gleði og minnstrar ógleði um helgina. Farið varlega elskurnar, það er bara eitt líf á mann.

Fýlupúkar og ókurteislingar

Fátt veit ég leiðinlegra en að bjóða manneskju eitthvað ætilegt og sjá hana sitja með fýlusvip við borðið og snerta ekki á matnum, sem maður hefur þó haft fyrir að útbúa. Sumir virðast líta á það sem sérstaka greiðasemi við aðra að láta ofan í sig næringu. Hrikalega er það bjagað viðhorf gagnvart mat. Ég er ekki að tala um matvönd börn, þau eru sérkafli. Ég er að tala um fullorðið fólk.

Ef manni er boðið eitthvað, er hægt að afþakka kurteislega, "nei, takk, ég er ekki svöng" og málið er dautt. En að sitja til borðs og horfa með luntalegri vanþóknun á aðra næra sig...ég á ekki orð yfir hvað fólk getur verið óuppdregið.

Litbrigði

Þingvellir í rjómablíðu, veiðistöng, góður félagsskapur og harðfiskur í nesti. Ómótstæðilegt.
Glaugað heldur áfram að skarta nýjum litbrigðum. Finn að það er horft undarlega á mig og maður hálf skammast sín. Makalaust hvað svona meiðsli eru félagslega merkingarþrungin, óháð uppruna. Mér finnst svo óbærilega kjánalegt að hafa barið sjálfa mig í hausinn með badmintonspaða að það liggur við að ég segist hafa gengið á skáphurð.

Hef tekið eftir því að ég lendi í afar bjánalegum slysum. Fyrir nokkru festi ég höndina á mér í stormjárni og hefði þurft að naga af mér handlegginn ef ég hefði verið ein heima. Til allrar hamingju náði ég að kalla á Matta sem kom og skrúfaði stormjárnið af glugganum. Núna um daginn stóð ég á jafnsléttu þegar ég datt skyndilega um hjólið mitt í kirkjugarði og fékk skurði og skrámur. Þá var ég sannfærð um að draugur hefði hrint mér, sem er merkilegt fyrir þær sakir að ég trúi ekki á drauga. Og nú þetta glóðarauga, það var ekki smart múv. O, jæja. Maður velur sér hvorki ættingja né slys.

Vel á minnst. Hafið þið heyrt í himbrima? Þvílík hljóð, fyrst hélt ég að úlfur væri að spangóla, svo laglaus óperusöngkona að veina og svo einhver klikkhaus að hlæja. Þetta hljóðhanastél kom úr hálsi himbrimahjóna úti á Þingvallavatni í gær. Magnað.

Glauga*

Að liggja í leti er góð skemmtun. Hefði betur haldið mig við það í fríinu.En nei, íþróttabölið náði á mér föstum tökum og ég fór í badminton. Ó, að ég væri meiri Bree en Susan. Stökk fimlega upp til að ná sendingu, rann til og lamdi sjálfa mig í augað með spaðanum. Fast. Skal leyfa ykkur að fylgjast með litasinfóníu glóðaraugans, ef ég skynja einhverja stemningu fyrir því.

Annars er það helst í fréttum að það er margt feitt fólk á Selfossi, unglingar eru skemmtilegir, íslensk jarðarber góð, börn dásamleg, heitir pottar notalegir og Mangó (gári) fínn ferðafélagi.

*tillaga að þjálla nafni á glóðarauga

Bavíanarassfjöll og táblóm

Sumarfrí. Fátt yndislegra.

Já. Og svo sáum við fjall sem er nákvæmlega eins og bavíanarass á litinn.

Hér er röflað út af ómerkilegum atburði sem tengist engifer, enda rigning

Hef borðað nokkrum sinnum á "Icelandic fish and chips", en þar hefur maturinn farið mun betur í munni en nafn staðarins. Bauð dóttur minni hádegisverð þarna í dag, hún er mikil fiskiæta og ég hlakkaði til að leyfa henni að kjamsa á góðum steinbít og laukhringjum (sem eru svívirðilega gómsætir þarna). Við pöntuðum það sem staðurinn "mælti með", þ.e. steinbít á mangóbeði með frönskum og skyrónesi. Skyrónesið sem átti að fylgja með réttinum var með engifer, en Ásta þolir ekki engifer og við spurðum konuna sem tók við pöntun okkar hvort við gætum ekki fengið aðra sósu, því hún þyldi ekki bragðið af engifer. Jú, jú, það var hægt.

Svo kemur maturinn á borðið og Ásta krækir sér eftirvæntingarfull í feitan mangóbita úr salatinu og svipurinn á dóttlu, maður lifandi. "Mangóbeðurinn" var sumsé salat löðrandi í engifer, það stóð ekki á töflunni þar sem listaðir voru réttir dagsins að engifer væri í matnum og við höfðum sérstaklega beðið um aðra skyrónessósu af því að henni þætti engifer mjög vont. Við kölluðum á þjónustustúlkuna og spurðum hvort engifer væri í salatinu. Já, sagði hún. Við bentum henni á að við hefðum sérstaklega tekið fram að Ásta vildi ekki engifer og að það hefði ekki staðið neitt um engifer í þessum rétti. Þá benti hún grautfúl á smátt letur einhvers staðar á töflunni, langt frá staðnum þar sem við höfðum lesið um "rétti dagsins". Spurðum við kurteislega hvort Ásta gæti fengið smá salat (sósulaust) og annan disk svo við gætum tínt fiskinn og kartöflurnar uppúr engifersalatinu. Stúlkan kom snúðug með disk en lét okkur ekki hafa svo mikið sem eitt lítið spínatblað. Við vorum, á þessum tíma, einu gestirnir á staðnum.

Vil taka fram að ég skil ekkert í dóttur minni að vilja ekki engifer, en hún hefur aldrei nokkurn tímann þolað bragðið af þessari ágætu rót, þrátt fyrir fjölmargar tilraunir okkar foreldranna til að lauma engifer í alls kyns rétti.

En...ein svona últra fúl og óliðleg afgreiðsludama getur rústað löngun manns til að fara aftur á veitingastað. Ekki langar mig rassgat aftur á æslandikfisendtjipps, alla vega ekki í bráð. Og það þrátt fyrir laukhringina gómsætu.

Matvera

Plokkfiskur er vondur, tala nú ekki um þegar maður fær bein upp í sig. Ég elda aldrei plokkfisk. Er að spá í að tala um mat, af því að ég er örg. Hef smakkað ýlduþrátt selspik og fannst það arfavont. Elda aldrei selspik. Harðfiskur er stundum of þurr, og ýsa er ekki mannamatur. Kaupi aldrei ýsu. Elda aldrei ýsu. Ef mér væru gefnar ýsur, mundi ég hakka þær og búa til bollur. Mátulegt á þær, bévaðar ýsurnar. Ég er reið. Stundum veit ég ekki hvað mig langar að borða. Máta í munni og maga súrar gúrkur, rojalbúðing, ferskjur, piparbrjóstsykur, kjúkling, sítrónuhlaup, smokkfisk, hundasúrur. Ekkert ljós á tungunni, alla vega ekki grænt. Um daginn fékk maður á vinnustað hér í borg tyggjó í salatinu sínu. Þetta tyggjó hafði verið tuggið og því erfitt að segja til um hvers konar bragði það skartaði áður en það lenti í slagtogi við gúrkur og tómata. Er tyggjó matvara? Evrópusambandið veit það örugglega, ætli við verðum ekki að ganga í það til að fá svör við nauðsynlegum spurningum. Borðaði hamborgara í kvöld, hann var ljúffengur. Samt ólmast múrmeldýrið inni í mér og vekur maríuhænuna sem er borðleggjandi snefsin.

Hér er röflað út af ómerkilegum atburði, enda rigning

Grænn bleðill kom með póstinum í dag, merktur okkur Hjalta. Þetta reyndist auglýsing um "skólaleik", þar sem við mæðginin gætum hugsanlega unnið "ritfangagjafabréf" upp á heilar þrjú þúsund krónur. Það eina sem við þyrftum að gera væri að stofna bankareikning í SPRON og síðan spila einhvern leik á netinu og þá, og aðeins þá, ættum við möguleika á að lenda í potti þar sem dregnir verða út nokkrir heppnir þrjúþúsundkrónaritfangagjafabréfsþegar. Rausnin.

Hjalta fannst þetta ekki freistandi tilboð. Það fannst mér ekki heldur, og er ég þó sú sem greiði fyrir blýanta, yddara og stílabækur þessa heimilis.

Mér er illa við bankana.

Þanmörk

Enn er ég í endurminningagírnum. Þessi mynd birtist í Vikunni árið 1978 og textinn var svohljóðandi:

"Ljósmyndari Vikunnar átti leið niður Laugaveginn eitt laugardagskvöld fyrir skömmu og kom þá auga á nokkur ungmenni, sem sátu fyrir utan verslunarglugga og horfðu á sjónvarp. Þau höfðu komið sér vel fyrir við borð og höfðu með sér vistir. Þegar hann fór að forvtinast um, hverju þetta háttalag sætti, komst hann að því, að þetta voru nemendur úr menntaskólanum í Kópavogi, og voru þeir í eins konar vísindandaleiðangri þarna. Voru þeir að gera könnun á viðbrögðum fólks.... Voru viðbrögð vegfarenda á ýmsa lund, að sögn þeirra. Sumir spurðu, hvort þeir væru herstöðvarandstæðingar, en aðrir voru vissir um, að hér væri BSRB í setuverkfalli. Einhverjum datt í hug að þetta væri Spilverk þjóðanna. Lögreglan kom sjö sinnum og spurði, hvort þau vildu ekki færa sig, en flutti þau samt ekki burtu með valdi, þótt bannað sé með lögum að tefja umferð á gangstéttum borgarinnar."

Þetta var ósköp sakleysislegur atburður, ungt fólk að láta reyna á lagabókstafinn, finna mörkin. Man að við vorum skúffuð í aðra röndina yfir að vera ekki handtekin, við brutum jú lög, en samt meira fegin. Alla vega ég.

Nú er ég ekki að líkja þessu dútli okkar kjánaprikanna í MK við alvöru mótmæli, en ég fagna því að ungt fólk skuli leggja það á sig að láta í sér heyra og vekja okkur til umhugsunar um aðgerðir stjórnvalda og fyrirtækja á borð við Century Aluminium. Já, ég er ekki sátt við það verktakalýðræði sem hér ræður ríkjum, ég er ekki sátt við arðrán og mannréttindabrot, ég er ekki sátt við hjartalausa gróðahyggju. Og ég er ekki sátt við dáðleysi Samfylkingarinnar í umhverfismálum. Fagra Ísland, minn rass!

Dagurinn þegar ungt fólk hættir að spyrja grundvallarspurninga, hættir að ögra viðteknum gildum - það er dagurinn sem við getum skrifað upp á dánarvottorð samfélagsins.